Zaterdag 2 juli 2005 vond in het Londense Hyde Park de Britse editie van het groots opgezette festival Live 8 plaats, evenals twintig jaar eerder (Live Aid) georganiseerd door Bob Geldof (door sommige kwaadsprekers wel eens Bob Geldwolf genoemd) en Midge Ure. De ‘ondertitel’ van Live 8 was ‘The long walk to freedom’ en ‘Make poverty history’.

De dag erna begon in Schotland de vergadering van de G8 landen: VS, VK, Japan, Duitsland, Frankrijk, Italië, Rusland en Australië. In al deze landen werd op 2 juli een festival georganiseerd, naast Londen in Philadelphia, Chiba, Berlijn, Parijs, Moskou, Barrie én in het Zuid-Afrikaanse Johannesburg.

Bob Geldof kondigde de gebeurtenis aan op 31 mei 2005. Anders dan Live Aid, waarmee geld voor hulp aan Afrika werd ingezameld, was Live 8 bedoeld om druk op de G8 uit te oefenen om handelsbelemmeringen op te heffen die in het nadeel van ontwikkelingslanden werken. Daarnaast zouden de G8 hun ontwikkelingshulp moeten vergroten tot de afgesproken 0,7% en het klimaatverdrag van Kyoto ratificeren. De concerten gingen de top van de G8 in Schotland vooraf en vielen samen met de 20ste verjaardag van Live Aid. Wereldwijd traden meer dan duizend muzikanten op, waaronder enkele acts van Live Aid. 182 televisiekanalen en 2000 radiostations zonden het concert uit.

De meeste belangstelling van televisiekijkers ging uit naar de Londense editie, die werd geopend door Paul McCartney en U2 (gekleed in de Beatles-outfit van de Sgt. Pepper-lp), die samen Sgt Pepper’s Lonely Hearts Club Band speelden. Hierna verliet de ex-Beatle het podium en ging U2 verder met een korte set, gevolgd door korte optredens van Coldplay, Elton John, R.E.M., Keane, Stereophonics, Annie Lennox, UB40, Madonna, Bon Jovi, Robbie Williams, The Who en afsluiter Paul McCartney.

In Hyde Park waren zo’n 200.000 mensen aanwezig op deze zonnige en warme julidag. Vele van hen kwamen echter maar voor één optreden: dat van Pink Floyd. Zoals bekend trad de band sinds het vertrek van Roger Waters zonder hem op en een reünie leek nog minder mogelijk dan die van Eagles. Maar de overredingskracht van Bob Geldof zorgde ervoor dat het toch lukte: David Gilmour, Rick Wright, Nick Mason én Roger Waters traden voor het eerst sinds 1981 weer samen op als Pink Floyd, begeleid door enkele andere muzikanten die eerder zowel met Waters als met Pink Floyd hadden getoerd.

David Gilmour bevestigde de reünie op 12 juni met de volgende woorden: ‘Like most people I want to do everything I can to persuade the G8 leaders to make huge commitments to the relief of poverty and increased aid to the third world. It’s crazy that America gives such a paltry percentage of its GNP to the starving nations. Any squabbles Roger and the band have had in the past are so petty in this context, and if re-forming for this concert will help focus attention then it’s got to be worthwhile.’

De songs die de band in ongeveer twintig minuten tijd speelde waren Speak To Me/Breathe/Breathe (Reprise), Money, Wish You Were Here en afsluiter Comfortably Numb. Tijdens het gitaarintro van Wish You Were Here zei Roger Waters: ‘It’s actually quite emotional standing up here with these three guys after all these years. Standing to be counted with the rest of you. Anyway, we’re doing this for everyone who’s not here, but particularly, of course, for Syd.’

David Gilmour verzorgde, evenals op de originele opnamen, de leadzang op Breathe en Money en deed dat samen met Roger Waters op Comfortably Numb. Op Wish You Were Here zong Roger Waters de helft van het eerste couplet en als hij niet zong playbackte hij de tekst die Gilmour zong.

Op de drie grote videoschermen achter de band was tijdens Breathe een filmclip te zien van het bekende varken van de Animals-hoes, dat boven het Battersea Power Station zweefde; datzelfde gebouw was in de tv-uitzending vanuit de verte in het echt te zien en tijdens Money was te zien dat de The Dark Side Of The Moon-lp werd afgespeeld. Tijdens Comfortably Numb was de hoes van The Wall te zien en tijdens de laatste gitaarsolo verschenen op die muur de woorden ‘Make Poverty History’.

Toen Comfortably Numb was afgelopen zei David Gilmour ‘Thank you very much, good night’ en begon hij het podium te verlaten, maar Roger Waters riep hem terug en daarna omhelsden de vier mannen elkaar. Toen de band het podium afliep gooide Nick Mason zijn drumsticks in het publiek. Als gevolg van het overlijden van Richard Wright in september 2008 was dit het allerlaatste concert ooit van de vier mannen.

Ondergetekende was op 2 juli 2005 op het Bospop-festival in Weert. Toen het Pink Floyd-optreden begon was ik toevallig in de backstageruimte waar Live 8 via een groot scherm te volgen was. Ik was daar niet alleen, er waren zeker tien (voornamelijk) mannelijke muziekliefhebbers om er getuige van te zijn. Het is misschien gek, maar ik had echt een brok in de keel toen het optreden begon en dat bleef tot het echt afgelopen was. En eerlijk is eerlijk, ik zag een paar mannen huilen of in elk geval snotteren en die nodig zo’n snoepje nodig hadden. Iedere keer als ik het optreden terugkijk, denk ik daar weer aan terug en komt die brok gewoon weer terug. Bewijst maar weer eens: muziek is emotie!

In tegenstelling tot Live Aid werden de opnames van Live 8 kort erna op dvd uitgebracht in een 4-dvd box plus op vier dvd’s van de concerten in Italië, Berlijn, Parijs en Barrie.