Van 26 tot en met 29 december 1979 vonden in de beroemde concertzaal Hammersmith Odeon (tegenwoordig Hammersmith Apollo Theatre genaamd) in Londen concerten van een aantal grote namen uit die tijd plaats, waarvan de opbrengst ten goede kwam aan de slachtoffers van de hevige burgeroorlog in Cambodja (indertijd in Engeland blijkbaar Kampuchea genoemd), onder het Pol Pot regime.

De concerten werden door Paul McCartney georganiseerd, nadat hij door de toenmalige VN secretaris-generaal Kurt Waldheim was gevraagd om dit te doen. Dit was overigens ver voordat Waldheim in opspraak raakte vanwege zijn naziverleden;(toen was hij al president van Oostenrijk, 1986-1992). McCartney kon dit evenement uiteraard niet in z’n eentje organiseren, daarbij kreeg hij hulp van de beroemde Engelse concertorganisator Harvey Goldsmith.

26 december: Het eerste concert was een avondvullend optreden van Queen, die in de dagen ervoor al een aantal concerten in vijf verschillende zalen van verschillende grootte in Londen had gedaan, zoals in de legendarische Rainbow (15/12), Alexandra Palace (22/12) en Lewisham Apollo (20/12) als onderdeel van de Crazy UK Tour. De band begon met de Elvis Presley-cover Jailhouse Rock, waar een stukje Big Spender (van Shirley Bassey) aan vastgeplakt werd. Daarna speelde de band de snelle versie van We Will Rock You (de gewone versie kwam in de toegift, uiteraard gevolgd door We Are The Champions). De setlist van Queen was ongeveer gelijk aan die van de andere concerten tijdens de Europese, Japanse en Britse tournees van 1979, waarmee het studioalbum Jazz (1978) en de live-dubbelaar Live Killers werd gepromoot. Voordat Brian May aan zijn lange gitaarsolo in Brighton Rock begon, speelde hij een stukje Silent Night (het was tenslotte Tweede Kerstdag, of zoals de Britten het noemen Boxing Day).

27 december: De tweede avond bevatte drie optredens, van achtereenvolgens Ian Dury & The Blockheads (met Mick Jones van The Clash als gast tijdens afsluiter Sweet Gene Vincent), de Britse reggaeband Matumbi en punkrockers The Clash, die afsloten met (hoe kan het anders?) London Calling.

28 december: De derde avond werd geopend door The Pretenders, gevolgd door de top ska-band van het moment The Specials. Als headliner trad The Who op, met nieuwe drummer Kenney Jones (die de overleden Keith Moon verving) en toetsenist John ‘Rabbit’ Bundrick. Roger Daltrey zag er heel anders uit, want geen wilde krullen meer, maar een kortgeknipt kapsel, ongeveer zoals hij er de afgelopen jaren ook uitziet. Het optreden van The Who bevat een mooie doorsnee uit het repertoire van de band, inclusief een aantal songs van het toen nieuwste album Who Are You (zoals de titelsong, Sister Disco en Music Must Change). Het concert duurde ruim 2,5 uur.

29 december: De vierde en laatste avond werd geopend door Elvis Costello & The Attractions, gevolgd door de band Rockpile van Dave Edmunds, Nick Lowe, Billy Bremner en Terry Williams. Tijdens hun versie van de klassieker Little Sister kwam Led Zeppelins Robert Plant het podium op om de lead vocals over te nemen. Mooi voorprogramma dus voor organisator Paul McCartney en zijn band Wings. Het optreden van de band bevatte een drietal Beatles-songs: Got To Get You Into My Life, Fool On The Hill en Yesterday, naast uiteraard veel songs uit het Wings-repertoire, zoals Mull Of Kintyre en afsluiter Band On The Run. Toen iedereen dacht dat het nu toch echt was afgelopen, werd het podium ineens bezet door in totaal zo’n dertig muzikanten, die onder de naam Rockestra de volgende songs speelden: Rockestra Theme, Let It Be, Lucille en Rockestra Theme (reprise). In dit grote orkest speelden onder meer de volgende muzikanten: piano: Paul McCartney; keyboards: Linda McCartney, Tony Ashton, Gary Brooker; gitaren: Denny Laine, James Honeyman-Scott, Dave Edmunds, Billy Bremner, Pete Townshend, Robert Plant; basgitaar: Paul McCartney, Bruce Thomas, Ronnie Lane, John Paul Jones; drums/percussie: Kenney Jones, John Bonham, zang: Paul McCartney, Linda McCartney, John Paul Jones, Ronnie Lane, Bruce Thomas en Robert Plant.

Van de vier concertavonden werd in 1981 een registratie op dubbel-lp uitgebracht, waarop van elke optredende act tenminste één song was vertegenwoordigd. Voor zover bekend is dit album nog niet op cd uitgebracht. De concerten werden allemaal gefilmd en in 1980 werd de film onder dezelfde titel als het album, The Concerts For The People Of Kampuchea, uitgebracht in Europa. Pas in 1988 gebeurde dat in Amerika. De anderhalf uur durende film is in verschillende landen op televisie te zien geweest, zoals in 2013 in ons land op Cultura.

Helaas hebben we nergens kunnen achterhalen hoeveel geld de concerten, de plaat en de film hebben opgeleverd voor het goede doel.