Het was een bont gezelschap van muzikanten, die 16e oktober 1992. Een keur van rasartiesten was bijeen voor één reden: “To pay tribute to Bob Dylan through his own songs.” Met deze woorden opende spreekstalmeester Kris Kristofferson The 30th Anniversary Concert Celebration. Het titelloze debuutalbum van Dylan was dat jaar dertig jaar jong, en de maestro vierde zelf ook zijn vijftigste verjaardag. Tel daarbij op dat de algemene maar nooit onderbouwde verwachting was dat Dylan zijn gitaar aan de wilgen zou hangen – reden genoeg om nog eens flink uit te pakken. Voor de gelegenheid de tien beste optredens van deze avond:

10. The Band – When I Paint My Masterpiece

In een vernieuwde samenstelling waren ook de mannen van The Band aanwezig op het feestje van Bob Dylan. In 1971 nam The Band een eigen versie op van When I Paint My Masterpiece voor hun album Cahoots. Twee decennia later en zonder frontman Robbie Robertson voerden ze het nummer live uit voor hun leermeester Dylan. Met de leadzang van Levon Helm en Rick Danko.

9. John Mellencamp – Like A Rolling Stone

Aan John Mellencamp de taak om de avond te openen. Hij deed dat met een tweetal nummers, waarbij hij werd bijgestaan door Al Kooper. Het eerste nummer van de show was Like A Rolling Stone, in een puike uitvoering. Die prima vertolking komt mede door achtergrondzangeressen Pat Peterson en Sue Medley, die elk een couplet voor hun rekening nemen. Wel jammer overigens, dat Mellencamp de tekst niet goed heeft geleerd en regelmatig op het tekstscherm moet kijken.

8. The Clancy Brothers & Robbie O’Connell With Tommy Makem – When The Ship Comes In

“You never thought you’d hear a gentle with an Irish accent, did you?” Met deze woorden begonnen The Clancy Brothers, Robbie O’Connell en speciale gast Tommy Makem aan hun optreden op The 30th Anniversary Concert Celebration. Natuurlijk konden de vertegenwoordigers van de Ierse folkmuziek niet afwezig zijn op dit concert. De mannen gaven een schitterende versie van When The Ship Comes In.

7. Richie Havens – Just Like A Woman

Richie Havens voerde Just Like A Woman uit. Op een geheel eigen wijze, dat wel. Zijn akkoordenschema was gebaseerd op de eigen grepen van de akkoorden. A wonderful human being, zo kondigde ‘bandleider’ G.E. Smith de zanger aan. En met deze introductie had Smith geen woord gelogen. God hebbe zijn ziel – gelukkig wel na deze schitterende live-versie.

6. Eddie Vedder & Mike McCready – Masters Of War

Ook grungeband Pearl Jam was vertegenwoordigd op Dylans jubileumfeest. Deze formatie bestond in 1992 nog maar kort, misschien dat daarom alleen gitarist Mike McCready en zanger/frontman Eddie Vedder acte de présence gaven. Geen hardrock-versie of een variant in een versie met een ukulele. Wel in een kwetsbare akoestische uitvoering. Het betreft overigens een ongekuiste live-versie; de zin ‘Even Jesus would never forgive what you do’ is niet weggelaten, zoals Dylan dat zelf wél doet sinds zijn bekering.

5. The O’Jays – Emotionally Yours

Als je het hebt over zingen vol overtuiging, moet je bij The O’Jays zijn. Wat een uitvoering is dit, zeg! Hier hoef je verder dan ook geen woorden aan vuil te maken. Behalve dan om het geluid wat harder te zetten en te genieten hoe deze mannen al dan niet bewust geen einde kunnen vinden.

4. Eric Clapton – Don’t Think Twice, It’s Alright

Slowhand mocht twee nummers uitvoeren, waarbij Don’t Think Twice, It’s Alright op de uitgaven terecht is gekomen. Het andere nummer, Love Minus Zero/No Limit, is als bonustrack wel verschenen op de heruitgave van 30th Anniversary Concert Celebration uit 2014. Don’t Think Twice wordt door Clapton een prima bluessong.

3. Neil Young – Just Like Tom Thumb’s Blues

Een van mijn persoonlijke favorieten, de uitvoering van Just Like Tom Thumb’s Blues door Neil Young. Hij maakte van dit nummer een geheel eigen variant. ‘Thanks for having Bobfest’, zo zei hij na afloop van zijn uitvoering. Een ‘Bobfest’ maakte hij er absoluut van. Een degelijke uitvoering van ‘Klein Duimpje’, minder onvoorspelbaar dan we van de langharige Canadees soms verwachten, maar daarom wel meer dan goed.

2. Bob Dylan – Girl From The North Country

Toen iedereen al bijna naar huis was, betrad de maestro zelf nog het podium voor een allerlaatste toegift. Met enkel een gitaar en met de vertolking van een van zijn oudste zelfgeschreven nummers. Het is ook Dylan op zijn smalst: voorbij de gekte en het circus, met enkel zijn gitaar en zijn teksten. Dit is waar het allemaal om draait.

1. Bob Dylan – Song To Woody

Natuurlijk, Bob Dylan kon zelf niet achterblijven op zijn feest. Hij speelde zelf twee nummers, waarvan het tweede It’s Alright Ma, I’m Only Bleeding was. Het andere lied, waarmee Dylan aan zijn eigen performance begon, was Song To Woody, zijn eerste zelfgeschreven lied. Helaas is deze uitvoering op geen enkele officiële uitgave terecht gekomen, ook niet op de heruitgave van The 30th Anniversary Concert Celebration. Ook bootleg-versies op internet worden angstvallig van het net afgehouden. Jammer, want je zou juist dit nummer verwachten op dit muzikale feest. Niets is minder waar.

Buitencategorie: Sinead O’Connor – War

Sinead O’Connor kwam het podium op om I Believe In You te zingen. Dat gebeurde echter niet, het publiek jouwde de Ierse zangeres uit. Niet lang daarvoor had zij, verkleed als de Paus, de misstanden in de kerk willen aankaarten. Deze actie werd door de Dylan-fans blijkbaar niet geaccepteerd. Sister Sinead op haar beurt, declameerde het nummer War, van die andere Bob (Marley). Na afloop werd ze opgevangen in de handen van Kris Kristofferson, die over dit incident weer een liedje schreef.