Neil Young is gisteren 69 jaar geworden. Onlangs verscheen zijn 35ste(!) studioplaat Storytone en met zo’n gigantisch oeuvre is het niet gek dat er een heleboel (te) weinig opgemerkte parels tussen zitten. Elke fan kan zelf wel een lijstje maken, maar dit zijn volgens Classic Rock Mag tien nummers die je naast de welbekende hits gehoord moet hebben.

Shots

De tachtiger jaren waren geen makkelijke periode voor fans van Neil Young. De meeste platen die hij in dat decennium uitbracht, vielen vies tegen. Geen wonder dus dat Re-Ac-Tor uit 1981, wederom een samenwerking met Crazy Horse, een beetje ondergesneeuwd werd. Toch staat er veel moois op een van Youngs stevigere lp’s, zoals de afsluiter Shots, waarin hij zijn gitaar laat krijsen over het ritme van een machinegeweer. [DG]

Don´t Be Denied

Aangezien het live opgenomen Time Fades Away uit 1973 – met uitsluitend nieuwe composities – nooit op cd verschenen is en daardoor vaak bestempeld wordt als een vergeten meesterwerk, kun je elke track van die plaat wel onderschat noemen. Een van de uitschieters is toch wel Don’t Be Denied, een eerlijk autobiografisch lied dat onlangs in een uitstekende versie verscheen in de boxset CSNY 1974 van Crosby, Stills, Nash & Young. [DG]

Fontainebleau

Het eerder al genoemde duoalbum Long May You Run van de kort bij elkaar gebleven Stills-Young Band wordt vaak gezien als een mislukt project omdat de composities van Stills veel minder zijn dan die van zijn Canadese collega en dat zelfs die betere nummers niet tot Youngs beste behoren. Wie dat beweert, moet toch nog maar eens luisteren naar Fontainebleau, een prachtlied met formidabel gitaarwerk en sterke meerstemmige zang. Misschien wel een van Youngs beste. [DG]

When God Made Me

In 2005 werd bij Neil Young een aneurysma geconstateerd, een moeilijk woord waarmee wordt aangegeven dat een deel van zijn aderen wijder werden. Het is misschien daarom wel dat het liedje When God Made Me als een soort belijdenis kan worden opgevat. Het liedje toont in ieder geval Young’s afhankelijkheid richting zijn Schepper. (FT)

Hippie Dream

Zelfs de diehardfans kunnen haast niet ontkennen dat ome Neil – zeker in de jaren tachtig – ook een paar matige tot slechte platen heeft gemaakt. Landing On Water is zo’n album om lekker te laten liggen als je geen completist bent, al staat er toch één track op die ver boven de rest uitstijgt. Met een verwijzing naar het nummer Wooden Ships van zijn oude maatjes Crosby, Stills & Nash gaat Hippie Dream overduidelijk over David Crosby, die in de jaren tachtig zijn drugsverslaving niet meer onder controle had en zelfs een tijdje de gevangenis in moest vanwege wapen- en drugsbezit. [DG]

Cocaine Eyes

Een keiharde rocksong die te vinden is op de zeldzame ep Eldorado (1989), alleen in Japan en Australië uitgebracht. Deze release onder de naam Neil Young & The Restless bevat slechts vijf tracks, waarvan er drie later in het jaar op de langspeler Freedom verschenen (de opname van Don’t Cry wijkt echter af van de albumversie). Ondersteund door slechts twee muzikanten (drummer Chad Cromwell en de onlangs overleden bassist Rick Rosas) laat Young zijn gitaar weer flink gieren in Cocaine Eyes en Heavy Love. Die beide songs komen ongetwijfeld wel langs in een van de volgende Archives-boxsets. [DG]

Pocahontas

Tijdens zijn optreden voor MTV Unplugged speelde Neil Young onder meer het liedje Pocahontas. Het lied (verschenen in 1979) is waarschijnlijk geïnspireerd op het gedicht The Bridge van Hart Crane. Zoals Young het kan, geeft hij in het laatste couplet een wonderlijke twist aan het lied, door een gesprek aan te halen dat hij had met Marlon Brando – zat Pocahontas daar ook bij? (FT)

Star of Bethlehem

Dit nummer verscheen op American Stars ‘n Bars uit 1977, hoewel het al twee jaar op de plank lag. Het was Neil Youngs bedoeling om dit lied uit te brengen op de lp Homegrown, maar dat album is er nooit van gekomen. Star Of Bethlehem schoof door naar de eerstvolgende reguliere plaat – gelukkig maar, want het is een prima nummer. Mede dankzij de zang van Emmylou Harris. (FT)

Long May You Run

Neil Young en Stephen Stills kennen elkaar vanuit verschillende bandjes. Eerst al als muzikanten van Buffalo Springfield en later als onderdeel van het superkwartet CSNY. Maar als duo hebben ze een prima album gemaakt, Long May You Run. Het titelnummer is van de hand van de Canadese gitaarvirtuoos. En wat voor een nummer! (FT)

The Needle And The Damage One

Misschien is dit nummer wel de minst onderschatte van het lijstje. Geschreven naar aanleiding van het drugsgebruik van Crazy Horse-gitarist Danny Whitten. Het nummer verscheen op het klassieke Harvest-album, waarvoor Neil Young de live-versie gebruikte uit Royce Hall. Zeker, een klassieker kun je dit nummer noemen, maar een persoonlijk onderschat nummer omdat het als live-nummer buiten Harvest lijkt te vallen. (FT)