Wanneer je denkt aan het jaar 1993, denk je misschien niet meteen aan een jaar vol briljante classic rockalbums. Wij hadden hetzelfde. Tot we eens gingen nadenken over deze Top 10, en tot onze eigen verrassing met een heel hoop goede platen konden komen. Om de verjaardag van Jackson Browne’s I’m Alive (vandaag precies 20 jaar oud!) te vieren, zetten wij dan ook graag onze favoriete albums van 1993 op een rij.

10. Donald Fagen – Kamakiriad

Elf jaar na zijn klassieker The Nightfly kwam Donald Fagen eindelijk met een tweede soloalbum. Hoewel lang niet zo bejubeld als die heerlijke nachtplaat uit 1982 is Kamakiriad een meer dan prima album, met de typische teksten en melodieën die we kennen sinds hij bekend werd met Steely Dan, hoewel er dit keer geen potentiële hit te bekennen is. Fagens Steely Dan-collega Walter Becker speelt overigens mee op deze plaat. Na dit tweede soloavontuur besloot het duo weer te toeren onder de oude bandnaam. [DG]

9. U2 – Zooropa

Het album Achtung Baby een waardige opvolger geven kan niet makkelijk zijn geweest, maar U2 leek het in 1993 met gemak te doen. Hoewel niet zo sterk als zijn illustere voorganger, is Zooropa een plaat die er absoluut mag wezen. Brian Eno en Flood namen opnieuw plaats achter de knoppen, en wat oorspronkelijk slechts een EP zou worden groeide al snel uit tot een volledige plaat. Lees meer over de ontstaansgeschiedenis van het album in onze Classic Rock Fact. [SS]

8. Bob Dylan – World Gone Wrong

De cirkel van de carrière van Bob Dylan leek rond, toen hij in 1993 kwam met het album World Gone Wrong. Het album staat vol met folknummers, dezelfde traditie als waar Dylan ruim dertig jaar eerder mee begon. De zanger produceerde het album onder zijn eigen naam. Met World Gone Wrong leverde Dylan een album af, waarmee hij een zoveelste doorstart maakte. Geen artiest op zijn retour, maar een opmaat voor een succesvolle rentree. [FT]

7. Iggy Pop – American Caesar

In de jaren negentig was Iggy Pop weer helemaal terug dankzij Brick By Brick (1990), zijn sterkste album in vele jaren. Veel fans zien de opvolger American Caesar echter als zijn beste plaat uit dit decennium. Ditmaal ging de iconische rocker de studio in zonder de hulp van producer Don Was en gastmuzikanten als Slash en John Hiatt, maar wel met ijzersterke songs als de single Wild America. In Engeland kreeg de cd een sticker mee met de tekst: ‘Parental Warning: this is an Iggy Pop record’. [AM]

6. Rush – Counterparts

Counterparts is wat ons betreft nog steeds het beste album dat Rush de laatste 25 jaar uitbracht. Veel gitaarwerk, opmerkelijk weinig keyboards: Rush goes alternative, zouden we haast zeggen. Commercieel gezien niet zo’n gekke keuze, want het was de grunge die de nadagen van zijn populariteit aan het vieren was en op ‘saaie’ prog zat niemand te wachten. Sommige nummers op Counterparts zijn onder de fans wat omstreden omdat ze niet naar Rush klinken, maar wat ons betreft is dit gewoon een prima plaat. [AM]

5. Aerosmith – Get A Grip

Toegegeven: in vergelijking met Pump (1989) valt dit Get A Grip ons een klein beetje tegen, maar het is duidelijk dat Aerosmith hier nog steeds in een lekkere creatieve flow zat. Get A Grip is een veelzijdig album met een commercieel tintje (vandaar wellicht de moeite die sommigen ermee hebben) maar staat vol met geïnspireerde composities, de powerballad Cryin’ voorop. [AM]

4. Coverdale/Page – Coverdale/Page

Zijn ex-bandmaatje Robert Plant was er niet over te spreken, maar Jimmy Page’s samenwerking met Whitesnake-zanger David Coverdale (die vaak onterecht een Plant-imitatie wordt genoemd) leverde wel degelijk een lekkere plaat op. Het beste werk van Led Zeppelin en Whitesnake werd alleen benaderd in het prijsnummer Take Me For A Little While, maar fans van beide mannen konden hun hart ophalen bij de sterke gitaar- en zangpartijen die hier volop aanwezig zijn. Toch jammer dat het bij één plaat bleef. [AM]

3. Meat Loaf – Bat Out Of Hell II: Back Into Hell

Het enige Meat Loaf-album na Bat Out Of Hell dat van begin tot eind de moeite waard is. Dat bewijst maar weer eens: de combinatie Meat en Jim Steinman is er een die niet overtroffen kan worden. Todd Rundgren, die dit keer niet als producer betrokken was maar wel samen met Meat en Steinman de nummers arrangeerde, merkte op dat Bat Out Of Hell II thematisch zwaarder was dan het eerste deel. Objects in the Rearview Mirror May Appear Closer Than They Are is bovendien een van onze favoriete songtitels ooit. [SS]

2. Motörhead – Bastards

Bastards was een ‘return to form’ voor Motörhead, dat een jaar eerder met March Ör Die zijn slechtste (want meest slappe) album had afgeleverd. Op Bastards wordt er gelukkig weer ouderwets gebeukt, en zeg nou zelf: dat is toch ook gewoon wat we van Lemmy en de zijnen willen horen? Born To Raise Hell (later ook nog opgenomen met Whitfield Crane en rapper Ice-T) werd een fanfavoriet. Bastards was het eerste volledige album met drummer Mikkey Dee, die tot op de dag van vandaag deel uitmaakt van Motörhead. [AM]

1. Jackson Browne – I’m Alive

De deze week 65 geworden Jackson Browne kwam precies 20 jaar geleden met zijn beste album sinds de jaren zeventig. Hoewel I’m Alive niet de aandacht krijgt die het semimeesterwerk verdient, maakte de singer-songwriter een artistieke comeback van jewelste na het matige World In Motion (1989). Zoals vaker zongen enkele beroemde maatjes mee, onder wie Don Henley en David Crosby. Het adembenemende Sky Blue And Black stond onlangs in onze lijst met de tien beste songs van Browne. [DG]