Het jaartal 1977 is onlosmakelijk verbonden met punk. De ‘rockdino’s’ die eerder in het decennium goed scoorden met pompeuze, gladgestreken (concept)albums konden ineens echt niet meer. Die platen waren dan ook mijlenver verwijderd van de snelle, rauwe en ongecompliceerde songs van bands als Sex Pistols en Ramones. Toch bleef men gewoon massaal het nieuwe werk van al gevestigde namen als Pink Floyd en ELO kopen, en dat is maar goed ook, want 1977 was stiekem ook gewoon weer een gewéldig classic rock-albumjaar!

10. Supertramp – Even In The Quietest Moments…

Het eerste nummer 1-album van Supertramp in Nederland begint en eindigt met twee van de populairste songs van de band: de eerste top 10-hit Give A Little Bit en het nooit op single verschenen epos Fool’s Overture, dat in Nederland beroemd werd dankzij het gebruik door radiozender Veronica en nog steeds hoog eindigt in de Top 2000 van Radio 2. Tel daarbij op een prachtig, door Rick Davies gezongen lied als Downstream en je hebt een van de beste Supertramp-platen.

9. David Bowie – “Heroes”

Het tweede deel in de Berlijn-trilogie die David Bowie met Brian Eno maakte. Wederom is er een fraaie splitsing tussen avontuurlijke elektronische instrumentals en  ‘gewone’ songs, die misschien nog wel iets sterker zijn dan op voorganger Low (zie verderop). En natuurlijk is er die tijdloze titelsong, met de scheurende gitaarfeedback van King Crimsons Robert Fripp. Datzelfde nummer is vier jaar later in een deels Duitstalige versie toegevoegd aan de soundtrack van de aangrijpende speelfilm Christiane F. – Wir Kinder Vom Bahnhof Zoo, samen met twee andere stukken van “Heroes”. Het derde en laatste deel van de Berlijn-trilogie, Lodger (1979), is overigens eveneens zeer de moeite waard.

8. Rush – A Farewell To Kings

Het vijfde studioalbum van ‘s werelds meest geliefde Canadese progtrio volgde na de internationale doorbraak met het meesterlijke 2112 (1976). Ditmaal kwamen Lee, Lifeson en Peart niet met een epos van twintig minuten, maar er zijn wel twee songs die er qua lengte bovenuit steken op A Farewell To Kings: het elf minuten durende Xanadu en het bijna even lange Cygnus X-1 Book I: The Voyage, dat een al even prachtig vervolg kreeg op het volgende album Hemispheres. A Farewell To Kings leverde Rush een eerste gouden plaat in Amerika op en het meest commerciële lied van de lp, Closer To The Heart, werd zelfs een hitje in Engeland!

7. AC/DCLet There Be Rock

Met Let There Be Rock bouwde de band voort op het geluid maar vooral ook het succes van Dirty Deeds Done Dirt Cheap, maar dan bij vlagen harder en met veel betere songs. Het was het laatste album met bassist Mark Evans, die kort na de opnames werd ontslagen vanwege problemen met Angus Young. Ook bij deze plaat verschilde de Australische tracklist met die van de internationale: zo stond het nummer Crabsody In Blue (een track over – jawel – schaamluis) niet op de buitenlandse releases. Wel bevatten alle versies natuurlijk de klassieker Whole Lotta Rosie.

6. Steely Dan – Aja

Vaak genoemd als het meesterwerk van Steely Dan en inderdaad een geniale opvolger van The Royal Scam (1976). Van de zeven tracks op Aja zijn vier songs heel bekend: Peg, Josie, Deacon Blues en het titelnummer, waarin de beroemde jazzmuzikant Wayne Shorter een heerlijke saxofoonsolo speelt. Walter Becker en Donald Fagen schakelden ook de hulp in van een aantal andere zeer getalenteerde sessiemuzikanten en zangers, onder wie Dean Parks, Larry Carlton, Joe Sample, Michael McDonald en Timothy B. Schmit. Het niet op single verschenen, briljant opgebouwde Black Cow moet wel een van de mooiste openingstracks ooit zijn.

5. Electric Light Orchestra – Out Of The Blue

Voor veel fans geldt het symfonische Eldorado (1974) als het meesterwerk van ELO, maar de dubbel-lp Out Of The Blue was opnieuw een enorm commercieel én artistiek succes voor Jeff Lynne en de zijnen. De derde plaatkant, met de bijtitel Concerto For A Rainy Day, vormt toch wel het fraaiste deel van het album – mede dankzij de aanwezigheid van de radiofavoriet Mr. Blue Sky. Die single bleek niet de enige hit van Out Of The Blue, want ook Turn To Stone, Wild West Hero en Sweet Talkin’ Woman stonden hoog in de (Britse) hitlijst.

4. Meat Loaf – Bat Out Of Hell

Met het album Bat Out Of Hell vestigde Meat Loaf definitief zijn naam als zanger – maar misschien nog meer als entertainer. Het is het tweede album van Marvin Lee Aday, de naam die in het paspoort van Meat staat. De muziek is – uiteraard – van Jim Steinman, die met een mix van rock & roll (‘Phil Spector’) en opera (‘Richard Wagner’) tot zijn typerende Wagneriaanse rock kwam. Het resultaat: onder meer de grote hit Paradise By The Dashboard Light, het minder bombastische You Took The Words Right Out Of My Mouth (Hot Summer Night) en het rustige Heaven Can Wait. Na dit album volgden nog deel 2 (1993: Back Into Hell) en deel 3 (2006: The Monster Is Loose).

