De laatste opnames die Johnny Cash maakte, bestonden vooral uit covers van collega-artiesten. Met behulp van producer Rick Rubin maakte Cash zijn eigen versies van nummers en artiesten die hij bewonderde, onder wie ook een aantal classic rockers. Vandaag is het tien jaar geleden dat de countrylegende overleed. Wij zetten tien opvallende uitvoeringen op een rij.

Bridge Over Troubled Water (Simon & Garfunkel)

Het grote verschil tussen de versie van Simon & Garfunkel en die van Cash, zit ‘m waarschijnlijk niet zozeer in de muzikale omlijsting. Het duo maakte gebruik van een piano; Cash zong het met een gitaar en een fluit als begeleiding. Waar het verschil in zit, is de verschuiving van de personen. Bij Simon and Garfunkel zijn het woorden van vriendschap, bij Cash lijkt ‘Troubled Water’ woorden van troost in zich te hebben. [FT]

Desperado (Eagles)

De Eagles-klassieker Desperado is zo’n lied waar je eigenlijk vanaf moet blijven (gehoord, Saskia & Serge?)… tenzij je naam Johnny Cash is natuurlijk! Met zijn doorleefde stem maakt de countrylegende Desperado helemaal eigen op het vierde deel uit de American Recordings-reeks (The Man Comes Around, 2002). Deze versie is bovendien interessant voor Eagles-fans, want horen we daar niet de hemelse stem van Don Henley op de achtergrond? [DG]

Johnny Cash’s versie is hier te beluisteren

Further On (Up The Road) (Bruce Springsteen)

In 2002 kwam Bruce Springsteen met The Rising, een album waarmee hij de gevoelens leek te vertolken van na ‘9/11’. Met zijn vertrouwde E-Street Band zette Springsteen een stevige versie neer van Further On (Up The Road). Niet lang na de release van dit lied, zette Johnny Cash zijn eigen versie op de geluidsbanden. Cash heeft van dit lied een mooie uitvoering gemaakt, in een countryversie waarmee The Boss in zijn handen kan knijpen. [FT]

Heart Of Gold (Neil Young)

Toen Neil Young in 1972 met het album Harvest kwam, werd dat al gauw als een van ’s mans beste platen beschouwd. Niet in de laatste plaats vanwege het nummer Heart Of Gold. De mondharmonica, de opvallende stem van de Canadees, de thematiek: het was Young ten voeten uit. Veel verschilt de uitvoering van Johnny Cash niet met die van Young: of het moet de elektrische gitaar zijn die bij Cash voorspelbaarder is dan we van Young kennen. En dan de verrassende stem van Cash, in tegenstelling tot Young’s weemoedige zang in dit lied. [FT]

I Won’t Back Down (Tom Petty)

I Won’t Back Down (1989) komt van het eerste solo-album van Tom Petty, na een carrière met The Heartbreakers en het intermezzo met The Traveling Wilburys. Een decennium later nam Johnny Cash een eigen versie op, waarbij Petty voor de achtergrondzang en gitaarspel tekende. Cash klinkt in zijn versie voller dan Petty’s schellere stem. Voor deze versie waren ‘slechts’ twee gitaren nodig, waar Petty zijn vrienden van de Wilburys nodig had. [FT]

In My Life (The Beatles)

Het oorspronkelijk van Rubber Soul afkomstige Beatlesnummer In My Life is door de jaren heen ontelbaar vaak gecovered, maar weinig versies klonken zo breekbaar als die van Cash op American IV: The Man Comes Around. Wanneer je je realiseert dat Cash nog geen jaar na het uitkomen van dit album zou komen te overlijden, krijgt de tekst bovendien een plotselinge extra dimensie. Deze verstilde vertolking is niet voor iedereen weggelegd, maar wie hem kan waarderen zal er ook meteen helemaal in opgaan. [SS]

One (U2)

Dat U2’s One een prachtcompositie is die ook met beperkte muzikale begeleiding recht overeind blijft staan, bewijst de Cash-opname die op American III: Solitary Men staat. Samen met producer Rick Rubin lukt het The Man In Black bovendien het gedurende het originele nummer steeds intenser wordende gevoel ook met weinig meer dan gitaar, piano en orgel neer te zetten. Waar U2’s versie tekstueel over de destijds moeizame relatie tussen de bandleden gaat, lijkt Cash met de woorden vooral te verwijzen naar zijn gezondheid, die eind jaren 90 hard achteruit was gegaan. [SS]

Pocahontas (Neil Young)

Door welke versie Johnny Cash zich heeft laten inspireren, zullen we waarschijnlijk nooit zeker weten. Duidelijk is wel dat de Cash-uitvoering qua tempo dichter bij de Unplugged van Neil Young ligt dan bij het origineel. In de versie van Cash wordt de meester begeleid door een orkest, waar Young het juist met een pop-bezetting doet. Mede door Cash’ lage stem, wordt zijn versie van Pocahontas een haast droevig lied. [FT]

Southern Accents (Tom Petty & The Heartbreakers)

Dit minder bekende juweeltje klinkt alsof het altijd al voor Johnny Cash bedoeld was, maar het origineel is toch echt van Tom Petty & The Heartbreakers. Met een totaal andere instrumentatie stond Southern Accents op het gelijknamige, wat onderschatte album uit 1985. De twee versies van het lied zijn zo verschillend dat het moeilijk te bepalen is welke beter is. Dankzij de uitvoering van Cash op Unchained (1996) (her)ontdekten veel muziekliefhebbers hoe dan ook een van Petty’s allermooiste songs. [DG]

The Devil’s Right Hand (Steve Earle)

Steve Earle valt natuurlijk meer in de categorie alt.country dan classic rock, maar in de jaren tachtig zette de rebelse singer-songwriter nog rocksongs in de geest van Springsteen op plaat. Copperhead Road (1988) is een van zijn stevigere albums, met als een van de hoogtepunten het verhalende The Devil’s Right Hand. Met de country-‘supergroep’ The Highwaymen nam Cash al een – vrij matige – versie van het lied op. In de boxset Unearthed (2003) staat een versie met alleen een elektrische gitaar en Cash’s stem. De zanger past Earle’s melodie enigszins aan, maar dit is een van de songs waarvan het origineel toch stukken beter is. Maar ja, die Unearthed-box bestaat grotendeels dan ook uit opnames die de eerdere albums niet gehaald hebben. [DG]