Op 2 maart 1948 wordt in het Ierse Ballyshannon, County Donegal, Ierland de legendarische bluesrockgitarist/zanger Rory Gallagher geboren als William Rory Gallagher (ook wel Liam Rory genoemd), als eerste zoon van Daniel en Monica Gallagher.

Een jaar later werd zijn jongere broer Dónal geboren en kort daarna verhuisde de familie naar de stad Cork, waar beide broers opgroeiden in een muzikale omgeving. Vader Daniel speelde accordeon en zong in een band en moeder Monica was zangeres en actrice, die regelmatig optrad in het theater in Ballyshannon, dat overigens tegenwoordig het Rory Gallagher Theatre heet.

Toen Rory negen werd, kreeg hij zijn eerste gitaar van zijn ouders. Hij leerde zichzelf gitaarspelen en daarnaast ook de ukelele. Hij trad af en toe op in kleine gelegenheden. Toen hij twaalf was, deed hij mee aan een talentenjacht en… die won hij. Met het prijzengeld kocht hij zijn eerste elektrische gitaar. Hij ging vaker optreden met zowel de akoestische als de elektrische gitaar. Drie jaar later kocht hij de gitaar die zijn leven zou veranderen, zijn tweedehands 1961 Sunburst Fender Stratocaster (serienummer 64351), voor slechts honderd Ierse ponden. Later leerde hij zichzelf ook spelen op andere instrumenten, zoals saxofoon, banjo, mandoline en sitar. Zijn Stratocaster werd zijn handelsmerk en werd eind jaren negentig zelfs exact nagebouwd, met alle verweerde plekken e.d. op het origineel. Het schijnt dat de body van zijn Strat er zo uitzag omdat Rory zoveel zweette tijdens optredens én omdat de verf er grotendeels vanaf gehaald was in de Taste-periode.

Zijn eerste favoriete muzikale stijl was skiffle, de stijl die door landgenoot Lonnie Donegan populair was gemaakt en die hij vaak in diens radioprogramma hoorde (Donegan speelde in zijn uitzendingen vaak covers van Amerikaanse artiesten als Buddy Holly en Eddie Cochran). Rory ging zich verdiepen in de artiesten die gedraaid werden en kwam er toen vaak achter dat ze muziek van andere muzikanten speelden, zoals Lead Belly, Woody Guthrie, Big Bill Broonzy en zijn grootste invloed Muddy Waters.  Toen hij nog steeds tiener was, ging hij in de Fontana Showband spelen en daar deed hij veel ervaring op en speelde hij veel in Ierland en Groot Brittannië. Langzamerhand begon hij eigen werk in het repertoire te stoppen, samen met covers in de blues- en R&B-genres. In 1965 richtte hij de band The Impact op en trad hij onder meer op in Hamburg, met voornamelijk blues-, rock- en R&B-muziek.

Uiteindelijk richtte hij in 1966 de driemansformatie Taste op, die algauw behoorlijk succesvol was. Trio’s waren erg populair in die dagen, zoals bands als Cream en The Jimi Hendrix Experience bewezen. De andere twee muzikanten kwamen ook uit Cork, al werden zij twee jaar later vervangen door twee muzikanten uit het Noord-Ierse Belfast. Na een aantal succesvolle langspeelplaten en een optreden op het grote Isle Of Wight Festival in 1970 (sinds vorig jaar integraal op dvd verkrijgbaar) werd Taste steeds populairder, maar toch besloot Rory deze band te ontbinden.

In 1971 begon hij zijn eigen band, samen met bassist Gerry McAvoy, die uiteindelijk meer dan twintig jaar samen met hem in de verschillende line-ups van de Rory Gallagher Band of Rory Gallagher And His Band speelde. De concerten van Rory met zijn band waren altijd grandioos en enerverend, de passie voor muziek spatte er altijd van af, zoals op diverse live-albums (zoals Irish Tour en Live In Europe) te horen is en te zien is op de vele live-registraties op dvd. Rory was met zijn band regelmatig te gast in de uitzendingen van het Duitse Rockpalast, zoals tijdens de allereerste Rocknacht die in heel West-Europa werd uitgezonden en hem een nog grotere bekendheid opleverde. Op de een of andere manier wist hij in de studio eigenlijk nooit die live-sensatie over te brengen, welke producer er ook gebruikt werd.

Ondanks het grote succes bleef Rory altijd een gewone jongen/man. Wie hem wel eens ontmoet heeft, weet dat hij heel bescheiden en vriendelijk was. Hij was ook vrijwel altijd gekleed in een of ander houthakkershemd en spijkerbroek en hij moest niets hebben van decorum. Als rasechte Ier hield hij ook veel van whisky en het bleek in de loop der tijd dat hij alcoholist was. Zijn laatste tournee door ons land in 1995 was helaas niet best. Hij betrad het podium van Paradiso op 10 januari zwaar beschonken en een groot deel van het publiek verliet al snel de zaal, want hij was geen schim meer van hoe men hem kende. Hij maakte het optreden nog wel af en moest zelfs nog een toegift geven. Hij werd daarna opgenomen in het AMC, waar bleek dat hij problemen met zijn lever had. Hij kreeg in een Londens ziekenhuis een nieuwe lever en alles leek goed te gaan, tot hij op 14 juni 1995 overleed aan de gevolgen van besmetting door de MRSA-bacterie. Een triest einde van een groots muzikant!

Na zijn dood werden tot nu toe verschillende cd’s en dvd’s uitgebracht met zowel onbekende als bekende opnames. Zijn nalatenschap wordt, overigens niet tot genoegen van alle Rory-fans, door broer Dónal beheerd. Ieder jaar vindt er in Cork een groot festival plaats waarop verschillende internationale bands muziek van Rory spelen. Gerry McAvoy en drummer Ted McKenna (die 5 jaar in Rory’s band speelde) en de Nederlandse gitarist-zanger Marcel Scherpenzeel spelen al een paar jaar onder de naam Band Of Friends op internationale podia (w.o. meerdere Nederlandse bluesrockfestivals) om de muziek van Rory te eren, wat ze tot groot genoegen van het publiek steeds uitstekend doen.