Humble Pie was een zogenaamde ‘supergroep’ met bandleden Steve Marriott (ex-Small Faces), Peter Frampton, Greg Ridley (ex-Spooky Tooth) en Jerry Shirley. Humble Pie had vier studioalbums gemaakt voordat de beroemde live-registratie van de Fillmore-concerten in 1971 werd uitgebracht.

Performance: Rockin’ The Fillmore werd als dubbel-lp uitgebracht en de zeven nummers op de originele release werden opgenomen tijdens uitverkochte shows in de Fillmore East op 28 en 29 mei 1971. Het is zonder twijfel het beste album van Humble Pie dat ooit werd uitgebracht, ondanks het feit dat zes van de zeven songs covers zijn. Het enige ‘echte’ Humble Pie-nummer is Stone Cold Fever, gecomponeerd door alle vier de bandleden, terwijl I’m Ready (oorspronkelijk van Willie Dixon) en Rollin’ Stone (oorspronkelijk van Muddy Waters) door de bandleden behoorlijk anders gearrangeerd zijn.

Vooral de twee lange nummers Walk On Gilded Splinters (23:25) en Rollin’ Stone (16:07) zijn de hoogtepunten van dit album, die excelleren met fantastisch gitaarwerk van vooral Frampton en bijna magische vocale prestaties van Marriott. Rockin’ The Fillmore is eigenlijk gewoon een muzikale aanzet tot wat later heavy metal genoemd zou worden, hoewel de muziek van Humble Pie toch duidelijkere bluesrock-wortels heeft.

De openingssong Four Day Creep, een cover van blueszangeres Ida Cox, heeft helemaal niets met het origineel te maken, want het is gewoon een knallende hardrocktrack met vette gitaarriffs van Frampton en Marriott. Het is een ideale opener, die meteen de toon zet voor de rest van het album. Het laatste nummer I Don’t Need No Doctor werd als single uitgebracht en piekte op plaats 73 in Amerika. Hallelujah I Love Her So, een cover van Ray Charles, is waarschijnlijk het minste nummer, maar wel een aangenaam rustpuntje op dit verder behoorlijk stevige album.

Performance: Rockin’ The Fillmore was commercieel gezien een succes want het album behaalde een 21ste plek in de Amerikaanse Billboard 200 en het kwam ook in de Engelse top 40 terecht. Kort voordat de plaat op de markt kwam, verliet Peter Frampton vanwege ruzie met Marriott helaas Humble Pie en was het met deze geweldige band eigenlijk ook afgelopen. Gelukkig is er dit fantastische dubbelalbum nog, waar ik 45 jaar na dato nog steeds erg van kan genieten!

Op 29 oktober 2013 verscheen er een re-release van Rockin’ The Fillmore met alle vier de sets van het weekend in mei 1971 onder de titel: Performance: Rockin’ The Fillmore-Complete Recordings.