75 jaar geleden, op 27 november 1942, werd in de Amerikaanse stad Seattle, in de staat Washington, Johnny Allen Hendrix (beter bekend als James Marshall Hendrix) geboren, de alom geprezen supergitarist die we vooral kennen als Jimi Hendrix.

Jimi Hendrix was van gemengde afkomst (Afro-Amerikaans, Cherokee en Iers). Hij was het oudste kind van de familie Hendrix, uiteindelijk kwamen er na hem nog vier kinderen. Zijn vader was James Allen Ross Hendrix (meestal Al genoemd) en hij was dienstplichtig militair, hij diende in de Tweede Wereldoorlog en zijn moeder was Lucille Jeter (ze was 17 toen ze Jimi kreeg). Lucille was danseres en werd alcoholist, wat een belangrijke reden was voor het feit dat Jimi vaak bij familie verbleef omdat zijn moeder niet voor hem kon zorgen. Lucille ging vreemd met ene Johnny en toen Al dat vernam nadat hij uit het leger was gegaan, noemde hij zijn zoon James Marshall Hendrix, omdat hij de naam Johnny niet meer wilde horen. Kleine Jimmy werd ook vaak Buster genoemd in zijn jeugd, hij was een erg verlegen jongetje.

Al op jonge leeftijd was Jimi in de ban van muziek. Zijn vader betrapte hem regelmatig als hij de bezem als gitaar gebruikte. Al huurde een ukelele voor zijn zoon, maar na een tijd kon hij nog maar amper de rekeningen betalen, wat ook gold voor Jimi’s ukelele. Aangezien Al Jimi’s plezier belangrijker vond dan het zijne verkocht hij zijn eigen saxofoon, zodat hij een akoestische gitaar voor Jimi kon kopen, toen hij 11 jaar was. Op zijn dertiende kocht Jimi zijn eerste elektrische gitaar, een Supro Ozark 1560 S. Jimi speelde op deze gitaar in zijn eerste bandje, The Rocking Kings.

Paratrooper
In 1961 ging Jimi van zijn middelbare school af om het leger in te gaan. Hij ging in dienst bij de luchtlandingsdivisie, die in het zuiden van Amerika was gelegerd. Hij werd dus een paratrooper. In de buurt van de basis ontmoette hij veel muzikanten, onder wie Billy Cox, een bassist met wie hij later nog op het Woodstock-festival optrad. Hij zag veel goede gitaristen spelen die een grote indruk op hem maakten. Na veertien maanden in dienst te hebben gezeten werd hij ontslagen vanwege een gebroken enkel na een mislukte parachutesprong. Overigens beweert Charles R. Cross, schrijver van de biografie A Room Full Of Mirrors, dat Hendrix zich voordeed als homoseksueel, en zo hoopte te worden ontslagen uit de luchtlandingsdivisie.

Ontdekking
Na dit ontslag trok Jimi als beroepsmuzikant, voornamelijk als begeleidend gitarist, door de VS, waar hij met diverse soul- en bluesgroepen en –artiesten optrad, zoals met als B.B. King, Little Richard, Jackie Wilson, Bo Diddley en The Isley Brothers. Hendrix oefende gemiddeld zes tot acht uur per dag, iets wat hij tot aan zijn dood zou volhouden. In Greenwich Village in New York, waar Hendrix optrad als gitarist-zanger met zijn band Jimmy James & The Blue Flames, werd hij ontdekt door Chas Chandler (toen de bassist van de Engelse band The Animals), die hem zag spelen in het bekende Café Wha?. Chandler was over hem getipt door Linda Keith, de toenmalige vriendin van Keith Richards. Ze had eerst Stones-manager Andrew Loog Oldham en producer Seymour Stein aangeraden om een optreden van Hendrix te bezoeken, maar zij zagen niets in Hendrix. Chandler sprak een paar keer met Jimi en jamde tientallen keren met hem, waarna hij Jimi vroeg met hem mee te gaan naar Engeland, om daar zijn muziekcarrière van de grond te krijgen, want Chandler zag het helemaal zitten met hem.

