De overgebleven leden van The Grateful Dead komen in juli nog één keer bij elkaar om het vijftigjarig jubileum te vieren met drie concerten in Chicago. Dat nieuws laat de meeste Nederlanders ongetwijfeld koud, want de jamband is in ons land nooit echt succesvol geweest. Zo zijn er wel meer acts die in Amerika heel groot zijn/waren, maar daarbuiten (bijna) genegeerd werden. Wij lichten er tien uit.

Foghat

Ook al komt de band uit Groot-Brittannië, nergens boekte de hardrockgroep Foghat zulke grote successen als in de Verenigde Staten. Met zanger/gitarist Dave Peverett als frontman stonden deze heren daar vooral in de jaren zeventig regelmatig in de hitlijsten en de single Slow Ride is een standaardkeuze voor Amerikaanse classic rock-radiostations. Luister vooral naar het prikkelende album Foghat Live uit 1977 en je vraagt je al snel af waarom Foghat nooit echt aansloeg in Nederland.

The Grateful Dead

Hét voorbeeld van een Amerikaanse band die in het thuisland een enorme schare fans heeft en daarbuiten een veel kleiner publiek aanspreekt, is natuurlijk The Grateful Dead. Jerry Garcia en de zijnen hebben een heleboel platen gemaakt, waarvan sommige ook nog eens heel toegankelijk zijn (Workingman’s Dead, American Beauty), maar de eindeloze solo’s op het podium waren kennelijk iets te veel van het goede voor het Nederlandse publiek – al zullen hier ongetwijfeld ook best wel wat fanatieke ‘Deadheads’ rondlopen. Dit jaar vieren de overgebleven leden het vijftigjarig jubileum van de band met enkele concerten, maar die shows vinden uiteraard alleen plaats op Amerikaanse bodem.

Journey

Inmiddels kent ook vrijwel iedereen in Nederland de grootste hit van deze AOR-band. Don’t Stop Believin’ (van het prachtalbum Escape uit 1981) werd immers succesvol gecoverd door minder getalenteerde vocalisten van het populaire Glee en een winnaar van het tv-programma X-Factor. En laten we niet vergeten hoe het originele nummer op memorabele wijze langskomt in de laatste aflevering van de hitserie The Sopranos. Toch had Journey zelf nooit een hit in Nederland, terwijl de band al jaren de status van mega-act heeft in de VS. Gelukkig heeft een beetje classic rock-liefhebber ook hier wel iets van deze Amerikanen in huis.

John Mellencamp

Met logische uitzondering van Bruce Springsteen is eigenlijk geen enkele ‘heartlandrocker’ uit Amerika bij ons zo populair als in eigen land. Zelfs Tom Petty heeft in Nederland aanzienlijk minder hits gehad. Ook John ‘Cougar’ Mellencamp is hier in tegenstelling tot de nog altijd uiterst populaire Springsteen nooit écht doorgebroken, al had hij een mager hitje met het catchy Jack & Diane. Zonde, want de zanger heeft een heleboel goede platen gemaakt en dat doet hij nog steeds, getuige zijn meer folkgeoriënteerde recente werk.

Night Ranger

In Amerika verkocht Night Ranger miljoenen platen en toert de hardrockband met grote namen als Foreigner en Journey, maar bij ons werd welgeteld nul keer de hitlijsten gehaald. En dat terwijl singles als Sister Christian en When You Close Your Eyes toch heel hitgevoelig zijn. Bassist en zanger Jack Blades maakte later nog even deel uit van de ´supergroep´ Damn Yankees (met o.a. Ted Nugent, zie verderop), maar ook die formatie kon hier op weinig interesse rekenen.

Ted Nugent

Tegenwoordig haalt rechtse rocker Ted Nugent vooral om de verkeerde redenen het nieuws, maar dat neemt niet weg dat de Motorcity Madman zeker in zijn hoogtijdagen een briljant gitarist en entertainer was. Toch liet zijn opzwepende hardrock het overgrote Nederlandse publiek kennelijk koud. De liefhebber beschouwt Stranglehold echter als een absolute rockklassieker (met een van de beste gitaarsolo’s ooit!) en de dubbelaar Double Live Gonzo! als een van de beste live-opnames aller tijden.

Poco

Nadat zanger/gitarist Richie Furay de kort bestaande band Buffalo Springfield verliet, richtte hij Poco op. Zeker in de jaren na zijn vertrek bleek de countryrockgroep heel succesvol met singles als Crazy Love en Heart Of The Night. In Amerika, welteverstaan, want in ons land stond deze act slechts één keer in de hitlijst genoteerd met Call It Love (van het reüniealbum Legacy uit 1989). Het debuutalbum Pickin’ Up The Pieces van twintig jaar daarvoor, dat overigens ook in Amerika niet heel goed verkocht, zal zeer waarschijnlijk in de smaak vallen bij wie bands als Eagles en America kan waarderen.

Quicksilver Messenger Service

Ook in Amerika was Quicksilver Messenger Service niet bepaald een hitmachine, maar de band gold wel als een van de belangrijkste psychedelische rock-acts van de jaren zestig. Dat was vooral te danken aan een geweldige livereputatie. Zo stond het viertal in 1967 op het belangrijke Monterey Pop Festival en is het bekendste album Happy Trails (1969) grotendeels opgenomen in de zalen Fillmore East en Fillmore West. Samen met de misschien nog wel betere debuut-lp Quicksilver Messenger Service (1968) zeker het ontdekken waard!

Bob Seger & The Silver Bullet Band

Valt in dezelfde categorie als de eerder genoemde John Mellencamp: een heartlandrocker die hier weliswaar een paar leuke hitjes had, maar nooit de sterstatus van bijvoorbeeld Bruce Springsteen kreeg. Op veel classic rock-radiozenders komen gelukkig genoeg nummers van Bob Segers Greatest Hits-album voorbij, waaronder Turn The Page, Still The Same en Against The Wind. En op het gebied van liveplaten geldt de dubbel-lp Live Bullet uit 1976 nog altijd als een absolute must!

Warren Zevon

Wat deze rockende singer-songwriter onderscheidt van de andere namen in deze lijst, is het feit dat hij ook in Amerika nooit zo groot is geweest als hij verdiende. Maar in zijn eigen land had Warren Zevon tenminste nog een behoorlijke hit met Werewolves Of London (en het album waar die single op te vinden is, Excitable Boy), werd hij op handen gedragen door beroemde collega’s als Springsteen en Dylan (en Jackson Browne, die hem min of meer ontdekte), en was hij regelmatig te gast in de populaire show van David Letterman. Zevon overleed in september 2003, maar het is nooit te laat om zijn vaak schitterende muziek te (her)ontdekken!