Aangezien het dit jaar een halve eeuw geleden is dat de Summer Of Love losbarstte, kunnen we volop terugblikken op 1967. In dat jaar vierde de psychedelische pop/rock natuurlijk hoogtij en het is dan ook niet verbazingwekkend dat het grootste deel van de platen in de lijst hieronder toen verschenen is. Welke albums moet je in de kast hebben voor een – om even The Grateful Dead te citeren – ‘long strange trip’? Wij kunnen deze 25 titels (één per band/artiest) van harte aanbevelen!

25. The Rolling Stones – Their Satanic Majesties Request (1967)

Nog altijd een vrij controversiële plaat binnen het oeuvre van de Stones. Critici zagen Their Satanic Majesties Request als een slappe poging van de band om mee te liften op het succes van psychedelische muziek, maar als je het ons vraagt werd deze lp al die tijd nogal onderschat. Het verbluffend mooie 2000 Light Years From Home bewijst dat Mick en Keith zich ook meer dan prima wisten te redden in dit genre en bassist Bill Wyman krijgt ook eens een rol op de voorgrond in zijn aardige In Another Land. Ondanks de kritiek waren het toch de Stones die het laatste lachten: de single She’s A Rainbow werd weer een dikke hit voor ‘the world’s greatest rock & roll band’.

24. The Hollies – Butterfly (1967)

Net als The Animals wordt The Hollies meestal gezien als een groep die in de sixties (en in dit geval ook de seventies) vooral hele goede singles maakte, maar toen de leden Allan Clarke, Tony Hicks en Graham Nash besloten alle nummers op de lp’s zelf te schrijven, kwamen er drie uitstekende langspelers op rij uit. Na For Certain Because… (1966) en Evolution (1967) haakten de Britten in op de populariteit van de psychedelische muziek met Butterfly, misschien wel de fraaiste van alle Hollies-albums. Misschien niet bijster origineel, maar openingslied Dear Eloise werd een hit in Nederland en zweveriger dan in de songs Maker en Elevated Observations? zul je The Hollies niet horen.

23. The Steve Miller Band – Sailor (1968)

Een prachtplaat uit de jaren vóór radiosuccessen als The Joker en Fly Like An Eagle. Sailor was de tweede en laatste plaat van The Steve Miller Band met Boz Scaggs in de line-up en is volgens velen de beste uit de periode voor Millers commerciële doorbraak. Ingrediënten zijn onder meer breekbare liefdesliedjes als Dear Mary, blues in Gangster Of Love, futuristische experimenten als het instrumentale Song For Our Ancestors en de opzwepende rocksong Living In The USA.

22. Procol Harum – Procol Harum (1967)

Ondanks de legendarische status van de band wordt Procol Harum zelden gezien als een echte albumgroep, terwijl de Britten vooral in de eerste jaren wel degelijk schitterende lp’s afleverden. Veruit het bekendste nummer op het prima debuut is Conquistador, al is dat vooral te danken aan de superieure live-versie die in 1972 verscheen. De rest van de lp mag er echter ook wezen, met onder meer het sfeervolle She Wandered Through The Garden Fence en het instrumentale Repent Walpurgis. Op de Amerikaanse uitgave van het album staat overigens wél de chartskraker A Whiter Shade Of Pale.

21. Tomorrow – Tomorrow (1968)

Het enige album van de psychedelische rockband Tomorrow. Deze groep had onder anderen zanger Keith West (bekend van zijn hit Excerpt From A Teenage Opera) en niemand minder dan de latere Yes-gitarist Steve Howe in de gelederen. Opmerkelijk zijn de verrassend goede Beatles-cover Strawberry Fields Forever en de geweldige single My White Bicycle, een sixtiesklassieker en later een hit voor Nazareth. Trippy en bij vlagen briljant.

20. Family – Music In A Doll’s House (1968)

Hoewel commercieel succes uitbleef, staat het debuutalbum van de progband Family tegenwoordig bekend als een klassieker binnen het genre. Het psychedelische Music In A Doll’s House is zo’n albumklassieker waarop eigenlijk geen zwakke track te vinden is. Neem het hemelse Mellowing Grey, gedragen door de vibrerende, Peter Gabriel-achtige stem van Roger Chapman, of het uptempo Old Songs New Songs. Vanaf de bombastische opening in The Chase tot en met de laatste seconden van het opzettelijk vals uitgevoerde God Save The Queen in afsluiter 3xTime is Music In A Doll’s House de meest constante Family-lp.