In Engeland vormde hij een band onder de naam The Jimi Hendrix Experience. Het was een groepje vluchtig bij elkaar gezochte muzikanten, wat later een sterk trio bleek te zijn. Hendrix zong zelf en speelde uiteraard gitaar, en hij werd daarbij ritmisch ondersteund door twee Britse muzikanten: Noel Redding, basgitaar en gitaar, en Mitch Mitchell op drums. Redding was van oorsprong gitarist en Mitchell kwam uit de jazzhoek. Het trio trad op in kleine zaaltjes in Engeland. Door Hendrix’ flamboyante verschijning, zijn gitaartechniek en extravagante optredens werden ze al snel populair. Met de cover Hey Joe, opgenomen in 1966, kwam Jimi Hendrix op nummer 6 in de Britse hitparade.

Succes
Met het eerste album Are You Experienced in 1967 kwam het grote succes. The Jimi Hendrix Experience werd in één klap beroemd in Engeland. Hun singles werden veel op de radio gedraaid, en de band werd regelmatig uitgenodigd voor televisieopnames van populaire muziekprogramma’s. Ook in de rest van Europa kwam al snel veel belangstelling voor de band. Al snel toerden Hendrix en zijn band door Europa, zoals Frankrijk, Duitsland, Nederland en Noorwegen. Ondanks de grote successen in Engeland en het vasteland van Europa was hij in de VS nog vrijwel onbekend, maar hier kwam verandering in na het optreden op het Monterey International Pop Festival op 18 juni 1967. The Jimi Hendrix Experience sloeg in als een bom. Tijdens dit optreden stak hij voor het eerst zijn gitaar in brand, iets wat hij overigens maar driemaal deed in zijn carrière. De in brand gestoken gitaar sloeg hij vervolgens kapot. Hij gebruikte ook andere gimmicks (die hij ook al in Engeland gebruikte), zoals het spelen met zijn tanden, en met de gitaar achter zijn rug.

Het tweede album Axis: Bold As Love kwam eind 1967 uit. Hendrix maakte hierbij veelvuldig gebruik  van nieuwe gitaar- en studiotechnieken, waarmee hij ook nu nog geassocieerd wordt. Op dit album  staan klassiekers als Little Wing, Spanish Castle Magic en Bold As Love. Het derde album, Electric Ladyland uit 1968, wordt algemeen beschouwd als het beste studiowerk uit zijn carrière. Het werd ook het best verkochte album van Jimi Hendrix, en bevat tijdloze songs als de cover van Bob Dylans All Along The Watchtower en Voodoo Child (Slight Return). De beroemde hoesfoto van Electric Ladyland, waarop negentien naakte vrouwen te zien zijn, werd tegen Hendrix’ wil in gebruikt. Hij zelf had de voorkeur voor een hoesfoto (gemaakt door Linda Eastman, de latere echtgenote van Paul McCartney) waarop hij met Redding en Mitchell te midden van enkele klauterende kinderen op een kunstwerk in Central Park te zien is.

In augustus 1969 speelde Hendrix op het (nu) wereldberoemde Woodstock-festival, hij was inmiddels de bestbetaalde popmuzikant ter wereld geworden. Daar verraste Hendrix iedereen door zonder aankondiging (de presentator kondigde hen wel aan, maar abusievelijk als The Jimi Hendrix Experience) met een totaal andere band op het podium te verschijnen, hij was de afsluiter van het festival en begon pas diep in de nacht met het optreden, omdat voorgaande shows waren uitgelopen. Hij noemde de band Gypsy Sun And Rainbows, die tijdens het Woodstock-festival bestond uit onder anderen zijn oude legermaatje bassist Billy Cox en Experience-drummer Mitch Mitchell. Verder bestond de band uit een tweede gitarist en twee percussionisten. Dit optreden op Woodstock wordt veelvuldig als een van zijn beste live-optredens ooit genoemd. Hij speelde onder meer een controversiële versie van het Amerikaanse volkslied, The Star Spangled Banner. Veel mensen dachten dat dit een protestlied tegen de Amerikaanse regering was, maar Hendrix ontkende dit in een interview in The Dick Cavett Show: “I thought it was beautiful”.

