Mardi Gras, het laatste studioalbum van de Californische rockband Creedence Clearwater Revival, werd op 11 april 1972 uitgebracht op het label Fantasy. Voor het eerst (en voor het laatst) werd het album geproduceerd door de drie overgebleven bandleden, nadat gitarist Tom Fogerty na de vorige lp Pendulum uit de band was gestapt. Ook voor het eerst werden de songs geschreven en gezongen door alle drie de muzikanten: zanger/gitarist John Fogerty (vier songs), bassist Stu Cook  en drummer Doug Clifford (beiden drie songs).

Tussen de lente van 1971 en januari 1972 werden de opnames gemaakt in twee studio’s: Wally Heider Studios in San Francisco, California en Fantasy Records Studio A in Berkeley, California. De opnametechnicus was Russ Gary, die al vaker deze functie bekleedde bij CCR-opnames. Omdat de twee andere bandleden meer democratie wilden en ook zelf songs wilden schrijven en uitvoeren op het album, ging John Fogerty hier uiteindelijk met tegenzin mee akkoord. Het schijnt dat hij weigerde om gelijktijdig met Cook en Clifford in de studio te zijn om aan hun songs te werken. Zijn gitaarpartijen speelde hij naderhand in. Fogerty bespeelde sologitaar, slaggitaar, keyboards (o.m. orgel) en mondharmonica. Cook bespeelde uiteraard de bas, maar ook slag- en leadgitaar en piano. Clifford bespeelde tenslotte de drums.

Ruim een half jaar voordat Mardi Gras werd uitgebracht kwam in de zomer van 1971 de single Sweet Hitch-Hiker uit, een typische Creedence-rocker geschreven en gezongen door John Fogerty. Op de achterkant stond de Stu Cook-compositie Door To Door. De rauwe stem van Cook was best wel even wennen voor de doorsnee CCR-fan. Sweet Hitch-Hiker was een grote hit: nummer één in Canada, nummer zes in de VS en West-Duitsland, en nummer vijf in ons land.

Het album
Mardi Gras (= het jaarlijkse carnaval in New Orleans) kun je gerust het country-album van CCR noemen, want behalve de afsluitende rocker Sweet Hitch-Hiker bestaat de plaat voornamelijk uit country(achtige) songs. De wel heel korte langspeelplaat duurt precies 28:08 en bevat tien songs. En eerlijk is eerlijk, ook al wordt het album vaak genoemd in lijstjes van slechtste platen ooit, dit is niet helemaal terecht. De bijdragen van Doug Clifford en Stu Cook zijn inderdaad matig en zeker Creedence-onwaardig, maar ze worden meestal gered door het gitaargeluid van John Fogerty, met name zijn korte gitaarsolo in Tearin’ Up The Country is gewoon mooi.

Het album opent met Fogerty’s Lookin’ For A Reason, echt een countrysong. Hierna volgt Take It Like A Friend van Stu Cook en daarna twee Doug Clifford-songs, Need Someone To Hold (samen met Cook geschreven) en het eerder genoemde Tearin’ Up The Country. De eerste plaatkant eindigt met het mooie Someday Never Comes, uiteraard van John Fogerty. Deze song werd als officieel laatste Creedence-single uitgebracht, met op de B-kant Tearin’ Up The Country. De single bereikte nummer 25 in de VS en nummer twaalf in ons land. Wellicht dat de song ‘te country’ was voor CCR-fans, want de single was wereldwijd niet zo’n groot succes. De tweede plaatkant opent met Cliffords What Are You Gonna Do, gevolgd door Sail Away van Cook. De derde track is de enige coversong, de van Gene Pitney bekende Hello Mary Lou, gezongen door Fogerty. Hierna Door To Door van Cook en de plaat eindigt met Sweet Hitch-Hiker.

Tournees
Na de opnames ging het tot een trio gereduceerde CCR vanaf juli 1971 op tournee, eerst door de VS en daarna in september door Europa, waaronder twee concerten op 10 september in het Amsterdamse Concertgebouw. Alle shows tijdens het Europese deel van de tour werden opgenomen en in oktober 1973 als dubbelalbum Live In Europe uitgebracht. Na de release van Mardi Gras vertrokken de bandleden voor een tour door Nieuw-Zeeland, Australië en Japan, waarna de band tot 22 mei (het allerlaatste concert in Denver, Colorado) door de VS toerde. Intussen was op 16 mei de eerste soloplaat van Tom Fogerty uitgebracht en in augustus kwam de eerste Blue Ridge Rangers-single Blue Ridge Mountain Blues uit; The Blue Ridge Rangers was de naam van John Fogerty’s eerste soloproject, met louter covers van country-klassiekers. De country-getinte songs op Mardi Gras waren daar dus een voorbode van. Ook kwam in augustus de eerste solosingle van Doug Clifford uit, Latin Music getiteld.

Het einde van CCR
Op 16 oktober 1972 werd bekendgemaakt dat Creedence Clearwater Revival was opgeheven. In ons land werden sindsdien meerdere singles met groot succes uitgebracht, zoals I Put A Spell On You en I Heard It Through The Grapevine.

John Fogerty ging solo verder (met vaak wisselende begeleidingsbands), wat dan weer wel, dan weer niet succesvol was. Vanwege juridische problemen met platenbaas Saul Zaentz van Fantasy Records, die erop neer kwamen dat Fogerty ALLE songwriterscredits van zijn CCR-composities kwijt was, weigerde hij jarenlang zijn zelfgeschreven CCR-songs te spelen. Vanaf zijn soloalbum Blue Moon Swamp in 1997 toerde hij de wereld rond met gelukkig veel Creedence-songs in de setlist.

Doug Clifford en Stu Cook begonnen eind jaren negentig met hun, zeg maar, CCR-tributeband onder de naam Creedence Clearwater Revisited. Deze band toert nog steeds door vooral de VS, maar in de beginjaren werd ook Duitsland enkele keren aangedaan. Ondanks bezwaren van Fogerty besloot de rechter dat Cook en Clifford onder deze naam mogen blijven opereren. Hun zanger John Tristao heeft een stem die in de verte wel iets op die van John Fogerty lijkt, met name bij live-concerten.

Ondergetekende heeft de CCR-ritmesectie eind jaren negentig gesproken, het bleken zeer vriendelijke oudere heren te zijn. Ze vertelden dat ze meteen besloten hadden om géén van de Mardi Gras songs die zij geschreven hadden te spelen. Ze vonden ze zelf ook niet goed. John Fogerty telde Mardi Gras jarenlang niet mee als CCR-album, maar tegenwoordig staat de plaat wel op zijn website… Wel heeft hij Someday Never Comes op zijn in 2013 verschenen album Wrote A Song For Everyone gezet, samen gezongen met de alternatieve countryband Dawes.

Mardi Gras kwam in 1972 uit op vinyl, muziekcassette, 9-track cassette en ‘reel-to-reel’ tape. De eerste cd-versie werd in 1986 in Japan en in 1987 in Europa op de markt gebracht. Mardi Gras is de enige CCR-langspeler die niet werd geremasterd en opnieuw uitgebracht tot 2008, toen alle albums opnieuw uitkwamen (met bonustracks) ter gelegenheid van de viering van het veertig jaar geleden oprichten van de band.

Op 28 juni kun je in de Ziggo Dome tijdens het concert van John Fogerty en zijn band ongetwijfeld veel CCR-materiaal horen. Of er ook iets van Mardi Gras gespeeld wordt? Ik vermoed hooguit Sweet Hitch-Hiker!