3. Pink Floyd – Animals

Animals is op een bepaalde manier misschien wel het meest zwartgallige albumconcept dat Roger Waters ooit bedacht. Geïnspireerd op George Orwells boek Animal Farm wordt de mensheid in drie soorten verdeeld: Dogs, Pigs en Sheep. Allen krijgen hun eigen nummer op de plaat en geen van drieën komt er bijzonder goed vanaf. Hoewel Animals het eerste Pink Floyd-album was waarop Waters niet alleen tekstueel, maar ook muzikaal de touwtjes stevig in handen had, biedt het 17 minuten durende Dogs ook compositorische input van David Gilmour en bovendien een aantal geweldige solo’s.

2. David Bowie – Low

Na een tijdje in Zwitserland te hebben gewoond, belandde David Bowie in 1976 in Berlijn en raakte hij meer dan geïnteresseerd in de muziekscene daar, met de krautrock voorop. Hij begon te werken met Brian Eno en Iggy Pop (met die laatste deelde hij bovendien een appartement en werkte hij mee aan nummers voor diens albums The Idiot en Lust For Life). Het resulteerde in de albums Low, “Heroes” en Lodger, de zogenaamde Berlijn-trilogie. Allemaal ijzersterk, vernieuwend en invloedrijk, waarbij Low bij ons op de redactie toch net een streepje voor heeft.

1. Fleetwood Mac – Rumours

Wat uiteindelijk het meest gewaardeerde album van Fleetwood Mac werd, begon alles behalve feestelijk. Zoals iedereen die zich in het album verdiept heeft (of gewoon eens goed naar de songteksten heeft geluisterd) wel zal weten, is Rumours vooral het product van slechte verhoudingen binnen de band. Christine en John McVie praatten nauwelijks nog met elkaar nadat ze hadden besloten te scheiden, en Stevie Nicks en Lindsey Buckingham zaten in een knipperlichtrelatie die ook niet bepaald bijdroeg aan het bewaren van de lieve vrede. Nicks zou later verklaren dat Fleetwood Mac altijd de beste muziek maakt wanneer het de bandleden op persoonlijk vlak slecht gaat, en dat is precies wat er met Rumours gebeurde. Als alles op relatiegebied koek en ei was geweest, hadden we ongetwijfeld een heel wat minder briljant album gekregen.


Ook verschenen in 1977

1977 was niet alleen een goed jaar voor de negen artiesten in het lijstje hierboven. Eric Clapton kwam bijvoorbeeld sterk terug met zijn beste plaat in jaren: Slowhand, inclusief hits als Cocaine en Wonderful Tonight. Jackson Browne maakte zijn misschien wel beroemdste plaat met het grotendeels live opgenomen Running On Empty, waarop de klassiek geworden medley van The Load-Out/Stay te vinden is. Queen leverde met News Of The World wederom een nummer 1-plaat af, waarvan natuurlijk vooral het duo We Will Rock You en We Are The Champions legendarisch werd. Voor Lynyrd Skynyrd was ’77 zoals bekend echter juist een rampjaar, want kort na de release van het uitstekende album Street Survivors vond de tragische vliegtuigcrash plaats, waarbij onder anderen zanger Ronnie Van Zant om het leven kwam.
Voor een heleboel andere rockers markeerde 1977 juist een nieuw begin. Neem voormalig Hawkwind-muzikant Lemmy Kilmister, die met zijn nieuwe groep Motörhead het zelfgetitelde debuutalbum uitbracht. Of de mannen van Cheap Trick, die met twee puike studioplaten op rij kwamen (Cheap Trick en In Color). Ook David Bowie had het druk. Naast de twee meesterwerken die de zanger zelf uitbracht, hielp hij als producer en co-songwriter zijn goede vriend Iggy Pop een handje op The Idiot en Lust For Life.
Peter Gabriel, die enkele jaren daarvoor Genesis had verlaten, debuteerde met het eerste van vier albums die hij allen simpelweg Peter Gabriel noemde en met de single Solsbury Hill had hij zijn eerste solo-wereldhit te pakken. Ook al werd progressieve rock meer dan ooit als onhip gezien, Yes (inmiddels weer mét Rick Wakeman) ging vrolijk door met het maken van Going For The One, een nieuw carrièrehoogtepunt. Jethro Tull sloeg ondertussen meer een folkrichting in op het fraaie Songs From The Wood. Liefhebbers van heavy rock kwamen aan hun trekken met puik nieuw werk van o.a. Judas Priest (Sin After Sin), Scorpions (Taken By Force), Thin Lizzy (Bad Reputation) en KISS (Love Gun en Alive II). En als we het dan toch over liveplaten hebben: laten we de dubbelaar van Status Quo ook nog even vermelden!
AOR-groep Foreigner bleek een instant succes dankzij de eerste lp Foreigner, terwijl collega-arenarockers Styx en Kansas indruk maakten met respectievelijk The Grand Illusion en Point Of Know Return (inclusief de weinig representatieve hit Dust In The Wind). De zusjes Wilson van Heart volgden hun droomdebuut Dreamboat Annie op met het ongeveer even goede Little Queen, The Alan Parsons Project presenteerde een nieuwe ijzersterke conceptplaat (I Robot) en oudgedienden als The Steve Miller Band (Book Of Dreams), Crosby, Stills & Nash (CSN) en Santana (half-live-half-studio-dubbelaar Moonflower) voegden eveneens nieuwe hoofdstukken toe aan hun succesverhalen.