Phil Collins is ongetwijfeld geen artiest die je buiten Genesis om snel had verwacht op ClassicRockMag: de beste man heeft nu eenmaal een hoop zoetsappigheid uitgebracht. Maar toegegeven, er is ook een aantal nummers op zijn vroegere soloplaten waarop hij zijn rock- en progroots niet compleet verloochent en daarmee ook classic rockliefhebbers best kan bekoren.

9. The Roof Is Leaking

Deze zeker niet zoete, maar juist vrij donkere ballad van Collins’ solodebuut Face Value (1981) was ook een uitschieter op een willekeurig Genesis-album uit de jaren tachtig geweest. De tekst is nogal somber (“My wife’s expecting, but I hope she can wait/Cause this winter looks like it’s gonna be a bad one”) en alleen daarom al mijlenver verwijderd van de meeste commerciële popsongs waar Collins bekend om staat. Verscheen ook als de b-kant van In The Air Tonight. [DG]

8. That’s Just The Way It Is

De door Collins zeer bewonderde David Crosby zingt mee in twee nummers van het album …But Seriously (1989): Another Day In Paradise en That’s Just The Way It Is. Beide zijn prima songs en beide singles werden hits, maar onze voorkeur gaat uit naar het minder grijsgedraaide That’s Just The Way It Is, dat een stevige boodschap heeft. Collins en Crosby zingen hier namelijk over het conflict tussen katholieken en protestanten in Noord-Ierland. De samenwerking met Crosby kreeg overigens nog een vervolg: in 1993 verscheen de door beide heren geschreven en gezongen single Hero. [DG]

7. Do You Know, Do You Care?

Zoals we vorig jaar al schreven in onze Genesis Top 10, hebben wij stiekem een enorm zwak voor de hitsingle Mama. Dit nummer wordt wat ons betreft ten onrechte ingedeeld bij het te commerciële, op hitsingles beluste repertoire van de band. Mama kenmerkt zich daarentegen door een bijzonder dreigende sfeer dankzij de zware drums, synthesizerlijnen en wanhopige schreeuwen van Phil Collins. Het solonummer Do You Know, Do You Care? dat een jaar eerder verscheen, liep al behoorlijk vooruit op die sfeer met precies dezelfde elementen. Een indrukwekkend nummer. [SS]

6. Behind The Lines

Behind The Lines, was dat geen nummer van Genesis? Jazeker: deze bandcompositie verscheen op Duke (1980) en was een van de laatste echte progstukken van Genesis. Rond dezelfde tijd was Collins ook bezig met zijn eerste album Face Value, en hij ontdekte bij toeval dat Behind The Lines in versnelde vorm plotseling een heel nieuwe, funky kwaliteit kreeg. Een compleet andere versie (inclusief blazers) was het gevolg. Uiteraard veel minder dan het Genesis-origineel, maar toch een vrij interessante en vooral creatieve poging om het nummer in een totaal andere richting te duwen. [SS]

5. Tomorrow Never Knows

Het was behoorlijk gewaagd om een van de allerbeste Beatles-songs te coveren voor zijn solodebuut Face Value. Toch is het resultaat stukken beter dan je zou verwachten. Deze versie was natuurlijk een ode aan de kort daarvoor vermoordde John Lennon en ook al komt deze ‘geüpdate’ versie niet in de buurt van het origineel, mede dankzij de aparte opname-effecten is deze Tomorrow Never Knows vooral leuk om te vergelijken met de Beatles-opname op Revolver. Aan het einde hoor je Collins overigens nog even een fragment van Over The Rainbow zingen. [DG]

4. Take Me Home

Het derde album No Jacket Required (1985) had een duidelijk andere insteek dan zijn twee voorgangers: de hartenkreten over scheidingen waren grotendeels verdwenen en de sound ging nog verder richting de pop. Er valt voor rockliefhebbers dan ook minder te genieten op deze plaat, maar Take Me Home blijft een absoluut hoogtepunt. Opnieuw die kenmerkende drumsound (waarvoor naast Collins zelf overigens ook zijn producer Hugh Padgham credits voor verdient) en een ijzersterke compositie. Opmerkelijk: Sting en Peter Gabriel verzorgen op deze track de achtergrondzang.  [SS]

3. I Don’t Care Anymore

Op zijn eerste twee albums schreef Phil Collins veel nummers die over zijn scheiding van zijn eerste vrouw gingen. Het leverde een aantal van zijn beste en meest oprechte nummers op. Een duidelijk voorbeeld daarvan is I Don’t Care Anymore, waarop Collins ons -de titel zegt het al- probeert duidelijk te maken dat het hem niets meer doet. De agressie in zijn stem (in onderstaande video vooral vanaf 2:55) lijkt echter het tegendeel duidelijk te maken. Het leverde Collins een Grammynominatie op. [SS]

2. In The Air Tonight

In The Air Tonight blijft natuurlijk een ultieme Phil Collins-klassieker, en is met zijn dreigende sfeer en dito gitaarwerk van Daryl Stuermer ook geschikt voor mensen die normaal wat minder met zijn solowerk hebben. Het nummer introduceert ook voor het eerst de later voor Collins zo typerende ‘gated drum sound’ bij het grote publiek, al had hij dat geluid een jaar eerder al toegepast op het derde soloalbum van Peter Gabriel (met songs als Intruder). Overigens beweert Collins zelf dat hij In The Air Tonight had voorgesteld voor het Genesis-album Duke, maar dat het werd afgewezen. Toetsenist Tony Banks ontkent dit echter, omdat hij volgens hem nooit zo’n sterk nummer zou hebben geweigerd. [SS]

1. I Wish It Would Rain Down

Phil Collins werkte zeker in de jaren tachtig veelvuldig samen met Eric Clapton. Hij speelde drums op de meeste platen die ´Slowhand´ in dat decennium uitbracht en andersom werkte Clapton mee aan enkele van Collins’ soloalbums. De combinatie van de twee toptalenten leverde op …But Seriously (1989) volgens ons het ultieme Phil Collins-solonummer op. Voor een groot deel is dat natuurlijk te danken aan de schitterende gitaarpartijen, want daardoor wordt I Wish It Would Rain Down bijna meer een Clapton-song. Sterker nog, deze hitsingle geldt wat ons betreft ook als een hoogtepunt uit de carrière van de gitarist! Kijk ook naar de komische videoclip. [DG]