Vandaag bereikt Sir Paul McCartney de leeftijd van 75 jaar. De ex-Beatle lijkt nog lang niet aan zijn pensioen te denken, aangezien hij jaarlijks nog op tournee gaat, en momenteel ook weer bezig schijnt te zijn met een nieuwe plaat. Wij grijpen de 75ste verjaardag van Macca aan om zijn beste albums die hij na The Beatles uitbracht op een rijtje te zetten. Daarbij hebben we zowel lp’s met Wings als zijn solowerk geselecteerd.

10. Back To The Egg (1979)

Het was het laatste album van Wings en het is altijd vrij ondergewaardeerd gebleven. Misschien kwam het omdat het geen megasucces werd, maar dat deed niets af van de kwaliteit. McCartney probeerde met dit album in te haken op de trends van punk en disco. Spin It On, Old Siam, Sir en So Glad To See You Here zijn voorbeelden van de nieuwe rocksound die hij Wings had willen aanmeten, terwijl Arrow Through Me weer richting de disco van eind jaren ’70 gaat. Maar ondanks die poging tot meegaan met zijn tijd is Back To The Egg eigenlijk een vrij veelzijdig album geworden. Zo is Getting Closer de ondergewaardeerde hit, We’re Open Tonight is een akoestisch liedje in dezelfde stijl als I’m Carrying op voorganger London Town, en met Baby Request greep McCartney opnieuw terug naar jaren ’20-achtige jazz. Iets wat hij eerder al had gedaan op Venus & Mars met het nummer You Gave Me The Answer, en nog eerder ten tijde van The Beatles met When I’m Sixty-Four, Your Mother Should Know en Honey Pie. En met de medley Winter Rose/Love Awake stond er ook een typisch melancholisch McCartney-nummer op het album.

9. Memory Almost Full (2007)

Vlak voor zijn 65ste verjaardag kwam McCartney met het album Memory Almost Full, waar hij al sinds 2003 aan had gewerkt. Naar het schijnt zouden hier nummers op staan die eerder door producer Nigel Godrich afgewezen zijn tijdens de opnames van Chaos & Creation In The Backyard, maar dat valt te betwijfelen. Dit omdat Memory Almost Full een overkoepelend thema heeft: herinneringen aan vervlogen tijden. Het was een ouderwets veelzijdig album waarop het lijkt alsof McCartney bijna alle stijlen uit zijn carrière dunnetjes over wilde doen. Zo bevat het met Only Mama Knows en Nod Your Head twee stevige rocksongs die zo uit de Wingsperiode hadden kunnen komen, een orkestraal epos met Mr. Bellamy, en het psychedelische House Of Wax. McCartney bewees dat hij op zijn 65ste nog niet toe was aan zijn pensioen, maar nog altijd in staat was om een sterk album af te leveren.

8. McCartney (1970)

Het solodebuut van McCartney ging gepaard met zijn aankondiging dat hij uit The Beatles stapte. Een grotere promotiestunt is niet denkbaar. Wel was het even een groot contrast om na de volle productie van bijvoorbeeld Abbey Road en Let It Be een album te horen waarop McCartney terugging naar de basis en experimenteerde. Niet alles op het album is even goed, maar toch staan er een aantal sterke klassiekers op. Zoals Every Night, het in 1968 al geschreven Junk (waarvan een demoversie van The Beatles in 1996 verscheen op Anthology 3) en natuurlijk Maybe I’m Amazed. Vreemd genoeg werd dat laatstgenoemde nummer niet als single uitgebracht. Dat gebeurde pas in 1977 met de liveversie van het album Wings Over America.

7. Tug Of War (1982)

Tug Of War is verreweg het beste album dat McCartney in de jaren ’80 uitbracht. Voor de productie herenigde hij zich met Beatles-producer George Martin. Afgezien van het mierzoete duet Ebony & Ivory met Stevie Wonder klinkt het album 35 jaar later nog altijd sterk en fris. Met als hoogtepunt het indrukwekkende Here Today, een eerbetoon dat McCartney schreef nadat John Lennon werd vermoord.

6. London Town (1978)

Een ander ondergewaardeerd Wings-album, en het lijkt wel alsof McCartney het album zelf ook is vergeten. Hij heeft er na 1979 nooit meer nummers van live gespeeld. Ten onrechte, want London Town is een zeer fris album dat merkwaardig genoeg niet in Londen werd opgenomen, maar op een boot in Virgin Island.

5. Venus & Mars (1975)

Het succes van een album als Band On The Run is niet makkelijk om te evenaren, maar met Venus & Mars deed Wings een aardige poging. Het is dan wel een typische jaren ’70-plaat, maar heeft veertig jaar later weinig ingeboet en behoort zeker tot McCartney’s beste albums na The Beatles.

4. Chaos & Creation In The Backyard (2005)

Op aanraden van George Martin nam McCartney producer Nigel Godrich in de arm voor de productie van Chaos & Creation In The Backyard. Godrich liet McCartney grotendeels bijna alle instrumenten zelf inspelen en deinsde er niet voor terug om eerlijk zijn mening te geven. Het leverde een heel puur album op dat geen enkel zwak moment kent.

3. Flaming Pie (1997)

Na mindere platen in de jaren ’80 steeg de kwaliteit van zijn albums weer met Flowers In The Dirt (1989) en Off The Ground (1993). Maar met het door Jeff Lynne geproduceerde Flaming Pie verraste McCartney vriend en vijand. Het was zijn sterkste album in jaren. Na het Anthology-project van The Beatles midden in de jaren ’90 had McCartney weer nieuwe energie gevonden, en dat is terug te horen op Flaming Pie. Ieder wie McCartney’s solocarrière met de grond gelijk had gemaakt snoerde hij in één keer de mond met een album dat twintig jaar later nog altijd fris klinkt.

2. Band On The Run (1973)

Eindelijk werd de naam van Wings gevestigd met Band On The Run. Een album dat werd opgenomen in Lagos en onder bijzondere omstandigheden tot stand kwam. Naast de titeltrack werden ook Jet en Mrs Vandebilt grote hits, en bevatte het verder met Nineteen Hundred & Eighty-Five een grootse finale die tot grote vreugde van fans de laatste jaren weer live wordt gespeeld tijdens concerten van McCartney.

1. Ram (1971)

Toen het album verscheen werd het met de grond gelijk gemaakt, maar in de jaren daarna kreeg Ram de waardering die het verdiende. Zoals vaker op albums van Paul McCartney is Ram een verzameling van meerdere stijlen. Zo is 3 Legs jaren ‘50-achtige rockabilly, en Heart Of The Country een countryachtige song. Maar Ram bevat ook echte rocksongs, met het eerder genoemde Too Many People, Smile Away, het ruige Monkberry Moon Delight en de hitsingle Eat At Home. Met Uncle Albert / Admiral Halsey (McCartney’s eerste nummer 1-solohit in Amerika) bevat het een wat meer epische song waarin eigenlijk twee nummers met elkaar zijn gecombineerd – iets wat McCartney met The Beatles ook al deed op Abbey Road. Met het orkestrale The Back Seat Of My Car kreeg Ram uiteindelijk een climax, waarbij Lennon zich ook aangevallen voelde door de zinsnede ‘We believe that we can’t be wrong’. Het is nauwelijks voor te stellen dat het album ooit slecht werd ontvangen, want met de productie was McCartney in feite zijn tijd ver vooruit. Bovendien bevat Ram geen enkel zwak nummer.