Bill Bruford, door ons eerder dit jaar nog uitgeroepen tot een van de beste classic rock-drummers, is vandaag 64 jaar geworden. Bruford werd vooral bekend dankzij zijn werk bij Yes, King Crimson en UK, maar hij had buiten de bands ook bijzondere fusionprojecten onder de namen Bruford en Earthworks. Natuurlijk richtten wel meer classic rockers zich op andere projecten buiten de bands waar we ze van kennen. Hieronder een tiental opvallende:

Blackmore’s Night

De middeleeuws aandoende platen van Blackmore’s Night zijn natuurlijk veel meer dan gewoon nevenprojecten van gitaaricoon Ritchie Blackmore. Na het laatste (en overigens erg goede) Rainbow-album Stranger In Us All (1995) stortte hij zich volledig op de samenwerking met zangeres/echtgenote Candice Night. Tot ongenoegen van sommige Deep Purple- en Rainbow-liefhebbers, overigens. Zij horen Blackmore liever flink rocken. Toch heeft dit project zeker aantal zeer degelijke albums opgeleverd, waaronder Ghost Of A Rose (2003). Voor juni staat de nieuwe plaat Dancer And The Moon gepland.

Brian Jones Presents The Pipes Of Pan At Joujouka

Hoewel hij er zelf geen seconde op te horen is, prijkt de naam van The Rolling Stones’ Brian Jones op de hoes van een zeer invloedrijk album, ingespeeld door het Marokkaanse gezelschap The Master Musicians Of Joujouka. Als de meest avontuurlijke Stone stond Jones wel open voor de muziek van deze muzikanten. Hij reisde af naar Marokko en maakte opnames, maar zijn rol bleef beperkt tot die van producer. De lp Brian Jones Presents The Pipes Of Pan At Joujouka verscheen pas na zijn dood (1971). Dankzij deze release werd de Arabische muziek geïntroduceerd bij een ‘rockpubliek’ en is om die reden zeer invloedrijk geweest.

Brand X

Naast zijn werk met Genesis (waar hij inmiddels ook leadzanger was geworden) vond Phil Collins eind jaren 70 ook nog tijd om bij de jazz-fusiongroep Brand X achter het drumstel plaats te nemen. Collins toonde zich in die band een bijzonder goede jazzdrummer, maar voor het grote publiek waren de tracks van Brand X wat ingewikkeld te noemen. Collins kreeg later toch problemen met zijn Genesis-agenda, waardoor hij bij veel tournees (maar ook bij sommige studio-opnamen) door een keur aan drummers vervangen werd.

Bruford

De laatste tournee die Brand X in 1980 (zonder Phil Collins) ondernam was een co-headliner met Bruford. Niet verwonderlijk, want ook naamgever van dit project (Bill Bruford, vooral bekend als drummer van Yes en King Crimson) houdt van een stevig potje jazz-fusion. Drie studioalbums verschenen als Bruford, daarna ging de drummer met zijn fusionhobby verder in zijn project Earthworks. Eind jaren 90 zou hij zelfs de progressieve rock helemaal vaarwel zeggen om zich (tot zijn pensioen in 2009) helemaal op de jazz te richten.

The Cross

Nadat Queen volgend op de Magic Tour een pauze inlaste, vond drummer Roger Taylor het tijd om weer met een eigen project bezig te gaan. Na eerder twee soloplaten te hebben uitgebracht, viel de keuze nu op het oprichten van een nieuwe band. The Cross werd uiteindelijk meer dan een eenmalig projectje: de band bestond tot 1993 en bracht 3 studioalbums uit. Taylor koos ervoor niet achter de drums plaats te nemen, maar als slaggitarist en zanger de band te fronten. Het nummer Heaven For Everyone werd op single gezongen door Freddie Mercury en verscheen in een nieuwe versie later op het Queen-album Made In Heaven.

The Fireman

Zoals we eerder dit jaar al vaststelden, houdt Paul McCartney wel van een genre-uitstapje. De levende legende hield zich in zijn lange carrière bezig met onder meer klassiek en jazz, en ook van elektronische muziek bleek hij niet vies. Onder de naam The Fireman maakte McCartney samen met Killing Joke’s Youth een tweetal ambient-achtige platen in de jaren negentig. Niet voor iedereen weggelegd, maar het in 2008 uitgebrachte derde album Electric Arguments was al wat toegankelijker.

SuperHeavy

Mick Jagger, Dave Stewart en Joss Stone bij elkaar in één band? Dat moest haast wel een interessant album opleveren. Dat er met Damian Marley en A. R. Rahman dan ook nog twee personen uit respectievelijk de reggae en de Bollywoodmuziek zitten, moesten we dan maar op de koop toenemen. Helaas werd het resultaat niet zo memorabel als we gehoopt hadden. Het is weliswaar grappig om Jagger eens op een reggaetrack te horen en met name in single Miracle Worker werkt dat erg goed, maar het titelloze debuutalbum van SuperHeavy blijft te veel in die sfeer hangen om echt te kunnen beklijven.

Them Crooked Vultures

Het is vooral het leeftijdsverschil met zijn collega’s Dave Grohl (Foo Fighters, Nirvana) en Josh Homme (Queens Of The Stone Age) dat de keuze voor deze ‘supergroep’ als nieuw project van Led Zeppelin’s John Paul Jones een opvallende maakt. Maar de drie stermuzikanten hebben natuurlijk als overeenkomst dat ze allemaal stevige rock maken en de verwachtingen voor Them Crooked Vultures waren dan ook hooggespannen. Het eerste en tot nu toe enige album leverde geen meesterwerk op, maar zeker op het podium spat het spelplezier van deze heren af.

Tin Machine

Na de beroerde plaat Never Let Me Down was het in 1989 in ieder geval een opluchting om te horen dat David Bowie zich weer met (vrij stevige) rockmuziek bezighield op het eerste album van de formatie Tin Machine. Toch resulteerde dit project niet bepaald in het meest memorabele werk van de muzikale kameleon. Na een tweede album en een liveplaat werd Tin Machine opgeheven, maar Bowie bleef wel samenwerken met gitarist Reeves Gabrels op een drietal sterke albums (1.Outside, Earthling en Hours).

Zee

Uitgerekend de man die bij Pink Floyd (en op zijn soloplaten) als geen ander voor sfeer en warmte verantwoordelijk was, bracht ons in de jaren 80 een uiterst kille new waveplaat. We hebben het over toetsenist Richard Wright, die in 1984 samen met zanger Dave Harris als Zee het album Identity uitbracht. Nooit heeft een Pink Floyd-lid op welke manier dan ook zo ver verwijderd van de bandsound gezeten, maar of dat nou genoeg is om waardering voor deze plaat op te brengen?