Bob Dylan speelde zijn eerste grote filmrol in Sam Peckinpah’s Pat Garrett & Billy The Kid. Deze legendarische western ging precies veertig jaar geleden in première. Natuurlijk zijn er nog veel meer beroemde rockers die op het witte doek te bezichtigen waren. In navolging van onze eerdere lijst met de beste cameo’s van classic rockers, hieronder de tien beste speelfilms waar onze helden een belangrijke rol in speelden:

Performance (1970)

Onder gedeelde regie van Donald Cammell en Nicolas Roeg schittert Mick Jagger in zijn eerste grote filmrol. Performance is een mysterieus drama, waarin Jagger een onuitwisbare indruk achterlaat als de voormalige rockster Turner, die zich in een beroemde scene tot de camera richt om het meer gesproken dan gezongen Memo From Turner uit te voeren. Roeg kreeg in zijn beste periode meer beroemde rocksterren voor de camera, onder wie David Bowie (The Man Who Fell To Earth) en Art Garfunkel (Bad Timing). Jagger waagde zich aan andere rollen in films, maar die waren nog niet half zo goed als Performance. [DG]

Two-Lane Blacktop (1971)

In de cultklassieker Two-Lane Blacktop van het vergeten regietalent Monte Hellman (o.a. The Shooting, Ride In The Whirlwind) spelen singer-songwriter James Taylor en Beach Boy Dennis Wilson de hoofdrollen naast acteerkanon Warren Oates (The Wild Bunch). De erg sombere en experimentele roadmovie heeft een ogenschijnlijk dun verhaal over twee weinig spraakzame jongemannen (Taylor en Wilson) die een straatrace houden met de oudere maar minder ervaren Oates. Mooie hoofdrollen in de beste film die Hellman ooit maakte. [DG]

Carnal Knowledge (1971)

Dat Art Garfunkel ook erg goed kan acteren, bewijzen vooral de films waarin hij in de jaren zeventig en begin jaren tachtig opdook. Nadat hij eerder met de Oscarwinnende topregisseur Mike Nichols (The Graduate) werkte aan Catch-22 (1970), maakte Garfunkel veel indruk in het controversiële drama Carnal Knowledge. Nichols’ film volgt de relaties van twee vrienden (Garfunkel en Jack Nicholson) door de jaren heen en komt tot een behoorlijk deprimerende conclusie. Alleen al vanwege de prachtige prestaties van Nicholson, Garfunkel en Ann-Margret de moeite van het bekijken waard. [DG]

Pat Garrett & Billy The Kid (1973)

Bob Dylan speelde niet alleen zijn eerste filmrol in de bijzondere Sam Peckinpah-western Pat Garrett & Billy The Kid, hij leverde ook de legendarische soundtrack (met o.a. Knockin’ On Heaven’s Door). Dylan speelt de rol van Alias, een handlanger van Billy The Kid (Kris Kristofferson). Tot ongenoegen van Peckinpah werd er flink in zijn film geknipt voordat deze in première ging, maar de versie die de excentrieke regisseur voor ogen had, is inmiddels gelukkig gewoon verkrijgbaar op dvd. Een semimeesterwerk, ook al was acteren duidelijk niet Dylans grootste gave. Hij probeerde het nogmaals in de mislukte films Hearts Of Fire (1987) en Masked And Anonymous (2003). [DG]

The Man Who Fell To Earth (1976)

De stap van zanger naar acteur was voor een theatraal artiest als David Bowie misschien niet zo groot, maar desondanks een belangrijk punt in zijn carrière, zo lichtten wij eerder toe. Onze favoriete film met The Thin White Duke blijft toch degene waarin hij voor het eerst de hoofdrol vertolkte: The Man Who Fell To Earth. Bowie is perfect gecast als alien en zet zijn rol overtuigend neer. Het plot weet niet op alle punten helemaal te overtuigen (om er maar een cliché in te gooien: het boek was beter), maar visueel is de film erg indrukwekkend. Zeker het kijken waard! [SS]

Annie Hall (1977)

Zoals eerder in dit lijstje te lezen was, is Art Garfunkel behalve een goede zanger ook een prima acteur. Ook zijn ex-collega Paul Simon was in de jaren zeventig even op het grote scherm te zien. In het met Oscars overladen Annie Hall (de meest geprezen film van Woody Allen) speelt de kleine songwriter de rol van een producer die een verhouding krijgt met de titelheldin (een rol van Diane Keaton), de ex van protagonist Alvy Singer (Allen zelf). Ook al maakt Simon geen grote indruk als acteur, hij maakte wel mooi even deel uit van een van de belangrijkste – en meest hilarische – Amerikaanse films ooit gemaakt. [DG]

Rush (1991)

Afgezien van de succesvolle soundtrack van Eric Clapton (met o.a. Tears In Heaven) wordt de aardige en best realistische misdaadfilm Rush tegenwoordig nog maar weinig genoemd. Twee jonge agenten (Jason Patric en Jennifer Jason Leigh) gaan in deze op ware feiten gebaseerde prent undercover in de drugswereld, maar ze worden zelf verslaafd. Gregg Allman van The Allman Brothers Band verrast in een overtuigende rol als drugsbaron. [DG]

Dead Man (1995)

Regisseur Jim Jarmusch (o.a. Down By Law, Night On Earth) werkt graag samen met artiesten uit zijn vriendenkring, zoals Tom Waits, hiphopgroep The Wu-Tang Clan en Neil Young. Laatstgenoemde maakte ook de mysterieuze instrumentale soundtrack voor de ongewone Jarmusch-western Dead Man (1995), met Johnny Depp in de hoofdrol. In een bijrol heeft Iggy Pop als handelaar een schitterend monoloog met citaten uit de Bijbel. Acteur Billy Bob Thornton is eveneens in deze scene te zien en ook voor hem loopt het niet best af… [DG]

Fight Club (1999)

Ook Meat Loaf heeft de nodige ervaring op het witte doek. In 1975 was hij al in een klein rolletje te zien in The Rocky Horror Picture Show, en in de jaren daarna zou film altijd een onderdeel van zijn carrière blijven. De beste film met een rol voor de Bat Out Of Hell-zanger is ongetwijfeld Fight Club. Hoewel Meat Loaf geen bijzonder grote rol heeft, wist hij wel te imponeren als clublid Bob Paulson. Opmerkelijk genoeg moest de zanger een fatsuit dragen voor de rol, om hem zijn ‘bitch tits’ te geven. In werkelijkheid was hij in die periode (voor zijn doen) opmerkelijk slank. [SS]

U-571  (2000)

Anderhalf jaar geleden verscheen nog de bioscoophit New Year’s Eve, waarin Jon Bon Jovi te zien was als zanger. Iets verder van hem verwijderd was de rol die hij in 2000 op zich nam in U-571, een film over een onderzeeër ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Bon Jovi speelt overtuigend een marinier, maar haalt helaas niet het einde van de film. De scene waarin zijn personage het leven laat moest opnieuw worden opgenomen, omdat zijn oorspronkelijke doodsoorzaak (onthoofding) te gruwelijk werd bevonden. [SS]