19. The Moody Blues – In Search Of The Lost Chord (1968)

In Search Of The Lost Chord was de tweede van de ‘classic 7’ platen die The Moody Blues tussen 1967 en 1972 uitbracht. Het orkest van het meesterwerk Days Of Future Passed werd verruild voor een meer psychedelische sound, met als resultaat een ongeveer even goed album. Zanger en gitarist Justin Hayward leerde sitar spelen en de mellotron van toetsenist Mike Pinder kwam meer op de voorgrond, wat resulteerde in ongewone, betoverende stukken als Legend Of A Mind. In deze compositie (van fluitist Ray Thomas) verwijst de band naar hippielegende Timothy Leary: “Timothy Leary’s dead/No no no no, he’s outside looking in.” Legend Of A Mind is zonder twijfel een van de prijsnummers op In Search Of The Lost Chord.

18. Traffic – Mr. Fantasy (1967)

Zoals vaker gebeurde bij albums die halverwege de jaren zestig verschenen, kregen de Amerikanen en Britten verschillende versies van het eerste Traffic-album Mr. Fantasy. Op de US-uitgave stonden bijvoorbeeld de hits Paper Sun en de Dave Mason-compositie Hole In My Shoe, beide non-album singles in Europa en allebei hoogtepunten van de psychedelische pop/rock rond 1967. Maar ook zonder die nummers blijft een voortreffelijke debuutplaat over, met als hoogtepunten het schitterend door Steve Winwood gezongen No Face, No Name, No Number en het bluesy Dear Mr. Fantasy.

17. Donovan – Sunshine Superman (1966)

Hij lijkt tegenwoordig helaas wat vergeten te zijn, maar Donovan was in de jaren zestig natuurlijk een van de grote popsterren, dankzij grote hits als Universal Soldier, Mellow Yellow en Atlantis. De sympathieke Schotse zanger maakte in zijn hoogtijdagen ook een aantal uitstekende albums, waarvan Sunshine Superman vaak gekozen wordt als zijn beste. Donovan was met deze lp zelfs een van de eerste grote popacts die gebruik maakte van instrumenten als de sitar. De titelsong en Season Of The Witch (onder meer gecoverd door Al Kooper en Stephen Stills op het invloedrijke album Super Session) werden klassiekers.

16. Quicksilver Messenger Service – Happy Trails (1969)

Een band die net als The Grateful Dead niet echt bekend werd in Nederland, maar in Amerika wel bij de belangrijkste acts van de psychedelische rock hoorde. Het grotendeels live opgenomen Happy Trails is de ‘klassieker’ van Quicksilver Messenger Service, vooral dankzij de lang uitgesponnen versie van Bo Diddley’s Who Do You Love die de hele eerste plaatkant in beslag neemt. Ook de western-achtige instrumental  Calvary blijft magnifiek. De waardering in Nederland zal waarschijnlijk nooit komen, maar als geheel vond het muziekblad Rolling Stone de plaat goed genoeg om ‘m in een lijst met de 500 beste albums aller tijden te plaatsen.

15. Country Joe & The Fish – Electric Music For The Mind And Body (1967)

De naam Country Joe wordt ongetwijfeld voor altijd geassocieerd met Woodstock en zijn beroemde ‘I-Feel-Like-I’m-Fixin’-To-Die-Rag’. De zanger werd echter niet zomaar geboekt voor het festival, want in de jaren daarvoor had hij zich met zijn band Country Joe & The Fish al opgewerkt naar de top van de San Francisco-muziekscene – waar acts als The Grateful Dead en Jefferson Airplane ook deel van uitmaakten. Niet raar dus dat op het debuut Electric Music For The Mind And Body een ode aan Grace Slick te vinden is (het afsluitende nummer Grace). Verder behoren lekker zweverige songs als Not So Sweet Martha Lorraine en Section 43 tot het beste uit de hoogtijdagen van de psychedelische rock.

14. The Byrds – Fifth Dimension (1966)

Na het vertrek van Gene Clark, tot dan toe de belangrijkste songwriter binnen The Byrds, was het aan de overige bandleden om zelf materiaal aan te leveren. Naast enkele covers (waaronder een snelle versie van Hey Joe) bestond het derde album Fifth Dimension vooral uit songs van Roger McGuinn en David Crosby. Zij deelden ook de credits met Gene Clark voor het schrijven van het beste nummer van de plaat: Eight Miles High. Die psychedelische single groeide uit tot een ware sixtiesklassieker. 5D (Fifth Dimension) en Mr. Spaceman werden eveneens (kleine) hits.

