Neil Young heeft onlangs Storytone uitgebracht, zijn tweede studioalbum van dit jaar. De Canadese rocker blijkt nog steeds uitzonderlijk productief, met wisselende resultaten. Toch bewijzen de meeste platen sinds 2000 dat de singer-songwriter en rocker nog steeds het hoge niveau van de jaren zestig en zeventig kan halen. Wij rangschikken de tien beste albums die Young tot nu toe in het nieuwe millennium heeft uitgebracht:

10. Fork In The Road (2009)

Vaak gezien als een van ’s mans mindere platen. Op zich is dat moeilijk te ontkennen, maar toch wordt Fork In The Road – voorzien van een opzettelijk amateuristische hoes – wat ondergewaardeerd. Een op alternatieve energie werkende auto (een Lincoln Continental om precies te zijn) was de belangrijkste inspiratie voor de songs, waarvan sommige meer dan prima zijn. Zo is er de pakkende rocker Just Singing A Song en het rustigere Light A Candle, die beide het niveau boven de écht slechte Neil Young-platen (Landing On Water, Everybody’s Rockin’) krikken.

9. Le Noise (2010)

Daniel Lanois, de grote producer die onder meer twee fantastische comebackplaten met Bob Dylan maakte, werd door Young ingeschakeld voor het unieke en vrij vernieuwende album met de grappig bedoelde titel Le Noise (een verwijzing naar de achternaam van Lanois). Bijzonder aan deze plaat is dat de uitvoeringen allemaal solo zijn uitgevoerd. Niet alleen akoestisch, maar vooral ook elektrisch. De stevige rock zonder bas of drums is overtuigend, maar het songmateriaal laat Young niet op zijn best horen – met uitzondering van het al vele jaren eerder geschreven Hitchhiker.

8. Prairie Wind (2005)

Het was even schrikken voor Neil Young en zijn fans toen in maart 2005 een hersenoperatie moest ondergaan. Gelukkig kwam het allemaal goed en ging de singer-songwriter snel weer aan de slag. Later in het jaar verscheen het erg persoonlijke album Prairie Wind, met uitstekende songs als The Painter, It’s A Dream en het intieme When God Made Me. Ligt duidelijk in het verlengde van de millionseller Harvest en het twintig jaar later volgende Harvest Moon. Haalt toch niet helemaal dat niveau.

7. Storytone (2014)

Het in mei dit jaar verschenen coversalbum A Letter Home, op ouderwetse manier opgenomen met behulp van een ‘Voice-o-Graph’, bleek een grote teleurstelling. De uitvoeringen van onder meer Bruce Springsteens My Hometown en Bob Dylans Girl From The North Country waren op zich sympathiek, maar door de beroerde geluidskwaliteit was het moeilijk om daar optimaal van te genieten. Gelukkig bevalt Storytone, zijn tweede album van dit jaar en ditmaal met uitsluitend nieuwe composities, heel wat beter. Door de toevoeging van een orkest doen sommige nummers denken aan oudere favorieten als A Man Needs A Maid en Such A Woman, terwijl op andere momenten blazers worden ingezet (waarmee Young zijn bluesplaat This Note’s For You uit 1988 in herinnering roept). Mooie en persoonlijke songs als Plastic Flowers en When I Watch You Sleeping maken van Storytone een van Neils beste albums van de afgelopen jaren. Minstens zo goed is de bonus-cd met akoestische uitvoeringen van de tien songs, verkrijgbaar in de deluxe edition.

6. Chrome Dreams II (2007)

Het vervolg op een album dat nooit officieel is uitgebracht (maar wel als bootleg te vinden is) werd niet een van Youngs meest consistente werken, maar zeker de langere songs maken van Chrome Dreams II een onmisbare toevoeging aan de collectie van iedere liefhebber van zijn werk. Fans wachtten al jaren op de release van het al in 1988 opgenomen epos Ordinary People, dat onbegrijpelijk genoeg nooit eerder een album haalde. Ook No Hidden Path en Spirit Road behoren tot Youngs betere rocksongs.

5. Americana (2012)

Ondergetekende was verheugd toen Young in 2012 aankondigde dat hij eindelijk weer eens een plaat ging maken met Crazy Horse. Niet wetende dat er later in het jaar een nóg betere plaat met de band verscheen, voldeed het uitsluitend uit folkcovers bestaande Americana al aan de verwachtingen. De arrangementen van onder meer Oh Susannah, een lekker lomp Tom Dula, een intiem Wayfarin’ Stranger en Woody Guthrie’s This Land Is Your Land (overigens met Stephen Stills op de achtergrond) zijn uitstekend. Zal de volgende coverplaat A Letter Home dit resultaat overtreffen? Wij zijn erg benieuwd.

4. Silver & Gold (2000)

Hoewel de kritieken niet onverdeeld positief waren, begon de 21ste eeuw sterk voor Neil Young met Silver & Gold, een plaat die in het verlengde ligt van het rustigere werk van Harvest (1972), vervolg Harvest Moon (1992) en zijn bijdragen aan het CSNY-album Looking Forward (1999). Opvallendste nummer op deze aangename folkplaat is toch wel Buffalo Springfield Again, waarin Young verlangt naar het spelen met zijn oude maten van Buffalo Springfield. Die wens ging ruim tien jaar later in vervulling, met een korte reeks akoestische optredens van de opnieuw bijeengekomen band.

3. Greendale (2003)

Tot in 2012 maar liefst twee nieuwe platen verschenen, was Greendale lange tijd het laatste album van Young met Crazy Horse. Dit conceptalbum met een Twin Peaks-achtig verhaal (althans, dat was naar eigen zeggen Youngs opzet) bevat misschien niet het meest catchy materiaal van de meester, maar het geheel is toch uiterst intrigerend dankzij het lastig te volgen concept. Tussen het stevigere werk zit overigens het prachtige en rustige Bandit verborgen. Young maakte ook een – uiterst wazige – film over Greendale.

2. Living With War (2006)

Het beleid van de toenmalige Amerikaanse president George W. Bush en de oorlog in Irak werden door opvallend weinig muzikanten beantwoord met protest. Het waren vooral zangers op leeftijd zoals Neil Young die fel uithaalden op hun platen. De Canadees schreef zelfs een hele plaat vol over dit onderwerp, met vernietigende songs onder veelzeggende titels als Let’s Impeach The President en Lookin’ For A Leader. Met het kleine nadeel dat de teksten nu al enigszins gedateerd zijn, werd Living With War desondanks een heerlijke rockplaat. Na de release startte Young de controversiële Freedom Of Speech-tour met zijn oude vrienden Crosby, Stills & Nash.

1. Psychedelic Pill (2012)

Na de uitsluitend uit covers bestaande plaat Americana verscheen in 2012 nóg een album van Neil Young met Crazy Horse. De songs van Psychedelic Pill waren zelfs verspreid over twee discs en vormden het sterkste materiaal van Young sinds Sleeps With Angels uit 1994. De opener Driftin’ Back raast maar liefst een half uur door, terwijl de band ouderwets opwindende jams laat horen in twee andere uitgesponnen tracks: Ramada Inn en Walk Like A Giant. Een plaat die in de toekomst zonder twijfel tot Youngs meest essentiële werk gerekend wordt.