B-kanten van singles worden vaak weggezet als afdankertjes. Soms is dat terecht, maar zeker in de jaren zestig verschenen genoeg voorbeelden van ‘flipsides’ die om wat voor reden dan ook niet op een regulier album belandden en het toch verdienen gehoord te worden. Sterker nog, soms behoren deze nummers tot de beste die deze bands/artiesten ooit opnamen. ClassicRockMag presenteert de 11 non-album b-sides die je gehoord moet hebben!

11. The Rolling Stones – Who’s Driving Your Plane?

Een vaak over het hoofd geziene prachtsong in het oeuvre van The Rolling Stones. Misschien ook niet zo gek, want Who’s Driving Your Plane? was ‘slechts’ het b-kantje van de single Have You Seen Your Mother, Baby, Standing In The Shadow? (1966). Door de manier waarop Mick Jagger zingt, heeft het nummer wel iets weg van het songmateriaal dat Bob Dylan rond die tijd op albums als Blonde On Blonde zette. Who’s Driving Your Plane? is ook te vinden op de voor fans onmisbare boxset Singles Collection: The London Years, die in 1989 uitkwam.

10. The Yardbirds – Mr. You’re A Better Man Than I

The Yardbirds wordt vooral herinnerd vanwege de singles (naast natuurlijk het feit dat Clapton, Beck en Page gitaristen bij de band waren), en deze b-kant is stiekem net zo sterk als de a-kant Shapes Of Things (1966). Mr. You’re A Better Man Than I werd mede geschreven door Mike Hugg, die in een andere grote sixtiesband speelde: Manfred Mann. De tekst bevat wijze woorden over vooroordelen: “Could you condemn a man/If your faith he doesn’t hold?/Say the colour of his skin/Is the colour of his soul?”. Overigens kreeg het nummer in Amerika wel een plek op een lp: Having A Rave Up With The Yardbirds. In 2003 verscheen een nieuwe versie op het Yardbirds-album Birdland, met een gitaarsolo van Brian May.

9. Pink Floyd – Careful With That Axe, Eugene

Een vrij griezelig stuk muziek dat in 1968 op de b-kant van de single Point Me At The Sky verscheen, maar toch een Pink Floyd-klassieker is geworden – mede dankzij de live-uitvoering op het concertgedeelte van dubbel-lp Ummagumma (1969). Op wat gekrijs en gefluister na is Careful With That Axe, Eugene een instrumentaal psychedelisch nummer met een prominente rol voor het orgelspel van Richard Wright. Pink Floyd nam een iets andere versie op voor de soundtrack van Michelangelo Antonioni’s film Zabriskie Point, maar het origineel kun je vinden op de nog altijd onmisbare compilatie Relics (1971).

8. Bruce Springsteen – Shut Out The Light

Wie de boxset Tracks (1998) in huis heeft, weet dat Bruce Springsteen door de jaren heen veel fantastische songs niet op zijn platen gezet heeft. Nu is het ook geen schande dat een prachtlied als Shut Out The Light buiten de boot viel toen The Boss zijn lp Born In The U.S.A. samenstelde. Dat album staat immers vol met krakers. Daarnaast wijkt dit meer akoestische nummer over een terugkerende Vietnamveteraan ook wel wat af van het meeste andere materiaal op die plaat. Hoe dan ook, veel Springsteen-fans rekenen Shut Out The Light, de b-kant van de hit Born In The U.S.A., tot de meest onderschatte composities van hun held.

7. David Bowie – Velvet Goldmine

Een inmiddels toch wel klassiek Bowie-nummer dat destijds het album The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars (1972) niet haalde. Dat maakt het echter zeker niet zomaar een afdankertje, want het van een briljant, bijna spookachtig refrein voorziene Velvet Goldmine behoort tot de hoogtepunten uit de glamrockperiode van de zanger en er werd in 1998 zelfs een speelfilm naar vernoemd. De track verscheen in 1975 uiteindelijk als b-kant van de re-release van de Space Oddity-single en is gelukkig ook op verschillende Bowie-compilaties te vinden.

