Vandaag wordt zanger/bassist Geddy Lee van Rush 64 jaar jong en dat is dus een goed moment voor een top 10. We hebben gekozen voor een lijstje met de beste songs van de band uit de glorieuze jaren tachtig, toen de albums Permanent Waves, Moving Pictures, Signals, Grace Under Pressure, Power Windows, Hold Your Fire en Presto verschenen.

10. Second Nature (Hold Your Fire, 1987)

Dit prachtige, melodieuze, rustige nummer met een uiterst catchy refrein is te vinden op het zeer onderschatte twaalfde studioalbum Hold Your Fire dat Rush in 1987 uitbracht. De boodschap van de dromerige tekst van drummer Neil Peart: als we in ons leven op aarde de ‘perfectie’ niet kunnen bereiken, dat we dan toch moeten proberen iets aan onze situatie op aarde te verbeteren. De zin: ‘Now I lay me down in dreamland’ is gebaseerd op een avondgebedje voor kinderen uit de achttiende eeuw. Muzikaal gezien is Second Nature ook nogal dromerig en popachtig met veel synthesizers en is het eigenlijk gewoon een melodieuze klassieke AOR-song. Veel muziekcritici vonden het hele album Hold Your Fire, onterecht trouwens, veel te soft en te poppy.

9. Jacob’s Ladder (Permanent Waves, 1980)

Jacob’s Ladder is te vinden op het zeer succesvolle zevende studioalbum Permanent Waves (plaats 4 in Amerika en plaats 3 in Engeland) en de titel verwijst naar een verhaal uit het Oude Testament. Het nummer beschrijft het doorbreken van zonnestralen na een heftige storm en de tekst, van Peart natuurlijk, bevat maar weer eens een inspirerende boodschap, namelijk: houd vast aan je dromen en zorg dat ze werkelijkheid worden. Muzikaal gezien kent Jacob’s Ladder een mooie, rustige opbouw met fantastische gitaarpassages en solo’s van gitarist Alex Lifeson, heerlijk bas- en synthesizerwerk van Geddy Lee en fabuleus drumwerk van Peart. Mike Portnoy (ex-Dream Theater) heeft zelfs ooit gezegd dat het slagwerk op Jacob’s Ladder tot het moeilijkste drumspel ooit behoort!

8. Manhattan Project (Power Windows, (1985)

Manhattan Project stamt van het elfde studioalbum Power Windows en het werd in 1985 als single uitgebracht; Manhattan Project piekte in Amerika op plaats 10 in de Mainstream Rock Chart. Het nummer gaat natuurlijk over het beruchte Manhattan Project, het geheime en zeer dure oorlogsproject bestemd voor de productie van een atoomwapen. Tekstschrijver Peart verwijst in de tekst o.a. naar de ondergang van het land van de rijzende zon (Japan) en de piloot van het vliegtuig (Enola Gay) Paul Tibbets (‘The pilot of Enola Gay, flying out of the shock waves on that August Day’). Met de woorden The Big Bang, die steeds in het refrein terugkomen, wordt natuurlijk het vallen van de atoombommen op Nagasaki en Hiroshima bedoeld. Manhattan Project werd door Rush zeer vaak live gespeeld, het midtempo nummer met veel synthesizers wordt vooral gekenmerkt door de basriffs van Lee. Veel critici vonden Manhattan Project, net zoals het hele Power Windows-album, iets te overgeproduceerd door Peter Collins (Gary Moore, Bon Jovi), maar het album was wel een commercieel succes en piekte in Canada op plaats 2, in Amerika op plaats 10 en in Engeland op plaats 9.

7. The Pass (Presto, 1989)

The Pass werd in 1990 als tweede single van het dertiende studioalbum Presto uitgebracht. De single was een succes en bereikte de 15e plaats in de Amerikaanse Hot Mainstream Rock Tracks Chart. Geddy Lee zei ooit dat The Pass een van zijn favoriete Rush-songs is en Peart werd blijkbaar altijd emotioneel bij het spelen van dit nummer. The Pass gaat over de toename van tienerzelfmoorden in de jaren tachtig en de tekst vernietigt de mythe dat zelfmoord een heroïsch einde is van een tragisch leven. De echte tragedie is de pijn die de familie van de overledene moet doorstaan en verdragen: ‘No hero in your tragedy, no daring in your escape, no salutes for your surrender, nothing noble in your fate, Christ, what have you done?’ The Pass begint met een mooie basriff-intro, gevolgd door de emotionele vocalen van Geddy Lee en een gevoelige solo van Lifeson. Dit midtempo nummer zorgt bij mij weer elke keer voor kippenvel en vooral live was The Pass echt een hoogtepunt in de set van Rush. Presto was trouwens het eerste album dat uitgebracht werd bij de nieuwe platenmaatschappij Atlantic en het album werd geproduceerd door Rupert Hine (Saga, Tina Turner).

6. Subdivisions (Signals, 1982)

Subdivisons was de tweede single van het negende studioalbum Signals en het door synthesizers gedomineerde nummer behoort tot de meest gespeelde livesongs van de band. Het is niet alleen een favoriet nummer van de Rush-fans (ook van mij dus), maar ook bij de heren van Rush zelf! Subdivisions is een synth-heavy progressief episch nummer met dat zeer herkenbare synthesizerrifje… De tekst gaat over het conformeren aan bepaalde groepen en doe je dat niet, dan ben je een zogenaamde buitenstaander (‘Subdivisions, in the high school halls, in the shopping malls, conform or be cast out’)! De tekst van Peart heeft voor de eerste keer niets met fantasie te maken, zoals op de eerste acht albums. Muzikaal maken vooral de synthesizer en gitaarsolo in het midden van de track en de prachtige, zeer catchy melodie deze song tot een klassieke Rush-track uit de jaren tachtig! Signals was trouwens, ondanks de muzikale koerswisseling een commercieel succes met een tiende plaats in Amerika en een derde plek in Engeland. Subdivions piekte in Amerika op plaats 8 in de Album Rock Track Charts.

