Gisteren is Black Sabbath-gitarist Tony Iommi 65 geworden. Hij heeft ongetwijfeld een feestje gevierd. Daar moet natuurlijk lekkere muziek bij zijn gedraaid. Hieronder vind je een lijstje met tien onderbelichte rockriffs die best eens een glimlach op Iommi’s gezicht zouden kunnen toveren tijdens een ouderwetse rock & roll-fuif. De geijkte gitaarhits hebben we omzeild, want er is zoveel moois te ontdekken naast Smoke On The Water, Voodoo Child (Slight Return) en Kashmir. Proost!

10. Vengeance – Arabia

Vroeger had je de vogeltjesdans, tegenwoordig de Harlem Shake. Misschien dat Arabia van Vengeance zich – hetzij 24 jaar na dato – nog kan ontwikkelen tot een nieuw standaard ‘dansfenomeen’ onder bebaarde, langharige rockers. We zien ze al meelallend en bier morsend hun glazen in de lucht steken en luidkeels A-RA-BI-A meeschreeuwen. Het gelijknamige album zorgde in 1989 voor hoge verwachtingen bij fans en critici, maar het maximale heeft de band nooit uit het succes kunnen halen. De neerwaartse spiraal werd ingezet toen zanger Leon Goewie wegens wangedrag uit de band werd getrapt.

9. Queensrÿche – Walk In The Shadows

Inmiddels heb je twee versies van deze progressieve rockband; de ene met zanger Geoff Tate aan het roer, en de andere met de rest van de band. Ruzie deed hen scheiden, maar toen alles nog in harmonie was, produceerde Queensrÿche een paar bovengemiddeld goede riffs. Natuurlijk staat Operation: Mindcrime (1988) nog in ieders geheugen gegrift en heeft de ballad Silent Lucidity de meeste bekendheid verworven, maar deze opener van Rage For Order (1986) mag ook absoluut niet over het hoofd gezien worden. De vurigheid en het spelplezier spatten ervan af. Dat is de laatste jaren bij deze band helaas weleens anders geweest.

8. Free – Wishing Well

Gitarist Paul Kossoff heeft heel wat lekkere gitaarriedeltjes geschreven en er waarschijnlijk nog meer mee zijn graf in genomen. Hij stierf op veel te jonge leeftijd tijdens een vlucht. Zijn hart zou zijn bezweken door overmatig drugsgebruik. De genialiteit van de riff van Wishing Well zit hem in de simpliciteit en het lef om ruimte te geven aan de rest van de instrumenten. Twee kwaliteiten die ook toe te schrijven zijn aan Iommi. Dit nummer staat op het album Heartbreaker dat in 1973 is uitgebracht, de zwanenzang van de band. Zanger Paul Rodgers zou later met Bad Company opnieuw van succes kunnen genieten en in 2005/2006 toeren met Queen, maar daarover later meer…

7. Thin Lizzy – Cold Sweat

Hoe koelbloediger je verschijning, hoe meer vrouwen om je heen. Zo luidt het credo van een diehard rocker althans. Op een partijtje van de Black Sabbath-gitarist zal het vrouwelijk schoon dan ook in overvloed zijn geweest. Cold Sweat, afkomstig van Thunder And Lightning uit 1983 (het laatste studioalbum van Thin Lizzy) zou feestgangers eraan kunnen herinneren vooral heel koeltjes en stijlvol te blijven tussen meterslange benen, lange blonde haren en zandloperfiguurtjes. Dit door zanger/bassist Phil Lynott en gitarist John Sykes geschreven nummer heeft naast effectieve riffs een van de eerste gitaarsolo’s die met de taptechniek is gespeeld. Velen noemen Eddie van Halen de uitvinder van die techniek, maar hij is naar eigen zeggen op zijn beurt weer geïnspireerd geraakt door de gitaarkunsten van ex-Genesis-gitarist Steve Hackett.