6. Small Faces – I’m Only Dreaming

Een ietwat onderschatte band die uitblonk in het maken van goede b-kanten was Small Faces. Zeker toen de groep tekende bij het label Immediate verscheen de ene na de andere perfecte single, waarbij dus niet alleen de a-kant sterk was. Zo werd de hit Itchycoo Park uit 1967 gekoppeld aan I’m Only Dreaming, een semi-ballad met heerlijke zang van Steve Marriott in de ruigere delen. In Amerika haalde de song overigens wel een album: het puike There Are But Four Small Faces.

5. The Who – Heaven And Hell

Misschien wel het allerbeste nummer dat bassist John Entwistle schreef bij The Who. Een studioversie van deze onstuimige rocksong verscheen in 1970 op de b-kant van Summertime Blues, maar Heaven And Hell is vooral bekend in de live-uitvoeringen op de uitgebreide uitgaven van Live At Leeds en de registratie van het Isle Of Wight Festival-optreden in 1970. Om de studio-uitvoering te bemachtigen, kun je terecht bij o.a. de boxsets Thirty Years Of Maximum R&B en Maximum A’s & B’s.

4. The Beatles – Rain

Als het gaat om bands die hun a- en b-kanten niet op de reguliere studioalbums zetten, kan er natuurlijk weinig op tegen The Beatles. Neem dit vroege voorbeeld van psychedelische rock op de achterzijde van de single Paperback Writer uit 1966. Samen met de a-kant werd Rain opgenomen tijdens de sessies voor het meesterwerk Revolver, maar om dit nummer op een album te vinden, moet je de (overigens voortreffelijke) compilatie Past Masters in huis halen. Misschien wel de beste non-album b-kant van The Beatles ooit.

3. Deep Purple – When A Blind Man Cries

Deep Purple had er eind jaren zestig en begin jaren zeventig wel een handje van om goede songs niet op de studioalbums te zetten. De non-album singles Black Night en Strange Kind Of Woman zijn natuurlijk bekende voorbeelden, maar het blijft moeilijk te bevatten dat de ballad When A Blind Man Cries uiteindelijk Machine Head (1972) niet haalde. Het nummer moest het doen met een plek op de b-kant van de kleine hit Never Before, maar behoort samen met Wasted Sunsets (van het album Perfect Strangers uit 1984) zonder meer tot Deep Purple’s beste ballads – mede dankzij het prachtige gitaarspel van Ritchie Blackmore.

2. Fleetwood Mac – Silver Springs

Als het door Stevie Nicks geschreven Silver Springs destijds aan de millionseller Rumours was toegevoegd – zoals ooit de bedoeling was – had dat die plaat niet minder goed gemaakt. En aangezien elk nummer op het album een voltreffer is, zegt dat veel over de schoonheid van deze ‘out-take’, die uiteindelijk op de b-kant van Go Your Own Way belandde. Achteraf gezien is het best begrijpelijk waarom deze ballad Rumours uiteindelijk niet haalde, want Nicks zingt hier over het einde van haar relatie met Lindsey Buckingham. Op latere heruitgaven van de plaat is Silver Springs gelukkig wel te vinden en de live-uitvoering op het album The Dance (1997) werd zelfs genomineerd voor een Grammy.

1. The Kinks – I’m Not Like Everybody Else

Deze bijna agressief klinkende rocksong vormt een groot contrast met de zonnige a-kant Sunny Afternoon. I’m Not Like Everybody Else had dan ook niet echt tussen het andere songmateriaal op het album Face To Face (1966) gepast, maar dat zegt niets over de kwaliteit. Ray Davies schreef het nummer in eerste instantie voor een andere grote band uit die tijd: The Animals. Uiteindelijk besloot The Kinks zelf maar een versie uit te brengen, met een ietwat verrassende keuze voor de leadzang: niet Ray zelf, maar broer Dave Davies. I’m Not Like Everybody Else werd nooit de Kinks-klassieker die het lied verdient te zijn, maar kreeg wel een plek op verschillende compilaties en de nog veel ruigere live-uitvoering van het album To The Bone (1996) kwam voorbij in de tv-serie The Sopranos.