Het is moeilijk te geloven, maar alle albums in het onderstaande lijstje zijn (of worden) in 2016 al weer 35 jaar oud! Ook al stonden de hitlijsten in 1981 voornamelijk vol met songs uit andere genres, er verschenen genoeg uitstekende rockplaten. Stevie Nicks kwam bijvoorbeeld met haar bijzonder fraaie solodebuut Bella Donna, Frank Zappa was op dreef op het nogal onderschatte You Are What You Is en AC/DC maakte met For Those About To Rock (We Salute You) een puike opvolger van millionseller Back In Black. Toch moesten zij het afleggen tegen deze tien must-have titels:

10. The Rolling Stones – Tattoo You

Ja, de hoogtijdagen van de Stones lagen, in ieder geval wat de studio-output betreft, in de tweede decennia ervoor, maar Tattoo You behoort duidelijk tot het betere latere werk. Natuurlijk vind je hier de hits Start Me Up en Waiting On A Friend, maar luister ook naar het minder bekende Heaven – een nogal trippy nummer dat je niet direct van deze band zou verwachten. Volgens sommigen de laatste écht goede plaat van The Rolling Stones en zeker de beste van de jaren tachtig. Dat Tattoo You voor het grootste deel bestaat uit nummers die in de seventies op de plank bleven liggen, zullen we maar even vergeten.

9. Ozzy Osbourne – Diary Of A Madman

Na zijn vertrek bij Black Sabbath verbaasde Ozzy Osbourne vriend en vijand met zijn ijzersterke solodebuut Blizzard Of Ozz en dat was voor een groot deel te danken aan de duizelingwekkende gitaarkunsten van Randy Rhoads. En eigenlijk is de opvolger Diary Of A Madman, die een jaar later verscheen, even goed. Loeiharde songs als Over The Mountain, Flying High Again en het titelnummer, een Ozzy die uitstekend bij stem is en dus weer dat magnifieke gitaarwerk van Rhoads maken van Diary Of A Madman een van de beste heavy rockalbums van de jaren tachtig. Helaas kwam de jonge gitarist een paar maanden na de release te overlijden en werd deze plaat zijn zwanenzang.

8. Foreigner – 4

Tot halverwege de jaren tachtig was Foreigner gigantisch succesvol, met het vierde album 4 als commercieel hoogtepunt. Die lp puilde uit van de hits (o.a. Waiting For A Girl Like You, Urgent en Juke Box Hero) en betekende de enige nummer 1-plaat van de band in de VS. Na het debuut is 4 het meest consistente werk van de Brits-Amerikaanse groep. Ook de opvolger Agent Provocateur (1984) deed het verkooptechnisch meer dan prima, maar ondanks de hits I Want To Know What Love Is en That Was Yesterday was dat een veel minder fraai werkstuk.

7. Van Halen – Fair Warning

De songs op het vierde Van Halen-album Fair Warning waren donkerder en zwaarder dan ooit tevoren, wat waarschijnlijk de oorzaak was van de iets mindere verkoopresultaten van de lp. Behalve Unchained zijn hier niet echt bekende Van Halen-nummers te vinden, hoewel Mean Street, Hear About It Later en Push Comes To Shove zeker niet onderdoen voor het betere werk op eerdere of latere platen. Fair Warning komt meer dan de andere opvolgers in de buurt van de kwaliteit van het debuut. Alleen de korte speelduur van de albums uit de Roth-periode blijft jammer.

6. Black Sabbath – Mob Rules

Het tweede Black Sabbath-album met Ronnie James Dio (ex-Rainbow) als zanger gaat verder waar het succesvolle Heaven And Hell ophield, met snoeiharde rocksongs als Turn Up The Night, Voodoo en het epische The Sign Of The Southern Cross. Helaas vertrok Dio na de release van dit album, maar in 1982 verscheen nog het livealbum Live Evil. De kleine zanger met de machtige stem keerde in 1992 terug voor het aardige Dehumanizer, met dezelfde bandbezetting als op Mob Rules.

5. Blue Öyster Cult – Fire Of Unkown Origin

Een van de bekendste albums van Blue Öyster Cult. Hoewel de beginperiode, dus voor de internationale doorbraak met (Don’t Fear) The Reaper, favoriet blijft bij veel fans, verdient Fire Of Unknown Origin vermelding als een van de sterkste platen van de band. Het geluid is hier wel een stuk commerciëler, getuige de schitterende hit Burnin’ For You en de mede door Patti Smith geschreven titelsong. Ook Joan Crawford (vernoemd naar de in 1977 overleden Amerikaanse actrice, die volgens de tekst uit de dood is opgestaan) laat BÖC op zijn duistere best horen.

4. ELO – Time

De toevoeging van elektronica aan de sound heeft veel rockbands weinig goed gedaan, maar in het geval van Electric Light Orchestra pakte die keuze juist uitstekend uit. Moesten veel fans waarschijnlijk nog even wennen aan de flinke scheut disco op het vorige album Discovery (1979), op Time wisten Jeff Lynne en de zijnen uitstekend mee te gaan met de synthpop van begin jaren tachtig. De sound is 35 jaar later misschien wat gedateerd, maar songs als de grote hit Twilight, Rain Is Falling en het Beatlesque Ticket To The Moon blijven anno 2016 prima overeind.

3. Iron Maiden – Killers

Het tweede album van de iconische heavy metalband en het laatste met Paul Di’Anno als zanger, voordat Bruce Dickinson het stokje overnam en dé zanger van Iron Maiden werd. Killers behoort volgens veel fans tot het beste werk van de groep, dankzij klassiekers als Wrathchild, de titeltrack en het op een Edgar Allan Poe-verhaal gebaseerde Murders In The Rue Morgue. De meeste songs waren opmerkelijk genoeg al voor de opnames van het debuut geschreven. Killers markeert overigens ook het debuut van gitarist Adrian Smith.

2. Journey – Escape

Waarom Journey nooit groot geworden is in Nederland, blijft een raadsel. De band maakte eerder al goede platen, zoals Infinity (1978), maar op Escape is vrijwel elk nummer raak. Still They Ride, Who’s Crying Now en de schaamteloos zoete ballad Open Arms werden instant klassiekers en natuurlijk is er nog Journey’s ultieme anthem Don’t Stop Believin’, dat dankzij diverse covers en de tv-serie The Sopranos uiteindelijk ook in Nederland een beetje bekend werd. Als de internationale doorbraak van de band niet met dit album kwam, zou het nooit meer gebeuren.

1. Rush – Moving Pictures

Na het geniale 2112 kon Rush lange tijd vrijwel niets verkeerd doen. Het Canadese powertrio maakte het ene meesterlijke album na het andere, met als grootste commerciële en – volgens veel fans – artistieke hoogtepunt Moving Pictures. De meeste songs, waaronder klassiekers Tom Sawyer, Red Barchetta en Limelight, behoren tot de meest toegankelijke van de band, terwijl de virtuositeit van de drie muzikanten toch alle ruimte krijgt. Met name in het instrumentale YYZ, waarin drummer Neil Peart toch wel de show steelt.