6. Mr. Big – Undertow

Gitarist Paul Gilbert en bassist Billy Sheehan vormen samen een uiterst capabel stel dat de halzen van gitaren en basgitaren als geen ander kent. Hun souplesse komt overduidelijk in dit openingsnummer van het in 2011 verschenen Mr. Big-album What If… naar voren. Het toont aan dat deze band veel meer is dan die van de coverhit Wild World (origineel van Cat Stevens). De bandnaam is overigens ontleend aan het gelijknamige nummer van Free (zie ook nummer 8). Een ander bruggetje dat niet ongenoemd mag blijven is de gelijkenis van de hoofdriff met die van Walk In The Shadows van Queensrÿche (zie en luister nummer 9).

5. Rush – BU2B

Het gitaargeluid van Alex Lifeson op Clockwork Angels uit 2012, het nieuwste album van Rush, doet bij tijden denken aan dat van Tony Iommi op de plaat van Heaven & Hell (The Devil You Know, 2009). Een moderne sound die het klassieke in ere houdt. Hoewel het intro van BU2B in het feestgedruis zal verzuipen, knalt de openingsriff er meedogenloos in. Headbangen gegarandeerd.

4. Living Colour – Cult Of Personality

De heupen moeten ook een keer los, dus een riff met soul mag ook niet aan deze lijst ontbreken. Laat dat maar aan Living Colour open. De crossover van hardrock en funk op het debuut Vivid uit 1988 trok meteen de aandacht toen de eerste single Cult Of Personality verscheen. In dit lijstje een van de weinige bands die aardig intact is gebleven en nog steeds intensief toert. Het laatste album stamt uit 2009 en heet The Chair In The Dorm. Op 10 en 11 maart aanstaande is de band te zien in respectievelijk de ECI Cultuurfabriek in Roermond en de Melkweg in Amsterdam.

3. Deep Purple – Perfect Strangers

Ritchie Blackmore schijnt weleens gezegd te hebben dat dit zijn favoriete Deep Purple-liedje is. Opmerkelijk, want er zit geen gitaarsolo in. Dat gegeven maakt het eveneens zeer geschikt voor Iommi’s verjaardagsfeestje. De ‘riffmeister’ heeft het toch niet zo op snelle loopjes en hoort liever grootse akkoorden. Lekker en licht verteerbaar. Dat maakt Perfect Strangers de uitstekende soundtrack voor het diner.

2. Rainbow – Stargazer

Stargazer is het vijfde nummer op Rainbow’s album Rising uit 1976. Iommi’s in 2010 overleden vriend en zanger Ronnie James Dio schittert in deze track, evenals Ritchie Blackmore. Iommi en Dio zouden later samenwerken in Black Sabbath en Heaven & Hell. Op de deluxe editie uit 2011 is er een keyboard aan het intro vastgeplakt. Maar het origineel begint met een drumsolo van de in 1998 door een auto-ongeluk overleden Cozy Powell, die zowel in Rainbow als in Black Sabbath heeft gespeeld en dus zijn sporen heeft verdiend naast zowel Dio, Blackmore als Iommi. Tussen de borrelhapjes en de barbecue door zou dit een mooi eerbetoon aan deze verloren bandgenoten en vrienden zijn.

1. Queen – The Hitman

Hoe krijg je een feestje het beste aan de gang? Met lekker opzwepende gitaarmuziek natuurlijk! Onder het geluid van de eerste ontdopte bierflesjes en het geknal van geopende flessen champagne jaagt Brian May de feestgangers meteen de ‘headbangers ballroom’ in om helemaal los te gaan. Dit nummer, afkomstig van Innuendo (1991), komt zelden voorbij in lijstjes met goede riffs, maar wij kunnen eigenlijk geen reden bedenken waarom dat zo is. De groove, het buigen van de gitaarsnaren, de energie, deze riff heeft alles!