Op 21 september 2004 verscheen het zesde soloalbum van voormalig CCR-voorman John Fogerty, Deja Vu (All Over Again) getiteld, in eerste instantie op Dreamworks en na overname van dat platenlabel op Geffen. Zeven jaar eerder kwam Fogerty’s vorige solo-studiowerk Blue Moon Swamp uit en na het succes van deze comebackplaat kwam in 1998 het livealbum Premonition uit.

Na het uiteenvallen van Creedence Clearwater Revival in 1972 werkte Fogerty aan zijn eerste soloalbum, dat onder de ‘bandnaam’ The Blue Ridge Rangers werd uitgebracht in 1973. Dit album bevat uitsluitend door hemzelf op alle instrumenten ingespeelde en gezongen (leadzang en alle koortjes) country-covers, wat hem in ons land twee hitsingles opleverde: Jambalaya (On The Bayou) en Hearts Of Stone.

In 1975 kwam de langspeelplaat John Fogerty (door fans ‘The Shep Album’ genoemd, vanwege de hoesfoto waarop naast Fogerty een herdershond te zien is). Op dit album staat het vooral door de cover van Status Quo bekend geworden Rockin’ All Over The World.

1976 is het jaar waarin de derde soloplaat, Hoodoo getiteld, zou uitkomen. Maar kort voordat dit zou gebeuren, liet Fogerty de release afgelasten en alle geperste exemplaren vernietigen. Toen ondergetekende hem in 2009 interviewde zei hij daar het volgende over: “Die plaat maakte ik in een slechte periode in mijn leven, toen ik in scheiding met mijn eerste vrouw lag en ik daarnaast middenin de problemen met Saul Saentz en het oude Fantasy zat. Dit had allemaal veel invloed op mij en op de songs die ik toen schreef en opnam. Zelf had ik het niet eens in de gaten dat die plaat ver beneden mijn eigen kwaliteitsstandaard was, maar gelukkig had mijn platenbaas bij Asylum dat wel door. Hij wist me er van te overtuigen om de plaat niet uit te brengen en eerst alle energie te steken in het oplossen van mijn persoonlijke problemen. Ik ben achteraf blij dat hij dit gedaan heeft.”

Pas in 1985 kwam er weer een plaat van John Fogerty uit, Centerfield getiteld. De titelsong werd een flinke hit in Amerika en wordt nog altijd gedraaid bij belangrijke honkbalwedstrijden. Het album was ook een groot succes en dat motiveerde hem om in 1986 de opvolger Eye Of The Zombie uit te brengen, die echter grotendeels flopte.

Elf jaar later kwam er eindelijk weer een nieuw Fogerty-album, het al eerder genoemde Blue Moon Swamp, wat een terugkeer op de wereldpodia inluidde, waarbij hij eindelijk weer zijn songs uit de Creedence-tijd speelde, wat hij tot op de dag van vandaag nog steeds doet en wat zijn optredens telkens tot een succes maakt.

Deja Vu (All Over Again) werd, zoals alle solo- en CCR-platen, door John Fogerty zelf geproduceerd. De opnamen vonden voornamelijk plaats in de NRG Recording Studio in North Hollywood, Californië met Bob Clearmountain op bijna alle songs als opnametechnicus. Alleen de song She Got Baggage werd gemixt door Eric Valentine. De overige opnamen werden gemaakt in Glenwood Place Studios en O’Henry Recording Studios, beide in Burbank, California. De mastering werd gedaan door Bob Ludwig, evenals Clearmountain vooral bekend door zijn werk voor The Boss Bruce Springsteen.

Over het begrip ‘langspeelplaat’ moet je bij John Fogerty (en CCR) denken aan studioalbums die maximaal 35 minuten duren. Deja Vu (All Over Again) duurt exact 33:55 minuten en telt tien songs, allemaal geschreven, gearrangeerd, geproduceerd en gezongen door de man zelf.

Het album is qua muzikale stijlen en sound zeer gevarieerd. De titelsong is een folkrockachtige protestsong zoals die in de jaren zestig en zeventig werden gemaakt. In de tekst worden parallellen getrokken tussen de Vietnamoorlog en die in Irak, die in 2004 hevig woedde. Verder staat er een punk-achtige song op, She’s Got Baggage, die op het repertoire van The Ramones niet zou misstaan. De song In The Garden is een beetje psychedelisch zoals The Jimi Hendrix Experience ze maakte en in Nobody’s Here Anymore horen we Mark Knopfler meedoen in een Dire Straits-achtige song, waarin hij een stukje Sultans Of Swing heeft verwerkt. Nog altijd is niet 100% duidelijk wie welke gitaarpartij speelt in deze song, al schijnt de gitaarsolo (hoe Knopfler-achtig die ook klinkt) door Fogerty gespeeld te zijn.

Verder bevat het album Americana, ouderwetse rock & roll, rockabilly (Honey Do), countryrock (Rhubarb Pie), bluegrass (met dobrolegende Jerry Douglas op I Will Walk With You) en swamprock (Wicked Old Witch). Het album bereikte in Amerika de 23ste plaats op de Billboard Album Top 200.

Naast de hierboven genoemde muzikanten maakte Fogerty bij de opnamen gebruik van de muzikanten van zijn liveband, waarvan alleen drummer Kenny Aronoff nog altijd in zijn band speelt. Verder speelden mee: Billy Burnette op gitaar en achtergrondzang; David Santos op basgitaar; Bob Britt op slide gitaar; George Hawkins Jr. op achtergrondzang; Benmont Tench (bekend van Tom Petty & the Heartbreakers) op orgel; Alex Acuña op percussie en nog een aantal minder bekende namen. Ook Fogerty’s jongste dochter Kelsy wordt genoemd, ze is aan het eind van Radar te horen; bovendien is I Will Walk With You aan haar opgedragen, zoals in de bijbehorende videoclip ook goed te zien is.

Tien jaar na het uitkomen van Deja Vu (All Over Again) is het nog altijd een uitstekend album met een mooie variatie aan muzikale stijlen. Het is wel opvallend dat John Fogerty tijdens zijn concerten in de afgelopen paar jaar helemaal niets meer van dit album speelt, maar ja… met zo’n uitgebreid repertoire is dat ook weer niet zo verrassend te noemen!