Kort na Woodstock vormde hij weer een trio, Band Of Gypsys genaamd. Legendarisch zijn de optredens in de beroemde Fillmore East rond de jaarwisseling 1969/1970, met Billy Cox en drummer Buddy Miles. Opnames van een aantal niet eerder uitgebrachte nummers van deze optredens zijn o.a. uitgebracht op het album Band Of Gypsys, een van de beste live-albums ooit. Na twee maanden rust werkte hij aan zijn nieuwe album, First Rays Of The New Rising Sun. Hierna besloot Hendrix zijn oude band, The Jimi Hendrix Experience weer bij elkaar te brengen. Hendrix, Mitchell en Redding hadden net bekendgemaakt weer op tournee te gaan, maar op het laatste moment haakte Redding af en daarom haalde Jimi als bassist Billy Cox terug. Deze band heeft nooit een officiële naam gehad, maar veel fans noemden de band steevast The Cry Of Love Band, zoals de tournee ook genoemd werd. Veel concerten van deze tournee werden professioneel opgenomen in hoge geluidskwaliteit en zijn in de loop van de tijd in diverse formaten uitgebracht.

Het allerlaatste concert van Hendrix was met de tweede versie van The Jimi Hendrix Experience (Mitch Mitchell en Billy Cox) als afsluiter van de korte Europese tournee, op 6 september 1970, op het Open Air Love And Peace Festival in Fehmarn, West-Duitsland.

Dood
Hendrix stierf op 18 september 1970 in het Samarkand Hotel in Londen op 27-jarige leeftijd, nadat hij als gevolg van een overdosis slaappillen en het drinken van wijn in een coma was geraakt. De Britse slaappillen die hij had ingenomen waren veel sterker dan de Amerikaanse slaappillen, waaraan hij gewend was. Hij werd begraven op het Greenwood Memorial Park in Renton, een stadje in de buurt van Hendrix’ geboortestad Seattle. Na de autopsie werd duidelijk dat Hendrix in zijn leven nooit verslaafd is geweest aan heroïne en dat dit dan ook niet de doodsoorzaak was, wat destijds veel mensen dachten.

Uniek
Jimi Hendrix’ speelstijl was uniek en ondanks zijn hectische tourschema en perfectionisme bij het opnemen heeft hij, naar het schijnt, meer dan 300 onuitgebrachte nummers nagelaten, waarvan een groot deel in de afgelopen ruim 45 jaar op de een of andere manier postuum is uitgebracht, vaak met later ingespeelde instrumentatie. Muzikaal gezien is zijn invloed zeer breed. Hij onderzocht veel verschillende manieren om de elektrische gitaar te gebruiken. Door zijn gebruik van onder andere feedback, distortion en wah-wah pedalen zijn deze effecten heel populair geworden. Daarnaast bedacht hij, onder invloed van onder meer blues-, jazz- en rhythm-and-blues muziek, nieuwe technieken die terug te vinden zijn in met name de rockmuziek, rap, funk, heavy metal en andere genres. Hendrix speelde meestal op een linkshandige Fender Stratocaster, dat mede dankzij hem een van de populairste gitaarmodellen is geworden.

De invloed van Hendrix op zijn generatiegenoten, volgende en huidige gitaristen is groot. Een greep uit de muzikanten die duidelijk door Jimi Hendrix beïnvloed zijn: Stevie Ray Vaughan, Steve Lukather, Slash, John Frusciante, Joe Bonamassa, Joe Satriani, Lenny Kravitz, Popa Chubby, Brian May, Steve Vai, Yngwie J. Malmsteen, Prince, Buddy Guy, Billy Gibbons, Jeff Beck, Kirk Hammett, Frank Zappa, Eric Johnson, Kenny Wayne Shepherd, Johnny Lang, Walter Trout, Julian Sas, Dave Murray en Pete Townshend.