Veel van de populairste rockers uit de jaren zestig kwamen langs in de legendarische Ed Sullivan Show, die van 1948 tot 1971 op de Amerikaanse televisie te zien was. The Beatles, Janis Joplin, de Stones, CCR, The Animals… allemaal hebben ze een onuitwisbare indruk achtergelaten met hun optredens. Op deze dag in 1901 werd Sullivan geboren. Reden voor ons om 13 memorabele muzikale momenten uit The Ed Sullivan Show op een rij te zetten… plus één die nooit heeft plaatsgevonden.

The Animals

Als een van de voornaamste bands van The British Invasion trad The Animals meerdere keren op in The Ed Sullivan Show. De eerste keer was in oktober 1964, het jaar waarin Eric Burdon en de zijnen doorbraken met House Of The Rising Sun. In zowel 1965 en 1966 kwam The Animals zelfs nog meerdere keren langs (onder meer met deze sterke vertolking van Don’t Let Me Be Misunderstood in januari 1965), voordat de band uit elkaar ging en Burdon verder ging onder de naam Eric Burdon & The Animals. [DG]

The Band

Bob Dylan heeft nooit in The Ed Sullivan Show opgetreden (zie onderaan deze pagina), maar zijn voormalige begeleiders van The Band wel. Op 2 november 1969 – kort na het verschijnen van het titelloze tweede album – speelde het vijftal een van de beroemdste songs van die plaat: Up On Cripple Creek. De vorig jaar overleden Levon Helm schittert hier met zijn gepassioneerde leadzang. [DG]

The Beach Boys

De eerste keer dat The Beach Boys in The Ed Sullivan Show te zien was, was op 27 september 1964 waarbij I Get Around en Wendy gespeeld werden. Het laat een band in topvorm zien. Minstens net zo sterk is het optreden van 4 jaar later, toen I Do It Again en Good Vibrations op het programma stonden. Maar dat er in zo’n tijd het een en ander veranderd was duidelijk: Brian Wilson stond niet meer op het podium, de show was inmiddels in kleur en het geheel stond bol van de lelijke -maar in die tijd ultramoderne- visuele effecten. [SS]

The Beatles

Ongetwijfeld het meest legendarische dat The Ed Sullivan Show ooit voorbracht: de drie optredens van The Beatles in februari 1964 zorgden voor de definitieve doorbraak van de Fab Four in Amerika. Die doorbraak had even geduurd, mede dankzij problemen met platenmaatschappijen en auteursrechten. Brian Epstein liet het er niet bij zitten en zorgde dat radiostations veel aandacht aan The Beatles besteedden, waarna platenmaatschappij Capitol in allerijl I Want To Hold Your Hand op single moest uitbrengen, omdat de vraag explodeerde. Slechts een kleine anderhalve maand later stond The Beatles in The Ed Sullivan Show, waar de aankondiging van Sullivan volledig werd overstemd door gillend publiek. In extreem korte tijd had de Amerikaanse Beatlemania zijn hoogtepunt bereikt. In 1965 keerde The Beatles nog een keer naar het programma terug. [SS]

The Byrds

The Byrds traden 12 december 1965 op in de Ed Sullivan Show. De mannen speelden twee hits: Mr. Tambourine Man en Turn, Turn, Turn! Hoe succesvol de nummers waren, en hoe succesvol The Byrds ook waren, het bleef bij dit ene optreden. Gitarist David Crosby kreeg het aan de stok met de regisseur van de show. Een heftige ruzie, want bassist Chris Hillman noemde Crosby achteraf ‘that devil’. Niet veel later verliet Crosby The Byrds voor een samenwerking met Stills en Nash (en Young). [FT]

Creedence Clearwater Revival

Aangezien Creedence Clearwater Revival eind jaren zestig een ware hitmachine was, mocht de band rondom frontman John Fogerty natuurlijk niet ontbreken in The Ed Sullivan Show. De swamprockers traden er in 1969 zelfs tweemaal op. De tweede keer, op 16 november 1969, kreeg het publiek onder meer het felle Fortunate Son voorgeschoteld, terwijl CCR te zien was op een armoedig ogend podium van hout. [DG]

The Doors

Een van de meest controversiële optredens bij The Ed Sullivan Show is ongetwijfeld die van The Doors met Light My Fire. Adverteerders van het programma hadden wat moeite met de tekstregel “girl, we couldn’t get much higher” vanwege eventuele drugsreferenties, dus ging de band ermee akkoord deze niet te zingen. Jim Morrison deed dit in de liveshow uiteindelijk toch, waarna Sullivan hem bij het verlaten van het podium weigerde de hand de schudden en de band daarna nooit meer welkom was in het programma. [SS]

