Op 29 augustus 1966 vond in Candlestick Park in San Francisco, in The Bay Area, het allerlaatste betaalde concert van The Beatles plaats (het gratis ‘rooftop’ concert in Londen in 1969 niet meegerekend). De vier Beatles hadden veel moeite om zichzelf te horen zingen en spelen tijdens de optredens, niet alleen vanwege de gebruikte eenvoudige apparatuur (PA systemen zoals we die sinds de zeventiger jaren kennen bestonden nog niet), maar ook door het lawaai dat de fans maakten (veel gegil van de vrouwelijke fans), die daardoor ook zelf de band amper konden horen.

John Lennon, Paul McCartney, George Harrison en Ringo Starr wisten dat dit hun laatste concert zou worden, maar zowel het publiek als de pers wist dit niet. Het was de derde en laatste keer dat The Beatles een Amerikaanse tournee deed, hiervoor werden in juni Japan en de Filipijnen aangedaan. De Amerikaanse tour startte op 12 augustus 1966 in het International Amphitheatre in Chicago, met twee optredens. Via Detroit, Cleveland, Washington DC, Philadelphia, twee shows in het Canadese Toronto, Boston, Memphis, Cincinnati, St. Louis, New York City, Seattle en Los Angeles was uiteindelijk op 29 augustus San Francisco aan de beurt.

Kort voordat de States werden aangedaan deed John Lennon zijn beroemde/beruchte uitspraak over het Christendom: “Christianity will go. It will vanish and shrink. I needn’t argue about that; I’m right and I’ll be proved right. We’re more popular than Jesus now; I don’t know which will go first – rock ‘n’ roll or Christianity. Jesus was all right but his disciples were thick and ordinary. It’s them twisting it that ruins it for me.” Vooral de opmerking dat de Beatles populairder dan Jezus waren werd door grote groepen in de Amerikaanse samenleving als hoogst beledigend ervaren. Naast diverse doodsbedreigingen (o.m. door de Ku Klux Klan) waren er, zeker in de ‘bible belt’ openbare verbrandingen van Beatles-platen.

De concerten van The Beatles in hun succesjaren zijn niet te vergelijken met optredens zoals we die allemaal gewend zijn van grote acts, al geldt dit ook voor collega-bands als The Rolling Stones en The Who: de concerten duurden doorgaans tussen de dertig en vijfenveertig minuten. Ga je tegenwoordig naar een Paul McCartney-concert, dan duurt dat al gauw twee-en-een-half uur (over Springsteen zullen we het maar helemaal niet hebben). Omdat de Amerikaanse concerten maar zo kort duurden, speelde de band meerdere keren twee optredens op één dag.

De setlist
Het allerlaatste concert bevatte de volgende songs: de Chuck Berry-cover Rock And Roll Music (gezongen door John), She’s A Woman (gezongen door Paul), If I Needed Someone (de enige George Harrison-song die The Beatles live speelde), Day Tripper (John en Paul), Baby’s In Black (John en Paul), I Feel Fine (John), Yesterday (Paul, gespeeld door de hele band i.t.t. de plaatopname), I Wanna Be Your Man (de enige door Ringo gezongen song), Nowhere Man (John, Paul en George), Paperback Writer (Paul) en tenslotte de Little Richard-cover Long Tall Sally (Paul), die werd gevolgd door een klein stukje van In My Life door John Lennon. Opvallend is dat er geen enkele song van het begin augustus verschenen album Revolver werd gespeeld, ook de nieuwe Amerikaanse single Eleanor Rigby/Yellow Submarine ontbrak.

Hierna werden de bandleden in een gepantserde wagen weggereden naar het vliegveld, waarvandaan ze naar Los Angeles vlogen. Het schijnt dat George Harrison toen opmerkte ‘Ik ben dus nu geen Beatle meer!’. De band ging zich voortaan alleen bezighouden met studiowerk en dat leverde, zoals bekend, topalbums op als The Beatles (oftewel The White Album) en Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band. De allerlaatste keer dat de vier als The Beatles een optreden gaven, was op 30 januari 1969 op het dak van het Apple hoofdkantoor aan Savile Row in Londen, wat gedocumenteerd is in de film Let It Be. Het aanwezige publiek bestond uit werknemers van Apple en kantoorpersoneel uit de buurt, naast o.m. ook Yoko Ono. Zoals bekend werd dat optreden door de politie beëindigd vanwege ‘geluidsoverlast’.

Van het Candlestick Park-concert zijn helaas geen professionele opnames. Wel is bijvoorbeeld het concert in het Shea Stadium in New York gefilmd. Omdat de vier Beatles wisten dat dit hun laatste optreden zou zijn, namen ze allemaal een fotocamera mee. Paul vroeg aan perschef Tony Barrow om met zijn cassetterecorder opnames van het concert te maken vanuit het park. Deze opnames zijn later in het bootlegcircuit terechtgekomen, al is de opname niet compleet, omdat Barrow vergat om de cassette om te draaien, zodat een deel van Long Tall Sally ontbreekt. Op YouTube is een kort  filmpje te vinden van dit concert.

Op 9 september wordt The Beatles Live At The Hollywood Bowl op cd uitgebracht (in 1977 al op lp verschenen), geremasterd en uitgebreid met vier songs. Dit zijn de enige officiële live-opnames van de band. Dit zijn echter opnames uit 1964 en 1965, waardoor het mogelijk bleek om zeventien verschillende songs op de cd te zetten, want in beide jaren was de setlist zeer verschillend.