Sommige albums zijn van begin tot eind geweldig. Het debuutalbum van Led Zeppelin is zo’n plaat. Maar toch heeft iedereen zijn eigen voorkeuren en favorieten. Wij zetten de 9 tracks van Led Zeppelin I op een rij en tellen af naar het wat ons betreft beste nummer.

9. Your Time Is Gonna Come

Het debuutalbum van Led Zeppelin bevat geen zwakke momenten, maar als we dan toch over details gaan zeuren: zonder dat refreintje was Your Time Is Gonna Come toch een stuk beter geweest? Die orgelintro en het daaropvolgende couplet behoren tot de rustigere stukken op Led Zeppelin I en zorgen daarmee voor een bepaalde balans op de plaat, zeker wanneer je het op vinyl luistert als opener van de b-kant. En dan is er dus dat refreintje. Maar laten we daar vooral niet te veel over gaan zeuren: Your Time Is Gonna Come is en blijft gewoon een geweldig nummer van een geweldig album. Live werd het nummer slechts eenmaal door de band vertolkt: een kort fragment kwam als in 1971 voorbij als onderdeel van een medley bij een concert in Tokyo. [SS]

8. Black Mountain Side

De enige instrumentale track op het album is Black Mountain Side, waarin alleen Jimmy Page’s akoestische gitaarspel te horen is (begeleid door Viram Jasani op tabla). Zoals bij meer tracks op de lp ontstond er flinke discussie over hoe ‘eigen’ deze song zou zijn. Page wordt vermeld als componist, maar Black Mountain Side toont gelijkenissen met een uitvoering van Down By Blackwaterside  door folkheld Bert Jansch. Hoe dan ook, Page laat hier wederom horen een geweldig gitarist te zijn. Tijdens shows van Led Zeppelin speelde hij het lied als onderdeel van een medley met White Summer, een ander instrumentaal gitaarstuk dat Page uitvoerde bij The Yardbirds. [DG]

7. I Can’t Quit You Baby

I Can’t Quit You Baby kwam in de herfst van 1968 al voorbij bij concerten van The New Yardbirds, inmiddels al in de bezetting die niet veel later Led Zeppelin zou worden. Het nummer is één van de drie covers op Led Zeppelin I, en net als You Shook Me (zie hieronder) geschreven door blueslegende Willie Dixon. De band houdt het nummer herkenbaar maar geeft het tegelijkertijd een totaal andere dynamiek. Toch is I Can’t Quit You Baby een track die nog erg dicht bij de traditionele blues ligt. [SS]

6. You Shook Me

Een jaar voordat Led Zeppelin met het debuut kwam, had The Jeff Beck Group deze Muddy Waters-bluesklassieker al op plaat gezet (het invloedrijke Truth, 1968). John Paul Jones speelde orgel in die versie en dat deed hij opnieuw voor de superieure Led Zep-uitvoering. Het spetterende duel tussen Jimmy Page’s gitaar en Robert Plants torenhoge vocalen aan het einde is een van de hoogtepunten op de plaat. [DG]

5. How Many More Times

De afsluiter How Many More Times is met ruim acht minuten de langste track op de plaat en een van de meest onderschatte Led Zeppelin-songs. Een perfecte albumafsluiter, waarin alle bandleden de ruimte nemen om te schitteren (met name Page). De band verwerkte het beroemde blueslied The Hunter van Albert King (in 1968 overigens op prachtige wijze opgenomen door de band Free) in het tweede deel van het nummer. [DG]

4. Good Times Bad Times

De enige single van Led Zeppelin I behaalde nog bepaald niet het succes van Whole Lotta Love later in 1968. Toch liet Good Times Bad Times als één van de hardere nummers van het album al goed horen wat de band te bieden had. Voor zijn gitaarsolo haalde Jimmy Page zijn signaal door een Leslie speaker, die eigenlijk voor orgel bedoeld was. Hierdoor ontstaat een erg herkenbaar gitaargeluid dat rond die tijd ook op enkele opnames van Eric Clapton en George Harrison werd gebruikt.  John Paul Jones omschrijft zijn baslijn in dit nummer als de moeilijkste die hij ooit heeft geschreven. [SS]

3. Communication Breakdown

Een van de mooiste momenten uit de rockgeschiedenis is het moment in Communication Breakdown waarop Jimmy Page losbarst met zijn voortreffelijke gitaarsolo. Het (te) korte hardrocknummer is ook bijzonder omdat het een van de weinige tracks is waarin je Page hoort zingen (op de achtergrond uiteraard). Communication Breakdown was ook te vinden op de B-kant van de debuutsingle Good Times Bad Times en werd gecoverd door o.a. Iron Maiden. [DG]

2. Babe, I’m Gonna Leave You

De hemelse Led Zeppelin-bewerking van een oud folklied, geschreven door Anne Bredon. Page en Plant waren grote liefhebbers van het werk van zangeres Joan Baez, die Babe, I’m Gonna Leave You had opgenomen. Ze besloten het lied zelf ook op te nemen, zonder te weten dat de compositie oorspronkelijk van Bredon was (vandaar dat de hoes alleen ‘traditional, arranged by Jimmy Page’ vermelde). De band maakte er een geniale eigen versie van, waarin kalme akoestische momenten worden afgewisseld met snoeiharde rock. [DG]

1. Dazed And Confused

Voor velen waarschijnlijk geen verrassende nummer 1, maar wel een verdiende. Dazed And Confused is gebaseerd op de gelijknamige compositie van Jake Holmes en werd al gecovered door (het oude) The Yardbirds. Op Led Zeppelin I krijgt Jimmy Page echter als enige een schrijversvermelding bij het nummer, omdat hij een nieuwe tekst schreef en de melodie precies genoeg aanpaste om een rechtszaak te voorkomen. Het origineel bleef echter duidelijk herkenbaar, vooral in het arrangement. Toch is Dazed And Confused typisch Zeppelin, vooral dankzij het energieke drumwerk van John Bonham en het herkenbare gitaargeluid van Page. Voor velen vormt het nummer, dat op de lp de A-kant afsloot, het hart van Led Zeppelin I. Wij zijn het daar hartgrondig mee eens! [SS]