Janis Joplin

Janis Joplin stond ‘slechts’ één keer in The Ed Sullivan Show, maar dat telde wel meteen voor tien. Haar vertolking van Maybe was één van haar eerste solo-optredens op televisie, op 16 maart 1969, nog voor het verschijnen van haar solodebuut I Got Dem Ol’ Kozmic Blues Again Mama! waar het nummer op zou verschijnen. De passie, overtuiging en emotie waarmee Janis het nummer zingt, zal het publiek van die avond ongetwijfeld meteen overtuigd hebben. [SS]

Jefferson Airplane

Een van de grote namen binnen de psychedelische rock, Jefferson Airplane, mocht ook slechts één keer optreden in The Ed Sullivan Show, maar de band liet wel een behoorlijke indruk achter. De uitzending van 29 september 1968 was ook een lust voor het oog dankzij de duizelingwekkende psychedelische effecten, terwijl de groep enkele van de beste Airplane-songs uitvoerde: Crown Of Creation en Won’t You Try. Ondanks dit gedenkwaardige optreden werd de eerstgenoemde single vreemd genoeg geen hit. [DG]

The Lovin’ Spoonful

The Lovin’ Spoonful, met onder anderen zanger John Sebastian, is helaas de minst herinnerde band in deze lijst, maar de drie optredens in The Ed Sullivan Shows zijn in ieder geval enkele van de meest memorabele. Zeker die van maart 1967, waarbij twee van de beste Spoonful-songs gespeeld werden: het lichtvoetige Daydream en een andere grote hit: Do You Believe In Magic? Tijdens laatstgenoemde uitvoering was het publiek niet alleen verkocht dankzij het lied, maar ook dankzij de slimme zet om een puppy op het podium te zetten. [DG]

The Rolling Stones

Niet lang na The Beatles kwam ook de grote concurrent naar The Ed Sullivan Show: op 25 oktober 1964 maakte The Rolling Stones zijn opwachting met Around & Around en Time Is On My Side. Doordat die twee nummers over de uitzending verspreid waren, en het overenthousiaste publiek wist dat de band nog een keer zou terugkomen, was het gegil en lawaai erg storend voor de rest van het programma, waarop Sullivan na deze avond besloot dat de band niet meer terug mocht komen. Dat was echter van korte duur: een jaar later stond The Rolling Stones er opnieuw. In totaal zou de band tot 1969 maar liefst 6 keer zijn opwachting maken. Opmerkelijk: de band leek veel respect te hebben voor de huisregels die Sullivan hanteerde. Volgens de overlevering eiste hij voor een optreden dat de bandleden hun haren zouden wassen, iets dat braaf gedaan werd. [SS]

Santana

Na een verpletterende show van Santana op Woodstock hielp een optreden in The Ed Sullivan Show op 26 oktober 1969 de band aan nog meer naamsbekendheid. De latinrockers speelden twee tracks van het titelloze debuutalbum dat twee maanden eerder was verschenen: Persuasion en de welbekende eerste single Jingo. Santana was iets totaal anders dan wat het Ed Sullivan-publiek gewend was en het virtuoze spel van de muzikanten werd logischerwijs enthousiast onthaald, maar het bleef bij slechts één optreden in het programma. [DG]

Simon & Garfunkel

In januari 1966 gaven Paul Simon en Art Garfunkel acte de prescèncé in de show van Ed Sullivan. Het duo speelde slechts één nummer: I am a rock. Hun optreden ging niet gepaard met een incident; het feit dat het optreden van Simon & Garfunkel opmerkelijk is gebleven, kwam door de indruk die ze achterlieten. De poëtische tekst en de kenmerkende harmonieuze zang zorgden ervoor dat één nummer voldoende was. [FT]

                                                                                                                          

Net niet in The Ed Sullivan Show: Bob Dylan

Als Bob Dylan in 1963 wordt gevraagd om op te treden in de Ed Sullivan Show, staat hij op een van zijn muzikale toppen. De zanger besluit zijn controversiële nummer Talkin’ John Birch Paranoid Blues te spelen, een lied over de heksenjacht op communisten. Tijdens de repetities geeft Sullivan aan dat Dylan het lied niet kan gaan spelen. Dylan weigert een ander nummer uit te voeren en beent woedend de studio uit. [FT]

 dylantv