13. Moby Grape – Moby Grape (1967)

De naam Moby Grape zal mogelijk niet iedereen direct iets zeggen, maar op basis van het voortreffelijke eerste album Moby Grape (1967) werd deze band door critici gezien als een van de meest veelbelovende nieuwkomers. De psychedelische rockers speelden nog op het Monterey Pop Festival, maar de volgende lp’s haalden het hoge niveau van het nog steeds geweldig klinkende debuut bij lange na niet. Hoogtepunten zijn onder meer de single Omaha en de sterke samenzang in 8:05.

12. The Grateful Dead – Live/Dead (1969)

The Grateful Dead was bovenal een waanzinnige liveband. Niet raar dus dat veel critici de dubbel-lp Live/Dead als het hoogtepunt uit de discografie zien. Dit eerste officiële live-album van de mannen bevat een aantal van hun meest geliefde songs, waaronder St. Stephen, Turn On Your Love Light en het 23 minuten durende Dark Star, allemaal in definitieve uitvoeringen. Wie slechts één plaat van The Grateful Dead in huis wil halen, kan wellicht het beste voor Live/Dead kiezen. Mensen die juist méér willen, kunnen terecht bij het ongeveer even goede Europe ’72, met zelfs drie lp’s.

11. The Pretty Things – S.F. Sorrow (1968)

In tegenstelling tot wat veel muziekliefhebbers waarschijnlijk denken, was The Who in 1969 niet de eerste met een rockopera. S.F. Sorrow, het meest ambitieuze en psychedelische album van The Pretty Things, was enkele maanden eerder verschenen in Engeland. De plaat vertelde het door zanger Phil May bedachte verhaal van de titelheld, van zijn geboorte (S.F. Sorrow Is Born) tot zijn dood (Loneliest Person). Het commerciële succes van de lp verbleekte bij The Who’s Tommy, maar inmiddels heeft S.F. Sorrow toch een legendarische status verworven. In 1998 werd de volledige plaat live uitgevoerd in de Abbey Road-studio, met David Gilmour als gastgitarist.

10. Buffalo Springfield – Buffalo Springfield Again (1967)

Van de drie Buffalo Springfield-lp’s is deze tweede plaat met afstand de beste. Sterker nog, Buffalo Springfield Again behoort tot het allermooiste uit de sixties, ook al zijn sommige songs (zoals Neil Youngs Expecting To Fly) min of meer solo-opnames van de verschillende bandleden. Naast Expecting To Fly schreef en zong Young de klassiekers Mr. Soul en Broken Arrow, terwijl collega’s Stephen Stills en Richie Furay eveneens enkele van hun sterkste composities afleverden (o.a. Bluebird, A Child’s Claim To Fame).

9. Big Brother & The Holding Company – Cheap Thrills (1968)

Dankzij haar verpletterende optreden als zangeres van Big Brother And The Holding Company op Monterey Pop in 1967 werd Janis Joplin een superster. Het kort daarna uitgebrachte debuutalbum van de band viel wat tegen, maar de opvolger Cheap Thrills is een klassieker. Janis zingt geweldig in de versies van Ball And Chain, Summertime en Piece Of My Heart. Na deze release startte ze een solocarrière, maar Cheap Thrills bleef de beste plaat die ze ooit heeft volgezongen.

8. Jefferson Airplane – Surrealistic Pillow (1967)

Nadat het debuutalbum Takes Off verschenen was en zangeres Signe Toly Anderson had plaatsgemaakt voor de iconische Grace Slick was de klassieke bezetting van Jefferson Airplane compleet en bracht de band zijn bekendste plaat uit: Surrealistic Pillow. Natuurlijk is die bekendheid vooral te danken aan de singles White Rabbit en Somebody To Love (dé twee songs waar de meeste mensen de groep om herinneren). Toch zijn ballads als Today en Comin’ Back To Me bijna net zo fraai en werd een rocker als Plastic Fantastic Lover een live-favoriet. De perfecte introductie voor wie meer van Jefferson Airplane wil kennen dan die twee grote singlekrakers.

7. The Zombies – Odessey & Oracle (1968)

Drie jaar na het debuutalbum Begin Here kwam The Zombies met de tweede plaat Odessey And Oracle. Een vrij lang gat tussen twee albums (zeker voor die tijd), maar het tegenvallende succes van een aantal singles zorgde ervoor dat er lange tijd geen interesse was in een langspeler. Het was CBS Records voor wie de band uiteindelijk Odessey And Oracle opnam, waarbij het woord Odessey verkeerd gespeld was door de coverdesigner (dit moet eigenlijk Odyssey zijn). Toen het album verscheen, was de band vanwege hoogopgelopen spanningen al uit elkaar.

