Op 14 februari 1970 speelt The Who zijn legendarische concert in de Universiteit van Leeds in Noord-Engeland, dat op 16 mei van dat jaar als de eerste live-lp van de band, onder de titel Live At Leeds, wordt uitgebracht op het Track label (van Polydor) in het Verenigd Koninkrijk en bij ons op Polydor. In de VS werd het album op het MCA label (Decca) gereleased. Live At Leeds wordt al 45 jaar beschouwd als een van de allerbeste livealbums ooit en staat op nummer 170 van de Top 500 van allerbeste albums, volgens het blad Rolling Stone.

Nadat de band in 1969 het dubbelalbum Tommy had uitgebracht werd vrijwel meteen begonnen aan een uitputtende wereldtournee om deze plaat te promoten. Vrijwel alle concerten van die tour werden opgenomen, maar toen de bandleden klaar waren met de concerten hadden ze (en dan met name Pete Townshend) geen zin om al die banden te beluisteren en dan daaruit een livealbum samen te stellen. The Who was er wel van overtuigd om een liveplaat uit te brengen, omdat vrijwel alle recensies van de concerten zeer lovend waren én omdat er inmiddels heel wat bootleg-lp’s (bij ons “witte lp’s” genoemd) in omloop waren die over het algemeen slecht klonken en waaraan de band natuurlijk geen cent verdiende. Een bootleg die wel goed klonk is (als dubbel-cd) bekend onder de titel Amazing Journey: de opnames werden gemaakt in september 1969 in het Concertgebouw in Amsterdam, door de VPRO radio. Uiteindelijk werden alle opnametapes in opdracht van de band verbrand, zodat er ook geen bootlegs van gemaakt konden worden.

Pete Townshend overlegde met het management om twee concerten in een niet al te grote locatie te boeken en die optredens op te nemen. Uiteindelijk werden het twee concerten in Leeds op Valentijnsdag 1970 en een in Hull op 15 februari. In Leeds was dat in de refter (= eetzaal) oftewel University Refectory van de University of Leeds, in West Riding of Yorkshire, in het noorden van Engeland dus. Omdat de opnames van de tweede avond in Hull niet goed gelukt waren (de bas van John Entwistle was namelijk niet volledig opgenomen) werd van deze opnames geen gebruikgemaakt, maar werden alleen die van het eerste concert in Leeds voor het album gebruikt, al zei Roger Daltrey later dat wat hem betreft de opnames van Hull beter waren dan die van Leeds. Die opnames werden overigens in 2012 alsnog (opgepoetst) uitgebracht onder de titel Live At Hull, waarbij andere baspartijen werden gebruikt.

Het concert telde in totaal 33 songs, waaronder een bijna volledige uitvoering van de rockopera Tommy (op internet is de volledige setlist te vinden). De opnames werden gemaakt met de Pye Mobile Unit en werden geproduceerd door The Who, Kit Lambert en Jon Astley. Op de originele uitgave van de langspeelplaat staan slechts zes songs, waarvan de helft covers. Op kant 1 staan vier songs, w.o. de Eddie Cochran-cover Summertime Blues en de Johnny Kidd-cover Shakin’ All Over. Kant 2 wordt geopend door een lange versie van My Generation, waaraan meerdere gedeelten van Tommy zijn toegevoegd en de afsluiter is een prachtige versie van Magic Bus. De totale lengte van de plaat is 37:42. De opnames klinken lekker rauw en voor zover bekend zijn er geen overdubs aan toegevoegd.

Op de cd-uitgave uit 1985 (MCA in de VS) en 1987 (op Polydor in Duitsland) staat de originele lp. In 1995 kwam er een uitgebreide en geremasterde cd-versie uit met veertien tracks en diverse aankondigingen, speelduur 76:58. Voor deze remix zijn wel overdubs gemaakt, voornamelijk zangpartijen van Daltrey, Townshend en Enwistle, omdat die de tand des tijds niet helemaal hadden doorstaan en omdat de heren niet tevreden waren over hun zangkunsten in 1970. In 2001 verscheen een deluxe editie van Live At Leeds, als dubbel-cd, met op de eerste disc dezelfde versie als de geremasterde cd uit 1995 en op disc twee de volledige Tommy-uitvoering die de band speelde (waarbij niet alle songs van het dubbelalbum werden gespeeld). Alle 33 gespeelde songs staan op deze uitgave, zij het niet in de juiste volgorde waarin ze werden gespeeld. In 2010 verscheen de 40th Anniversary Collector’s Edition als 4cd-set. De eerste twee cd’s zijn gelijk aan de deluxe editie uit 2001, de andere twee bevatten het volledige concert in Hull, van 15 februari 1970. Vorig jaar kwam de deluxe editie via iTunes en als HD-tracks uit.

De hoes van het album lijkt op de simpele hoes van een bootleg-lp uit begin jaren zeventig: het is okerbruin, met hierop geprint “The Who | Live At Leeds” in blauwe of rode blokletters, alsof het erop gedrukt is met een inktstempel. De originele lp is in ‘vlinderstijl’ te openen en heeft aan beide kanten een gleuf met aan de ene kant een papieren hoes om de opname te beschermen en aan de andere kant facsimiles van verschillende memorabilia, waaronder een bandfoto, handgeschreven songtekst van My Generation, een kwitantie van rookbommen, het contract van het Woodstock-optreden uit 1969 en de vroege zwarte ‘The Who Maximum R&B – Live At The Marquee’-poster. Het label was handgeschreven (waarschijnlijk in Townshends handschrift), en had onder andere instructies voor de geluidstechnici om niet te proberen kraakjes in de opname te verwijderen.

Het album bereikte in 1970 nummer 3 op de Amerikaanse Billboard albumlijst en nummer 4 in de Britse albumchart. In de States werd eerst de gouden status bereikt, daarna platina en nog later dubbel platina. In het Verenigd Koninkrijk werd de plaat met goud onderscheiden. De enige single die van het album getrokken werd is Summertime Blues; in Amerika werd nummer 27 op de Billboard poplijst en bij onze westerburen was nummer 38 de hoogste notering.