Op 25 november 1977 werd de langspeelplaat Slowhand van Eric Clapton uitgebracht op het RSO-label. Het was zijn vijfde soloalbum (en de opvolger van No Reason To Cry uit 1976), nadat hij met bands als John Mayall’s Bluesbreakers, Cream, Blind Faith en Derek & The Dominos al diverse platen had gemaakt. Het album kreeg als titel de in 1964 door Yardbirds-manager Giorgio Gomelsky bedachte bijnaam Slowhand mee, wat een woordgrapje was.

De opnames voor het album werden tussen 2 en 25 mei 1977 gemaakt in de Olympic Studios in de buitenwijk Barnes van Londen, met Glyn Johns als producer. Clapton wilde Johns hiervoor hebben omdat hij erg hield van diens werk met The Rolling Stones en Eagles. Johns hield niet erg van jammen, want dat kostte teveel kostbare studiotijd, hij was zelf zeer gedisciplineerd en verwachtte dat ook van de muzikanten. Helaas voor hem waren Clapton en de andere muzikanten vaak dronken en stoned, dus niet echt effectief bezig, maar omdat hij erg van het gitaarspel van Clapton hield, legde hij zich daarbij neer. Glyn Johns was niet alleen producer, hij verzorgde ook het grootste deel van de opnametechniek.

De keuze voor de Olympic Studios was voor Clapton niet zo moeilijk, want daar waren verschillende van zijn favoriete albums opgenomen, zoals Let It Bleed en Beggars Banquet van The Rolling Stones en de eerste paar langspelers van Led Zeppelin. In Studio One, ook wel The Big Room genoemd, werden de drums van John Bonham opgenomen.

De muzikanten op het album: Eric Clapton (leadzang, gitaar), Jamie Oldaker (drums, percussie), Carl Radle (basgitaar), Dick Sims (keyboards), George Terry (slaggitaar), Mel Collins (saxofoon), Yvonne Elliman (harmonie- en backing zang) en Marcy Levy (harmonie- en backing zang, duet op The Core). Het hoesontwerp is van de hand van Eric Clapton zelf en Pattie Boyd (= Claptons toenmalige vriendin, de ex-vrouw van George Harrison) en Dave Stewart onder de schuilnamen El & Nell Ink.

Het album
Slowhand bevat negen songs, waarvan er vijf (mede) door Eric Clapton zijn geschreven. Kant A opent met Cocaine (J.J. Cale), gevolgd door Wonderful Tonight (Clapton), Lay Down Sally (Clapton, George Terry en Marcy Levy), Next Time You See Her (Clapton) en We’re All The Way (Don Williams). Kant B: The Core (Eric Clapton en Marcy Levy), May You Never (John Martyn), Mean Old Frisco (Arthur Crudup) en Peaches And Diesel (Eric Clapton en Albhy Galuten).

Van Slowhand werden twee singles uitgebracht: Lay Down Sally/Cocaine (grote hit in meerdere landen, zoals nummer één in Canada) en Wonderful Tonight/Peaches And Diesel (een nog grotere hit, o.m. nummer één in Japan; pas in 1988 werd het een top 10 hit in ons land), waarvan er wereldwijd uiteindelijk meer dan 4 miljoen exemplaren werden verkocht.

Het album werd uitgebracht op vinyl, zowel in een enkele als in een klaphoes en zowel in stereo als in mono, op 8-track cassette en muziekcassette (met en zonder Dolby-ruisonderdrukking). In de daarop volgende jaren kwam het album verschillende keren opnieuw uit op vinyl. In 1984 kwam de eerste cd-versie uit, op het Polydor-label. In 1991 bracht Mobile Fidelity Sound Lab een geremasterde cd uit, in 1996 kwam er een geremasterde cd op Polydor uit. In 2004 kwam er een superaudio-cd (sacd) uit met een opnieuw geremasterde multichannel versie, in 2008 kwam er een SHM-cd in Japan uit alsmede een geremasterde vinylversie op 180 grams vinyl door RSO en Universal. In 2012 werd de 35th Anniversary Deluxe Edition uitgebracht op Polydor/Universal, bestaand uit een dubbel-cd, met op disc 1 het geremasterde album plus een viertal bonustracks uit dezelfde studiosessies en op disc 2 een ruim 74 minuten live-concert uit de Hammersmith Odeon in Londen, van 27 april 1977. Omdat dit concert enkele dagen voordat de opnames van Slowhand begonnen werd gehouden, staan er géén songs van dit album op deze live-opname. In 2015 kwam onder de titel Slowhand At 70 een live-dvd en dubbelcd uit van een concert in de Londense Royal Albert Hall, de zaal waar Clapton al jarenlang wekenlang achterelkaar uitverkochte optredens gaf.

Het album werd door de muziekpers grotendeels positief gewaardeerd en ook het publiek was er, getuige de verkoopcijfers, blij mee. Slowhand is het bestverkochte Eric Clapton-album uit de jaren zeventig. Op de Amerikaanse Billboard-albumlijst werd nummer twee bereikt en in de States werden er ruim drie miljoen van verkocht, goed voor 3x platina. In het Verenigd Koninkrijk was nummer 23 de hoogste notering, terwijl in Nederland nummer 22 op de albumlijst van de Stichting Nederlandse Top 40 werd bereikt (en nummer 17 op die van de Megacharts). In Canada werden er ruim 200.000 exemplaren van verkocht, goed voor 2x platina en in het VK werd de plaat goud, voor de verkoop van 100.000 stuks. In november 1978 werd de opvolger, Backless getiteld, uitgebracht. Deze werd ook door Glyn Johns geproduceerd. Daarover meer in 2018.