6. Pink Floyd – The Piper At The Gates Of Dawn (1967)

Wie Pink Floyd enkel kent van de symfonische meesterwerken uit de jaren ‘70, krijgt een flinke cultuurshock bij het beluisteren van deze debuutplaat. Als enige album onder leiding van Syd Barrett is The Piper At The Gates Of Down een ware sleutelplaat op het gebied van psychedelische rock. Van een typische, charmante Barrett-compositie als Bike tot aan de absurde instrumentale improvisatie Interstellar Overdrive: dit album biedt alles wat je nodig hebt om een LSD-trip te voorzien van muziek. Helaas is dat ook wat Barrett (iets te vaak) deed

5. The Jimi Hendrix Experience – Axis: Bold As Love (1967)

De drie studioalbums van The Jimi Hendrix Experience zijn allemaal klassiekers, al lijkt Axis: Bold As Love net wat minder bejubeld te worden dan de voorganger Are You Experienced? (uit hetzelfde jaar) en de opvolger Electric Ladyland. Wellicht omdat er net iets minder ‘hits’ te vinden zijn op deze tweede lp. Naast het vaak gecoverde Little Wing bevat de titelsong een van zijn beste solo’s, en horen we hier misschien nog wel meer dan op zijn andere albums hoe goed Hendrix als liedschrijver was.

4. Love – Forever Changes (1967)

Destijds geen groot verkoopsucces, maar inmiddels een absolute klassieker: Forever Changes was tekstueel dan ook een vrij grimmige plaat na alle optimistische pop die de Summer Of Love had voortgebracht. De ongewone melodieën en teksten van Arthur Lee waren wellicht hun tijd vooruit. De bekendste song, opener Alone Again Or, kwam echter uit de koker van gitarist Bryan MacLean. Leuk detail: het was ooit het plan om dit derde Love-album door niemand minder dan Neil Young (toen nog bekend van Buffalo Springfield) te laten produceren.

3. Cream – Disraeli Gears (1968)

Minder bluesy dan het debuut Fresh Cream (1966) en ook een stuk consistenter. Disraeli Gears wordt vaak gezien als het beste album uit het korte bestaan van het powertrio Cream. Sunshine Of Your Love en Strange Brew werden rockklassiekers, terwijl psychedelische invloeden interessante composities als Tales Of Brave Ulysses opleverden. Ginger Baker, Jack Bruce en Eric Clapton werden hier bijgestaan door producer Felix Pappalardi, die later zelf deel uitmaakte van een band die het ‘Amerikaanse Cream’ genoemd werd: Mountain.

2. The Doors – The Doors (1967)

Het baanbrekende debuutalbum van The Doors heeft de band nooit meer kunnen evenaren, hoe goed de meeste volgende platen ook waren. Er staat simpelweg geen slecht nummer op (het ook niet onaardige I Looked At You komt nog het dichtst in de buurt van ‘filler’) en voor het grootste deel bestaat de lp uit absolute Doors-klassiekers. Tussen de meeslepende openingstonen van Break On Through en het zo briljant in de film Apocalypse Now verwerkte The End treffen we bijvoorbeeld Soul Kitchen, Alabama Song en de grote hit Light My Fire aan. Niet alleen een van de beste debuutplaten ooit, maar een van de absolute meesterwerken uit de popgeschiedenis.

1. The Beatles – Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (1967)

De achtste langspeler van The Beatles luistert naar de imposante naam Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band. Het is één van ‘s werelds meest complexe muzikale studioalbums, vanwege de innovatieve opnametechnieken en de experimenten met nieuwe invloeden uit verscheidene muziekstijlen en -genres (waaronder muziekinstrumenten uit India, de klassieke muziek, psychedelische muziek en rock & roll). De mannen uit Liverpool hadden de tijd om zich uit te leven: ze toerden niet meer. Tussen 6 december 1966 tot en met 3 april 1967 namen John Lennon, Paul McCartney, Ringo Starr en George Harrison ruim 700 uur aan muziek op. De naam ‘Sgt. Pepper’ is een fictief figuur, een manier voor de band om met een alter ego te experimenteren. De hoes van Sgt. Pepper kent interessante verwijzingen naar onder meer Bob Dylan, Edgar Allan Poe, Carl Gustav Jung en zelfs Adolf Hitler. Een leuk zoekplaatje tijdens het draaien van de plaat.