5. Natural Science (Permanent Waves, 1980)

Dit vrij lange nummer van het zevende studioalbum Permanent Waves opent met akoestisch gitaarwerk van Lifeson en vocalen van Lee, gevolgd door uptempo riffs en gitaarmelodieën. Natural Science is verdeeld in drie stukken, te weten Tide Pools, Hyperspace en Permanent Waves, en tijdens de song speelt de band af en toe 7/8, 6/8 en ¾ maten in plaats van de normale 4/4-maten. De tekst gaat over het feit dat de voortdurend voortschrijdende technologie onze natuur, onze aarde vernietigt en daar moeten we voor waken. Natural Science bewijst nog maar eens wat voor een fantastische muzikanten Lee, Lifeson en Peart zijn, want de complexiteit van dit nummer kent geen grenzen.

4. Tom Sawyer (Moving Pictures, 1981)

Veel fans en critici bestempelen Tom Sawyer van het achtste studioalbum Moving Pictures als het ultieme Rush-nummer. Tom Sawyer is een progrockklassieker en het heerlijke nummer wordt vooral gedomineerd door de synthesizers van Lee en het fenomenale drumwerk van Peart. Tom Sawyer werd op 28 februari 1981 als single uitgebracht en was zeer succesvol met plaats 25 in Engeland, en plaats 8 in de Amerikaanse Billboard Top Tracks chart, verder stond het nummer altijd op de setlist van de band. De tekst van Tom Sawyer is geschreven door Peart en Pye Dubois van de band Max Webster en de boodschap is: zwem tegen de stroom in en rebelleer tegen het alledaagse! De meest opvallende zin is dan ook: ‘His mind is not for rent, to any god or government.’

3. The Spirit Of Radio (Permanent Waves, 1980)

The Spirit Of Radio, te vinden op het zevende studioalbum Permanent Waves, werd een ‘hit’ voor Rush omdat het nummer heel vaak te horen was op de radio. De titel van het nummer is geïnspireerd op het Toronto radio station CFNY-FM. The Spirit Of Radio is een heerlijk rocknummer waarvan je lekker in je auto kunt genieten, want het is een echt een opzwepend lied waardoor je steeds harder gaat rijden. De tekst gaat over de eerlijkheid in de muziekwereld en Rush wil ‘eerlijke’ muziek blijven maken en ze willen niet beïnvloed worden door recensies, geld of om de platenmaatschappijen te ‘pleasen’. ‘All this machinery making modern music, can still be open-hearted, not so coldly charted, it’s really just a question of your honesty, yeah, your honesty.’ The Spirit Of Radio werd in maart 1980 als single uitgebracht en was de eerste Rush-single van de jaren tachtig. The Spirit Of Radio was een commercieel succes want het nummer piekte in Engeland op plaats 13 en het is nog steeds hun grootste hit in het Verenigd Koninkrijk.

2. Limelight (Moving Pictures, 1981)

Limelight is het laatste nummer van de A-kant van Moving Pictures en is net zoals Tom Sawyer een van de bekendste Rush-nummers. Limelight werd op 28 februari 1981 als single uitgebracht en piekte op plek 4 in de Billboard Top Tracks chart en het behoort tot op heden tot de populairste Rush-songs bij de fans. Limelight gaat over de status van Lee, Lifeson en Peart als rockmuzikanten, het commerciële succes, de tol van de roem en het groter wordende gebrek aan privacy. Muzikaal gezien bevat Limelight prachtige emotionele zang van Lee, een hele pakkende gitaarriff van Lifeson en volgens de gitarist zelf zijn favoriete solo ooit! Ook de tekst van Peart bevat zoals wel vaker weer eens prachtig proza, zoals: ‘Those who wish to be, must put aside the alienation, get on with the fascination.’

1. The Camera Eye (Moving Pictures, 1981)

The Camera Eye is het langste nummer van Moving Pictures en het is tevens de laatste song van Rush die langer dan 10 minuten duurt… Alle fans, inclusief ondergetekende, wil The Camera Eye altijd op de setlist zien en horen, maar helaas werd een volledige versie van het nummer voor het laatst in 1983 gespeeld! In 2011 tijdens de Time Machine Tour werd The Camera Eye wel weer gespeeld, maar helaas weer niet volledig… In de tekst van The Camera Eye worden New York en Londen (mijn favoriete stad) vergeleken en het nummer is eigenlijk een commentaar op de vergeetachtigheid en de apathie/lusteloosheid die uitgaat van panische zakenmensen in die twee steden (‘An angular mass of people who are pacing in rhythm and flowing through the labyrinth of the city’). Muzikaal gezien kent The Camera Eye een prachtige opbouw met wederkerende muzikale thema’s en het rustige, zwevende synthesizerintro van Lee is fenomenaal. De gitaararpeggio’s van Lifeson behoren tot zijn beste en mooiste ooit en de drums van Peart klinken maar weer eens zeer naturel en dynamisch. The Camera Eye is volgens mij het beste Rush-nummer van de jaren tachtig maar daar zal wel niet iedereen het mee eens zijn. En dat mag natuurlijk.