Deze week werd bekendgemaakt dat onder andere Yes, Electric Light Orchestra en Journey een plek in de Rock And Roll Hall Of Fame krijgen. Natuurlijk zijn er nog veel meer classic rock-acts die niet mogen ontbreken. Dit zijn de elf bands/artiesten die volgens ons al lang in de Rock And Roll Hall Of Fame hadden moeten staan!

Dire Straits

Alleen al van het album Brothers In Arms (1985) zijn vele miljoenen exemplaren verkocht, maar Dire Straits is nog steeds nergens te bekennen in de Hall Of Fame. Ondanks de overheersende punk en disco eind jaren zeventig, wisten Mark Knopfler en zijn collega’s met hun unieke geluid door te breken. Sinds de doorbraakhit Sultans Of Swing scoorde Dire Straits de ene hit na de andere, maakte de band een zestal formidabele albums en hield geweldenaar Knopfler er ook nog een succesvolle solocarrière aan over.

Foreigner

Als Journey een plek in de Rock & Roll Hall Of Fame verdient (en dat is volgens ons het geval), dan Foreigner ook! Sterker nog, hier in Nederland is de band rondom gitarist Mick Jones en zanger Lou Gramm veel bekender dan die andere AOR-groep. Met de debuutsingle Feels Like The First Time was het meteen raak en tot ver in de jaren tachtig had Foreigner grote hits. Veel daarvan zijn vandaag de dag nog op de radio te horen, waaronder Cold As Ice, Urgent en de vaak gecoverde ballad I Want To Know What Love Is. Een inhuldiging in de Hall Of Fame zou overigens een mooie gelegenheid kunnen zijn om Gramm – die al jaren geen deel meer uitmaakt van de band – en Jones weer eens samen op het podium te krijgen.

Iron Maiden

Zou het gebrek aan écht groot mainstreamsucces de reden zijn dat Iron Maiden nog niet in de Rock And Roll Hall Of Fame staat? Een andere reden kunnen wij haast niet bedenken: de band gaf eigenhandig een nieuwe impuls aan de heavy metal, brengt inmiddels al ruim dertig jaar albums uit met een (bijna) constant hoge kwaliteit en heeft een indrukwekkende fanschare opgebouwd. Iron Maiden was daarnaast een grote invloed op Metallica, een band die wél in de Rock And Roll Hall Of Fame staat. Tijd om deze meesters ook een plekje te gunnen.

Jethro Tull

Jethro Tull is meer dan zomaar een progband. In de lange carrière van de band werden onder meer blues, klassiek, jazz en folk omarmd, zonder dat de band rond zanger/fluitist Ian Anderson zijn eigen geluid verloor. Ook in Amerika, waar de Rock And Roll Hall Of Fame te vinden is, was de Britse band uiterst succesvol: de albums Thick As A Brick (1972) en A Passion Play (1973) kwamen daar op nummer  1 in de albumlijst. Jethro Tull geldt nog steeds als dé band met muziek waarin de dwarsfluit een grote rol heeft.

King Crimson

In tegenstelling tot genregenoten als Yes en Genesis, koos King Crimson  er nooit voor om een hit te schrijven en bleef daardoor bij het grote publiek altijd de relatief onbekende uit het genre. Invloedrijk was de band echter als geen ander: we kunnen rustig stellen dat de progwereld er heel anders had uitgezien zonder King Crimson, en helemaal zonder het legendarische debuut In The Court Of The Crimson King. Dan hadden we misschien ook nooit bandleden als Robert Fripp, Greg Lake en Ian McDonald gekend, die allen ook buiten de band ruimschoots hun sporen hebben verdiend.

John Mayall

Hoe is het mogelijk dat de ‘Godfather’ van de Britse blues nog niet in de Rock And Roll Hall Of Fame is ingehuldigd? Bij John Mayall bereikten topgitaristen als Eric Clapton, Peter Green en Mick Taylor een groter publiek, terwijl succesvolle lp’s als Bluesbreakers (1966) en A Hard Road (1967) tot de beste albums in het genre behoren. Daarnaast durfde de zanger ook blues met andere genres te mengen, zoals op de prachtige jazzrockplaat The Turning Point (1969).

The Moody Blues

The Moody Blues pionierde aan alle kanten: de band wordt gezien als een belangrijke voorloper van de progrock, was een van de eerste rockbands die elementen uit de klassieke muziek gebruikte en wist met dat alles ook nog eens grote successen te boeken. Toetsenist Mike Pinder was een van de eersten die gebruikmaakte van een Mellotron en introduceerde het instrument zelfs bij John Lennon, die het kort daarna gebruikte op Strawberry Fields Forever.

Procol Harum

Je zou kunnen denken dat we Procol Harum alleen maar in deze lijst zetten op basis van één nummer. En ja, het is vooral vanwege die legendarische single (A Whiter Shade Of Pale) dat mensen deze band herinneren. Maar er is meer: Gary Brooker en de zijnen wisten als geen ander klassiek en pop/rock samen te smelten. Een mooi bewijs daarvan is de live-lp In Concert With The Edmonton Symphony Orchestra (1972). Daarnaast leverden de Britten in 1968 met het 17 minuten durende In Held ‘Twas In I op de lp Shine On Brightly een van de eerste progrockstukken af. En natuurlijk is Procol Harum ook nog de band waar gitaarheld Robin Trower bekend mee werd. Kortom: inhuldigen die jongens!

Roxy Music

Dat Roxy Music nog niet in de Rock And Roll Hall Of Fame staat is pijnlijk, maar dat de band überhaupt nog nooit genomineerd is vervult ons met plaatsvervangende schaamte. Bryan Ferry en de zijnen waren zo’n beetje in hun eentje verantwoordelijk voor het ontstaan van de New Romantics (oké, niet heel erg rock, maar muzikaal én visueel wel ultiem bepalend voor bijna een heel decennium).  Zonder Roxy Music bovendien geen Brian Eno: een van de meest gerespecteerde en invloedrijke producers van de laatste 30 jaar.

Supertramp

Als band of artiest moet je kennelijk zowel succesvol als invloedrijk zijn geweest om een plek in de Hall Of Fame te krijgen. Dat laatste lijkt bij Supertramp wat lastiger te onderbouwen, want de Britse hitmachine wordt zelden genoemd als een inspiratie voor andere groepen. Maar hetzelfde zou je kunnen zeggen over The Steve Miller Band en Chicago, die in 2016 wel ingehuldigd worden. Wat Supertramp met die twee bands gemeen heeft, zijn natuurlijk de zeer indrukwekkende verkoopcijfers. Alleen al van het album Breakfast In America (1979) werden ruim 20 miljoen exemplaren verkocht, terwijl nummers als School, Give A Little Bit en The Logical Song tijdloos zijn gebleken en nog altijd regelmatig langskomen op de radio.

Thin Lizzy

Veel hits heeft de legendarische band rondom Phil Lynott niet gehad in Amerika en mogelijk heeft Thin Lizzy daarom nog geen plek in de Rock And Roll Hall Of Fame weten te bemachtigen. Feit is wel dat vele latere hardrock- en metalacts – waaronder Metallica – door de Ierse formatie zijn beïnvloed. Bovendien was er in het genre bijna geen betere liveband: het monumentale Live And Dangerous (1978) geldt nog altijd als een voorbeeld van hoe een livealbum zou moeten klinken.