Sommige rockbands starten met een briljant debuutalbum en komen vervolgens met platen die even goed of zelfs nóg beter zijn. Andere acts hebben de grootste moeite om met een opvolger te komen die niet bij dat eerste succes verbleekt. De onderstaande tien bands hebben veel mooie muziek gemaakt, maar wisten nooit meer zo’n goede plaat te maken als hun eerste:  

Asia

Niet alleen het succes van het eerste album wist de progsupergroep Asia nooit meer te evenaren, ook op kwalitatief gebied waren de vele volgende platen nogal wisselvallig. De tweede lp Alpha (1983) ging verder waar de eerste ophield, met een best aardig resultaat, maar het hielp de band niet echt dat er vele bezettingswisselingen volgden. Overigens is de nieuwe Asia-plaat Gravitas, helaas zonder Steve Howe, ook weer prima.

Bad Company

De eerste plaat van Bad Company uit 1974 is natuurlijk een regelrechte klassieker, maar de ‘supergroep’ leek ook moeite te hebben weer zo’n evenwichtige plaat af te leveren. Opvolger Straight Shooter komt nog het dichtst in de buurt, mede dankzij de hits Feel Like Makin’ Love en Shooting Star, maar Bad Company bleek toch niet zo’n albumgroep als Free, de vorige band van Paul Rodgers en Simon Kirke.

Blood, Sweat & Tears

Het tweede album Blood, Sweat & Tears deed het in commercieel opzicht een stuk beter dan het debuut Child Is Father To The Man (1968). Begrijpelijk ook, want deze tweede lp was net iets meer ‘pop’ met hits als You’ve Made Me So Very Happy. Toch was de eerste, baanbrekende plaat net wat beter, mede dankzij de variatie aan stijlen en de aanwezigheid van oprichter Al Kooper. Zo zie je maar dat het bekendste werk van een band niet altijd ook het beste hoeft te zijn.

Boston

Inmiddels is er het zesde album Life, Love & Hope, maar ook deze nieuwe Boston kan zoals verwacht niet tippen aan het succes en de kwaliteit van het miljoenen keren verkochte debuut uit 1976. Natuurlijk volgden er nog meer hits, waaronder Don’t Look Back en Amanda, maar de langspelers bleven altijd in de schaduw staan van het monstersucces waar Boston mee doorbrak.

The Cars

In Nederland had The Cars in de jaren tachtig vooral veel succes met de popsingle Drive, maar het beste album van de band was al zes jaar eerder gemaakt. In 1978 verscheen namelijk het onovertroffen debuut, mede geproduceerd door Roy Thomas Baker (o.a. Queen), met aanstekelijke rocksongs als My Best Friend’s Girl en Just What I Needed. Een van de beste rockplaten uit de tweede helft van de jaren zeventig en met afstand de beste van The Cars.

The Flying Burrito Brothers

Heel succesvol was het debuut van The Flying Burrito Brothers niet toen de lp in 1969 uitkwam, maar tegenwoordig beschouwen we The Gilded Palace Of Sin als een van de beste en belangrijkste in het countryrockgenre. Het lukte de band dan ook niet om een even goede opvolger te maken, zeker niet na Burrito Deluxe (1970). Dat was namelijk de laatste met countryrockpionier Gram Parsons, die een solocarrière startte.

Guns N’ Roses

Weinig mis met het tweeluik Use Your Illusion, maar het eerste Guns N’ Roses-album Appetite For Destruction (1987) is natuurlijk een van de beste hardrockplaten aller tijden. Naast de bekende hits Welcome To The Jungle, Paradise City en Sweet Child O’ Mine is zo’n beetje elke track een rockklassieker. Met zo’n prestatie is het natuurlijk geen schande als je je debuut nooit meer evenaart.

Moby Grape

De naam Moby Grape zal mogelijk niet iedereen direct iets zeggen, maar op basis van het voortreffelijke eerste album Moby Grape (1967) werd deze band door critici gezien als een van de meest veelbelovende nieuwkomers. De psychedelische rockers speelden nog op het Monterey Pop Festival, maar de volgende lp’s haalden het hoge niveau van het nog steeds geweldig klinkende debuut bij lange na niet.

Montrose

Helaas werd deze hardrockband met Sammy Hagar als zanger en Ronnie Montrose op gitaar nooit echt groot buiten Amerika. Zeker het eerste album Montrose uit 1973, met onder meer de hitsingle Bad Motor Scooter, is een aanrader voor liefhebbers van de betere seventiesrock. Ook al oogstte Hagar in de jaren tachtig nog veel meer succes bij Van Halen, de eerste Montrose is de beste plaat die hij ooit heeft volgezongen.

Van Halen

Weinig platen uit de jaren zeventig klinken in de 21e eeuw nog zo fris als het debuut van Van Halen, dat mede dankzij het vernieuwende gitaarwerk van Edward Van Halen zo waanzinnig goed was dat de band in de jaren erna moeite had de kwaliteit te evenaren. Hits als Runnin’ With The Devil, Ain’t Talkin’ ‘Bout Love en You Really Got Me worden afgewisseld met minstens zo sterke tracks die niet als single verschenen, zoals Little Dreamer en Jamie’s Cryin’. Uiteraard zijn ook latere albums als Fair Warning en 1984 de moeite waard, maar het debuut blijft onovertroffen.