Op 17 oktober 1977 werd het album Street Survivors van de Amerikaanse southern rockband Lynyrd Skynyrd uitgebracht op het MCA-label. Deze studioplaat zou naar verwachting het stijgende succes van de band dusdanig vergroten dat de grote doorbraak zou volgen. Maar helaas… drie dagen na de release vond het vliegtuigongeluk plaats waarbij drie bandleden het leven lieten. Het was ook het enige Lynyrd Skynyrd-album met gitarist Steve Gaines, die vier songs (mede) schreef. Street Survivors was de opvolger van Gimme Back My Bullets uit 1976.

Voor de opnames van het album werden drie studio’s geboekt in twee periodes: Criteria Studios, Miami, Florida in april 1977 en Studio One, Doraville, Georgia en uiteindelijk in de  Muscle Shoals Sound Studios, Muscle Shoals, Alabama, beide in juli–augustus 1977. Het album werd eigenlijk twee keer volledig opgenomen, omdat de bandleden en producer Tom Dowd niet tevreden waren over de eerste versie en dus werd besloten om alle songs opnieuw op te nemen. Als je beide versies beluistert, hoor je in een aantal songs amper een verschil, terwijl andere langzamer gespeeld werden. In de verschillende studio’s werkten (uiteraard) verschillende opnametechnici aan de opnames. De mix werd gedaan door Rodney Mills.

Lynyrd Skynyrd bestond ten tijde van de opnames van Street Survivors uit de volgende muzikanten: Ronnie Van Zant (leadzang), Steve Gaines (gitaar, backing zang, lead vocal op Ain’t No Good Life en co-lead vocal op You Got That Right), Allen Collins (gitaar), Gary Rossington (gitaar), Billy Powell (keyboards), Leon Wilkeson (basgitaar, achtergrondzang) en Artimus Pyle (drums). Aan de opnames werkten verder mee: The Honkettes: JoJo Billingsley, Cassie Gaines, Leslie Hawkins (backing vocals op That Smell en One More Time), Ed King (gitaar op One More Time), Greg T. Walker (basgitaar op One More Time), Rickey Medlocke (drums, backing vocals op One More Time), Tim Smith (backing vocals op One More Time) en Barry Lee Harwood (dobro op Honky Tonk Night Time Man).

Het album
Op Street Survivors staan acht songs, waaronder één cover. Kant A begint met What’s Your Name (Gary Rossington, Ronnie Van Zant), gevolgd door That Smell (Allen Collins, Van Zant), One More Time (Rossington, Van Zant) en I Know A Little (Steve Gaines). Kant B: You Got That Right (Gaines, Van Zant), I Never Dreamed (Gaines, Van Zant), Honky Tonk Night Time Man (Merle Haggard) en afsluiter Ain’t No Good Life (Gaines). De totale speelduur van het album is 35:26.

Het album kreeg goede kritieken en was een groot verkoopsucces, wat uiteraard mede het gevolg was van het eerder genoemde vliegtuigongeluk. In de VS bereikte de plaat nummer vijf op de Billboard albumlijst, de hoogste notering voor de band ooit. De twee singles die van de plaat ‘getrokken’ werden, What’s Your Name en That Smell, werden daar ook hits. De eerste behaalde nummer dertien (!) op de Billboard Hot 100 en in buurland Canada zelfs nummer zes. That Smell bereikte in april 1978 de 69ste plaats in de Billboardlijst. Tien dagen na de release was het album al goed voor goud en uiteindelijk zijn er in de States ruim twee miljoen exemplaren van verkocht, goed voor dubbel platina!

De crash
Op 20 oktober 1977, na het vijfde concert in de tournee om het album te promoten, in de Greenville Memorial Auditorium in Baton Rouge, Louisiana, stortte het door de band gehuurde Convair CV-300 vliegtuig neer in een bos bij de plaats McComb in de staat Mississippi, nadat de piloten merkten dat de brandstof opraakte. Ze probeerden een noodlanding te maken, maar dat mislukte en daarna volgde de crash. Ronnie Van Zant, Steve Gaines, zijn zus Cassie Gaines, assistent roadmanager Dean Kilpatrick, piloot Walter McCreary en co-piloot William Gray waren op slag dood en de andere inzittenden (bandleden en roadcrew) raakten zwaar gewond.

Street Survivors werd uitgebracht op vinyl, 8-track cassette en muziekcassette. In sommige landen en later ook in de VS werd de tweede persing met vernieuwde hoes als klaphoes uitgebracht. In 1986 werd de eerste cd-versie uitgebracht, in 1994 een geremasterde versie. In 2001 kwam er opnieuw een geremasterde cd uit, uitgebreid met vijf tracks: Georgia Peaches (Gaines, Van Zant), Sweet Little Missy (Rossington, Van Zant), You Got That Right (alternatieve versie) (Gaines, Van Zant), I Never Dreamed (alternatieve versie) (Gaines, Van Zant) en Jacksonville Kid (Merle Haggard, Van Zant). In 2007 werd een 30th Anniversary Edition uitgebracht, op Geffen Records, bestaande uit twee discs: op de eerste het originele album en op de tweede de alternatieve versie (oftewel: de eerst afgekeurde opnames uit april 1977) aangevuld met enkele live-opnames en demoversies, in totaal vijftien tracks. In 2009 kwam deze (in Japan) ook uit op SHM-cd, in 2010 kwam er een Rarities Edition van het album uit en in 2011 bracht Mobile Fidelity Sound Lab, Universal Music Special Markets een nieuwe vinylversie uit op 180 grams vinyl.

De hoes
Op de originele lp-hoes staat op de voorkant een foto van alle bandleden, omgeven door vlammen. Na de crash werd deze hoes van verschillende kanten controversieel verklaard, zodat besloten werd de volgende oplage met een andere hoes uit te brengen: een vergelijkbare foto uit dezelfde fotosessie op een zwarte achtergrond.

Lynyrd Skynyrd nu
De band bestaat anno 2017 nog steeds, nadat de band in 1987 een comeback maakte, met jongere broer Johnny Van Zant als leadzanger en gitarist Gary Rossington. In de jaren hierna toerde de band de hele wereld over, waaronder ook verschillende keren op Nederlandse podia. In 2006 werd Lynyrd Skynyrd opgenomen in de Rock & Roll Hall Of Fame. Met name songs als Freebird en Sweet Home Alabama zijn nog regelmatig te horen op de diverse radiozenders. In 2012 verscheen het tot nu toe laatste studioalbum Last Of A Dyin’ Breed, op het Roadrunner-label. De band toert momenteel door de Verenigde Staten, met naast de eerder genoemden ook gitarist/zanger Ricky Metlocke, die sinds 1996 meedoet en daarvoor ook bekend werd met zijn band Blackfoot. Hij speelde zelfs in 1972 al regelmatig mee op albums van Lynyrd Skynyrd.