Tunnel Of Love is het achtste album van Bruce Springsteen en vandaag precies 30 jaar oud. Hoewel sommige vrienden van The E Street Band meespelen op de schijf, is Tunnel Of Love een soloalbum van The Boss. Bij de eerstvolgende verdeling van de Grammy Awards won Springsteen de variant van de ‘Best Rock Vocal Performance, Solo’.

Een half jaar nam Bruce Springsteen de tijd voor Tunnel Of Love, de opvolger van Born In The U.S.A. uit 1984. De nummers zijn van de hand van de man zelf, voor de productie voor de plaat werd de zanger bijgestaan door Jon Landau en Chuck Plotkin. Het album leverde vijf singles op: Brilliant Disguise, Tunnel Of Love, One Step Up (alleen in de Verenigde Staten), Tougher Than The Rest en Spare Parts (de laatste twee alleen op de Europese markt).

Het resultaat mag er wezen. Weliswaar een plaat met drumcomputers en synthesizers, maar zeker ook in retrospectief tekstueel sterk. Een plaat over onder meer ontbinding (Springsteens huwelijk met Julianne Phillips strandde en The E Street Band ging los van The Boss verder), en vertelt het verhaal over gebroken beloften en dromen in Amerika. Het best samengevat wordt dit in Brilliant Disguise, een verscheurend lied over het al dan niet kennen van een ander en de problemen rondom huwelijk.

Volgend op Tunnel Of Love ging Springsteen op pad met de Tunnel Of Love Express-tour. Voor de gelegenheid verscheen een EP met ‘rest-materiaal’, waaronder een herschreven Born To Run en een cover van Bob Dylans Chimes Of Freedom. Tunnel Of Love was voorlopig het laatste studioalbum van Springsteen. Pas in 1992 verscheen nieuw materiaal, maar wel gelijk in tweevoud:Human Touch en Lucky Town. En pas in 2002 verscheen er weer een album met de mannen van The E Street Band (The Rising).