Dat Giorgio Moroder vandaag zijn 73e verjaardag viert, is eigenlijk niet iets waar we bij Classic Rock Mag normaal gesproken bij stil zouden staan. Maar toch: de discoproducer en elektronicapionier heeft ook zeker zijn bijdrage geleverd aan ons favoriete muziekgenre, door artiesten als David Bowie (Cat People) en Freddie Mercury (Love Kills) te produceren. En zo waren er door de jaren heen meer verrassende samenwerkingen van classic rockers met muzikanten uit totaal andere genres. Wij zetten de tien meest aparte op een rij.

Giorgio Moroder & Sparks – No. 1 In Heaven

Nadat de broers Mael hun recente Sparks-platen ernstig hadden zien floppen, besloten ze in 1979 dat het tijd werd voor een nieuwe richting: de destijds hypermoderne en razend populaire elektronische discomuziek. En wie kon dat beter produceren dan Giorgio Moroder, de man die dankzij zijn werk met Donna Summer (I Feel Love) de onbetwiste koning van dat genre was. Het album No. 1 In Heaven klinkt meer dan Moroder dan naar Sparks, maar heeft desondanks zijn charmes.

Black Sabbath & Ice-T – The Illusion Of Power

Het is geen wonder dat veel rockliefhebbers nooit van deze samenwerking gehoord hebben. The Illusion Of Power stond in 1995 namelijk op het niet al te succesvolle Black Sabbath-album Forbidden (met Tony Martin als zanger), de slechtste plaat die de band ooit uitbracht. De combinatie van Black Sabbath met rap werkt voor geen meter, maar toch is The Illusion Of Power een van de betere tracks op de plaat. Het is maar goed dat er binnenkort een nieuwe plaat van de hardrockers komt. Na Forbidden was er namelijk geen nieuwe Sabbath-studioplaat meer verschenen…

Bob Dylan & Kurtis Blow – Street Rock

“Opa was de Jay-Z van zijn tijd,” sprak rapper Pablo Dylan over grootvader Bob. Geen gekke uitspraak. In 1986 dook Bob Dylan de studio in met Kurtis Blow, om het rapnummer Street Rock op te nemen. Dit nummer zou een vervolg  kunnen zijn van Dylan’s Subterranean Homesick Blues. Street Rock heeft mede de basis gelegd voor de moderne hip-hop.

David Gilmour & The Orb – Metallic Spheres

De pioniers van de ambient house samen met één van de grootste proggitaristen allertijden: het is wat verrassend, maar stiekem maakt het best nieuwsgierig naar wat er uit zou kunnen komen. Helaas: hoewel het album Metallic Spheres uit 2010 zeker potentie had, maakt de samenwerking tussen The Orb en David Gilmour de verwachtingen niet waar. Gilmour komt nergens echt lekker los en de hele boel blijft maar een beetje voortkabbelen. Metallic Spheres kwam voort uit een uit de hand gelopen jamsessie en is die status nergens ontstegen.

Lou Reed & Metallica – Lulu

In tegenstelling tot veel andere namen in dit lijstje, gaat het hier om een samenwerking tussen twee grootheden uit de rockmuziek. Toch zijn de meesten die het dubbelalbum Lulu (2011) gehoord hebben het erover eens dat Lou Reed en Metallica samengaan als water en vuur. De ongeïnspireerde riffs vliegen je om de oren en voor zowel Reed als Metallica – die in het verleden allebei al enkele draken hadden afgeleverd – is Lulu het absolute dieptepunt. Vorig jaar door lezers van Lust For Life Magazine nog uitgeroepen tot de slechtste plaat aller tijden.

Jimmy Page & Puff Daddy – Come With Me

We weten niet wat erger is: het feit dat Jimmy Page in 1998 samenwerkte met Puff Daddy (tegenwoordig bekend als P. Diddy, maar wie interesseert dat?) of het feit dat die samenwerking tot een ongelooflijke verkrachting van de Led Zeppelin-klassieker Kashmir leidde. Page speelt gitaar op de track die Come With Me heet en duikt ook op in de videoclip van het nummer. En dat alles voor de soundtrack van de film Godzilla, die overigens net zo slecht was.

5ive & Queen – We Will Rock You

Wie eind jaren 90 de single van Queen met Wyclef Jean al opmerkelijk vond, zal waarschijnlijk nog meer de wenkbrauwen gefronst hebben toen Brian May en Roger Taylor in 2000 de samenwerking met jongensgroep 5ive aangingen. In hun gezamenlijke versie van We Will Rock You is het gitaargeluid van Brian May wel goed herkenbaar, maar jammer genoeg heeft het geheel verder een echte boyband-sound. Apart, overbodig en Queen-onwaardig.

Alice Cooper & Bee Gees – Because

In 1978 verscheen de film Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band, een film over een bandje gespeeld door de gebroeders Gibb (Bee Gees) en Peter Frampton. De Bee Gees waren ook op de door George Martin geproduceerde soundtrack (met enkel Beatlescovers) veelvuldig aanwezig en dit leidde tot een wel erg opmerkelijke samenwerking met Alice Cooper. Het resultaat is een vertolking van Because (oorspronkelijk afkomstig van Abbey Road). Hoewel ongetwijfeld niet zo bedoeld, zorgen de typerende falsetto-stemmetjes van de broers Gibb er in combinatie met de leadzang van Cooper voor dat het nummer een angstaanjagende sfeer meekrijgt.

Santana feat. Joss Stone & Sean Paul – Cry Baby Cry

Eigenlijk worden we helemaal niet meer verrast door de zoveelste samenwerking van Carlos Santana met een hippe pop- of r&b-zanger(es). Op het met Grammy’s overladen Supernatural (1999) en opvolger Shaman (2002) waren immers al artiesten als Wyclef Jean en Dido te horen. Maar op All That I Am (2005) gaat de gitaarvirtuoos echt te ver, met bijdragen van weinig talenteerde figuren als will.i.am en Sean Paul. Het als single verschenen Cry Baby Cry willen we het liefst zo snel mogelijk vergeten. Gelukkig wil Santana binnenkort de originele bezetting van zijn legendarische groep weer bij elkaar brengen.

Slash feat. Cypress Hill & Fergie – Paradise City

Het eerste soloalbum van Slash uit 2010 was een erg wisselvallig plaatje, met gastzangers als Ian Astbury (The Cult), Ozzy Osbourne, Iggy Pop en Chris Cornell (Soundgarden). Ook zangeres Fergie heeft een gastoptreden in het niet eens zo onaardige nummer Beatiful Dangerous. Op de deluxe editie van het album staat echter een wanstaltige nieuwe versie van Paradise City, met behalve Fergie ook hiphopgroep Cypress Hill. Tja…