Voor veel mensen waren de jaren tachtig niet het beste decennium voor rockmuziek. Maar zoals het onderstaande lijstje bewijst, begon het allemaal veelbelovend. In 1980 verschenen een heleboel geweldige albums, waarvan er opvallend veel in de categorie hardrock/metal vallen. Maar ook zangers als Bruce Springsteen, David Bowie en Peter Gabriel hielden het niveau van de jaren zeventig vast met enkele van hun beste platen.

10. John Lennon & Yoko Ono – Double Fantasy

Ja, ook op dit duo-album van John en Yoko zijn de bijdragen van Ono niet al te best. Toch verdient Double Fantasy een plek in deze lijst vanwege de nummers van Lennon, die bijna allemaal tot zijn beste werk behoren. Prachtsongs als (Just Like) Starting Over, Beautiful Boy, Watching The Wheels en het zoete maar onweerstaanbare Woman bevestigden een artistieke comeback en als de hele lp gevuld zou zijn met composities van dat niveau, was Double Fantasy misschien wel zijn beste album geweest. Zoals we allemaal weten, was de met een Grammy voor ‘Album Of The Year’ beloonde lp helaas de laatste die Lennon tijdens zijn leven zag verschijnen. [DG]

9. Peter Gabriel – Peter Gabriel (3)

Het derde titelloze album van Peter Gabriel, ook bekend als ‘Melt’ met dank aan het hoesontwerp van Storm Thorgerson. Hoewel de twee voorgangers van deze plaat ook briljant zijn, is Peter Gabriel 3 wat ons betreft het eerste album waarop Gabriel zijn sound helemaal gevonden heeft en over de volledige lengte ijzersterke composities levert. Het zorgde voor twee single-klassiekers (Biko, Games Without Frontiers) en stond bovendien aan de wieg van hét drumgeluid van de jaren 80: op openingstrack Intruder gebruikt oud-bandmaatje Phil Collins voor het allereerst zijn inmiddels legendarische ‘gated drum sound.’ [SS]

8. David Bowie – Scary Monsters (And Super Creeps)

De “Berlijn-trilogie” van Low, “Heroes” en Lodger opvolgen zal niet makkelijk geweest zijn voor David Bowie. Voorgenoemde albums behoren artistiek tot zijn beste werk, maar presteerden op commercieel vlak wat minder. Volgens producer Tony Visconti wilde Bowie met Scary Monsters (And Super Creeps) dan ook een meer toegankelijke weg inslaan. En dat lukte, al werd de kwaliteit nog steeds goed bewaakt, getuige songs als Ashes To Ashes, Fashion en het titelnummer. Scary Monsters (And Super Creeps) wordt dan ook niet zelden als Bowies laatste meesterwerk beschouwd, voordat hij met Let’s Dance definitief de commercie opzocht. [SS]

7. Iron Maiden  Iron Maiden

Toch nog behoorlijk anders dan het Iron Maiden zoals we dat inmiddels gewend zijn, mede dankzij de zang van Paul Di’Anno en het gitaarspel van de kort na deze plaat vertrokken Dennis Stratton. Desalniettemin een klapper van een debuutplaat met de nodige songs die inmiddels klassiekers zijn van Iron Maiden, zoals Remember Tomorrow, Phantom Of The Opera en het titelnummer. Single Running Free is natuurlijk ook aanwezig, maar diens opvolger Sanctuary verscheen in Europa pas op het album bij de remaster in 1998.

6. Bruce Springsteen – The River

Dit dubbelalbum van The Boss geldt nog steeds als een standaardwerk. Oorspronkelijk zou het album The Ties That Bind heten, zoals de opener van de plaat heet. Maar desondanks werd gekozen voor het nummer The River als albumtitel. En wat een plaat is het! De productie door Springsteen, Jon Landau en “Little Steven” Van Zandt is ijzersterk, en de begeleiding door The E Street Band is degelijk zoals altijd. The River verveelt op geen enkel moment en dat is bijzonder voor een dubbelalbum, dat in Darkness On The Edge Of Town zijn voorganger kent. [FT]

5. Rush – Permanent Waves

Permanent Waves is alweer het zevende studioalbum van het Canadese driemanschap Rush en verscheen op Nieuwjaarsdag van 1980. Een plaat die slechts drie nummers op elke plaatkant heeft, maar wel nummers die drie, vier, zeven of zelfs negen minuten duren. In de eerste single, The Spirit Of Radio (nog verschenen in het oude jaar), wordt geëxperimenteerd met reggae. Jacob’s Ladder gaat niet over de droom van aartsvader Jakob, maar over het natuurfenomeen waarbij lichtstralen te zien zijn die van donkere wolken naar beneden lopen – als een jakobsladder. [FT]

4. Motörhead – Ace Of Spades

De Britse heavy metal-band Motörhead kwam in de herfst van 1980 met zijn vierde album (als je de ep The Golden Years meerekent). Opgenomen met producer Vic Maile en in een mobiele opnamestudio. Een belangrijk album, omdat het – uiteraard in retrospectief – een belangrijke plaat was in de ontwikkeling van de metalmuziek. Tien jaar geleden verscheen een uitgave met twee cd’s, met vijftien alternatieve takes. [FT]

3. Black Sabbath – Heaven And Hell

Lang niet alle frontmanwisselingen pakten goed uit bij Black Sabbath, maar Ronnie James Dio als vervanger van Ozzy Osbourne bleek een briljante keuze. Met de voormalige Rainbow-zanger kreeg de band een fris geluid en het eerstvolgende album Heaven And Hell werd een van de sterkste én meest succesvolle uit de lange geschiedenis van Black Sabbath. Neon Knights, Die Young, Children Of The Sea en de epische titeltrack werden allemaal hardrock/metalklassiekers. Van bijna dezelfde line-up – maar dan met Vinny Appice als vervanger van drummer Bill Ward – verschenen nog drie prima studioplaten, al werd voor de laatste (The Devil You Know) een andere bandnaam gekozen… Heaven And Hell. [DG]

2. Ozzy Osbourne – Blizzard Of Ozz

Terwijl Black Sabbath dus ook na het vertrek van Ozzy Osbourne succes had, bleek ook de ‘Prince Of Darkness’ nog lang niet uitgeblust. Sterker nog, dankzij de solocarrière die hij toen startte, werd hij een nog grotere ster. Zijn debuut Blizzard Of Ozz werd direct een groot succes en de hoge kwaliteit van nummers als Crazy Train en Mr. Crowley is voor een deel te danken aan het meesterlijke gitaarwerk van het jonge snarenwonder Randy Rhoads. Het album wordt vaak gezien als het beste van Ozzy, hoewel opvolger Diary Of A Madman (1981) ongeveer even goed is. [DG]

1. AC/DC – Back In Black

Er zijn meer bands die na het vertrek of overlijden van hun frontmannen een geschikte vervanger vonden, maar waarschijnlijk deed geen andere groep dat met zoveel succes als AC/DC. Het is een hele uitdaging om in de voetsporen van een legendarische zanger als Bon Scott te treden, maar de schuurpapieren stem van Brian Johnson is inmiddels net zo kenmerkend voor AC/DC als de krijszang van zijn voorganger. Het eerste album dat de band met hem maakte werd echter nooit meer overtroffen. Back In Black staat bekend als het meest succesvolle en voor veel fans ook het beste werk van de Australische hardrockers. Logisch ook, want elk nummer op deze albumklassieker – van Hells Bells tot Rock ‘N’ Roll Ain’t Noise Pollution – is een voltreffer. [DG]