In tegenstelling tot het voorgaande jaar verschenen in 1989 een heleboel uitstekende albums van classic rockers. Opvallend is dat meerdere van deze artiesten in dit jaar een geweldige comeback maakten. Wie in de jaren tachtig dacht dat bijvoorbeeld Neil Young, Bob Dylan en Lou Reed allemaal op hun retour waren, kwam bedrogen uit toen zij in ’89 keihard terugsloegen met hun sterkste werk in jaren. Hieronder de tien beste albums uit een mooi comebackjaar:

10. Black Sabbath – Headless Cross

Een reünie van de originele Black Sabbath-bezetting op Live Aid in 1985 werd helaas niet gevolgd door nieuw studiowerk van het viertal. In tegendeel, gitarist Tony Iommi was op de volgende platen het enige oorspronkelijke bandlid. Zo ook op Headless Cross, de tweede lp met zanger Tony Martin. Met ijzersterke songs als When Death Calls (inclusief een gitaarsolo van Brian May), Nightwing en de titeltrack verdient deze onderschatte plaat het zeker om tot het beste Black Sabbath-werk van na de klassieke Ozzy-jaren gerekend te worden.

9. Joe Satriani – Flying In A Blue Dream

Met het verschijnen van Surfing With The Alien in 1987 maakten rockliefhebbers kennis met een nieuwe gitaarvirtuoos: Joe Satriani. De volledig instrumentale plaat was een verrassend succes en ook het volgende album Flying In A Blue Dream deed het goed. Ditmaal deed de leraar van o.a. Steve Vai en Kirk Hammett ook enkele – niet heel geslaagde – zangpogingen, maar het gitaarwerk in onder meer de titeltrack en het vreemd getitelde The Mystical Potato Head Groove Thing was weer verbluffend.

8. Don Henley – The End Of The Innocence

Vijf jaar na het zeer succesvolle Building The Perfect Beast (met de hit The Boys Of Summer) maakte Eagle Don Henley een misschien nog wel beter soloalbum. The End Of The Innocence bracht meerdere singles in de Amerikaanse hitlijsten en werd gemaakt met de hulp van vele beroemde collega’s. Zo hielp Bruce Hornsby mee bij het schrijven van de titelsong en zong niemand minder dan Axl Rose(!) mee in I Will Not Go Quietly. De klassieker New York Minute kreeg een extra lading na de aanslagen van 11 september 2001.

7. Neil Young – Freedom

De titel Freedom was een toepasselijke voor de comebackplaat van Neil Young. Hij had zich namelijk na jaren bevrijd van het label Geffen, waarmee hij behoorlijk overhoop lag. In die periode bracht hij ook enkele van zijn slechtste albums ooit uit, zoals Everybody’s Rockin’ (1983) en Landing On Water (1986). Na een redelijk succesvolle reünieplaat met Crosby, Stills & Nash in 1988 (American Dream) maakte hij zijn definitieve comeback met Freedom, vol uitmuntende songs. Veruit de bekendste daarvan is natuurlijk Rockin’ In The Free World, een ware rock-‘anthem’, ook vaak live uitgevoerd door Pearl Jam.

6. Marillion – Seasons End

Met de komst van zanger Steve Hogarth als opvolger van Fish werd Marillion een totaal anders klinkende band, al was dat op deze vijfde plaat nog minder duidelijk hoorbaar dan op later werk als Brave (1994) en Marbles (2004). De songs van Seasons End waren dan ook al voor een deel geschreven voordat de nieuwe frontman gevonden werd. Easter en de intense finale The Space… behoren tot de essentiële songs van het nieuwe Marillion, maar met de twee eerder genoemde albums wisten ‘H.’ en de zijnen zich zelfs nog te overtreffen.

5. Bob Dylan – Oh Mercy

Net als Neil Young en Lou Reed had ook Bob Dylan zeker niet zijn beste periode in de jaren tachtig. Albums als Knocked Out Loaded (1986) en Down In The Groove (1988) zaten bij vlagen tegen het abominabele aan. Het spelplezier was kennelijk teruggekeerd dankzij zijn aandeel in de superformatie The Traveling Wilburys en met topproducer Daniel Lanois (o.a. U2) maakte Dylan vervolgens zijn sterkste langspeler in tien jaar, vol relevant songmateriaal als Everything Is Broken, What Was It You Wanted en Political World. Met Lanois maakte hij overigens later een nóg betere plaat: Time Out Of Mind (1997).

4. Peter Gabriel – Passion

Eerlijk is eerlijk, met rock heeft deze soundtrack van Peter Gabriel niet veel te maken. Passion bevatte de muziek van de voormalige Genesis-zanger voor de controversiële Martin Scorsese-film The Last Temptation Of Christ, met Willem Dafoe in de hoofdrol. De kracht van dat bioscoopsucces is mede te danken aan deze avontuurlijke, opmerkelijke score. Met hulp van onder anderen Youssou N’Dour en Baaba Maal valt Passion dus eigenlijk meer in de categorie ‘wereldmuziek’, maar niettemin is deze plaat een van de grootste prestaties van deze veelzijdige rocker.

3. Stevie Ray Vaughan & Double Trouble – In Step

Na een periode van hevig drank- en drugsmisbruik vond Stevie Ray Vaughan de weg terug en in 1989 verscheen zijn ijzersterke album In Step. Het gitaarwerk in nummers als Crossfire en de Buddy Guy-cover Leave My Girl Alone laat de Texaanse bluesrocker op de piek van zijn kunnen horen. Oorstrelend is ook het jazzy Riviera Paradise, waarmee de plaat afsluit. In Step bleek helaas het laatste album dat Vaughan tijdens zijn leven zag verschijnen. De duoplaat Family Style met Jimmie Vaughan volgde enkele maanden na de fatale helikoptercrash in augustus 1990.

2. Tom Petty – Full Moon Fever

In tegenstelling tot Dylan, Young en Reed bleef Tom Petty redelijk constant in de jaren tachtig. Het in 1987 verschenen Let Me Up (I’ve Had Enough) is eigenlijk de enige matige plaat in zijn hele carrière, maar deze werd een jaar later gevolgd door het succesvolle Traveling Wilburys-project. Full Moon Fever was Petty’s eerste album zonder vermelding van zijn band The Heartbreakers op de hoes, en bevat veel van zijn bekendste songs (o.a. Free Fallin’, I Won’t Back Down). Ook leuk: met uitzondering van Bob Dylan doen alle andere Traveling Wilburys mee.

1. Lou Reed – New York

Na een reeks in commercieel en/of artistiek opzicht teleurstellende platen in de jaren tachtig keerde ook Lou Reed in 1989 ijzersterk terug met het meesterwerk New York, misschien wel zijn beste album ooit. In de liner notes meldt de zanger dat je de plaat als een geheel moet zien, zoals een film of een boek. Reed is op zijn lyrische best in prachtsongs als Busload Of Faith, Romeo Had Juliette en het beroemde Dirty Blvd. Persoonlijke favoriet van ondergetekende is het snoeiharde Strawman, waarin hij zich afreageert op onder meer liegende politici en overbetaalde sterren.