We kunnen gerust stellen dat 1969 een van de beste albumjaren ooit was. Naast de bands en artiesten in onderstaand lijstje kwamen nog veel meer rockers met één of zelfs meerdere van hun beste platen: Santana, The Kinks, Creedence Clearwater Revival, Jethro Tull, Chicago, Fleetwood Mac en The Moody Blues hebben onze top tien net niet gehaald. Wie dan wel? Je leest het hieronder:

10. Crosby, Stills & Nash – Crosby, Stills & Nash

Met hun zelden geëvenaarde meerstemmige zang werden David Crosby (The Byrds), Stephen Stills (Buffalo Springfield) en Graham Nash (The Hollies) de stemmen van de Woodstock-generatie. De ‘supergroep’ brak direct door met deze lp vol poëtische meesterstukken van Stills (Suite: Judy Blue Eyes), politiek getinte rocksongs van Crosby (Long Time Gone) en optimistische hippiedeuntjes van Nash (Marrakesh Express). Met de komst van het vierde groepslid Neil Young maakte het trio een nóg beter album (Déjà Vu, 1970), maar dit debuut is evengoed een terechte klassieker.

9. The Band – The Band

De opvolger van Music From Big Pink (met de beroemde door Bob Dylan getekende hoes) bevatte twaalf geweldige songs van Robbie Robertson – soms geschreven in combinatie met andere Bandleden. Deze titelloze tweede plaat verkocht in Amerika een stuk beter dan de voorganger, en onder meer The Night They Drove Old Dixie Down (later een hit voor Joan Baez) en Up On Cripple Creek werden livefavorieten. Geen van de latere Band-albums is zo goed als de eerste twee, hoewel Northern Lights-Southern Cross (1975) nogal onderschat wordt.

8. Frank Zappa – Hot Rats

Nadat The Mothers Of Invention ontbonden werd, bracht Frank Zappa een iets serieuzer album uit. Hot Rats is misschien wel zijn meest geslaagde fusionproject, met tijdloze composities als Peaches En Regalia en het melodieuze Son Of Mr. Green Genes. Meer dan voorheen kon Zappa hier laten horen dat hij een meestergitarist was, terwijl de even excentrieke Captain Beefheart te horen is in het enige ‘gezongen’ nummer van de plaat: Willie The Pimp. Een leuke verwijzing naar de titel Hot Rats is te vinden op de hoes van het tweede deel in Zappa’s ‘fusiontrilogie’: Waka/Jawaka (1972).

7. Neil Young with Crazy Horse – Everybody Knows This Is Nowhere

Na een niet helemaal geslaagd titelloos solodebuut revancheerde Neil Young zich met het magistrale Everybody Knows This Is Nowhere, waarop hij voor het eerst door Crazy Horse werd begeleid. Hoewel in commercieel opzicht niet zo succesvol als de volgende twee soloplaten After The Gold Rush (1970) en Harvest (1972), bevatte de lp drie van Youngs meest onvergetelijke songs: Cinnamon Girl, Down By The River en Cowgirl In The Sand. Nadat hij zich aansloot bij Crosby, Stills & Nash volgde de definitieve doorbraak voor de een van de grootste talenten van de twintigste eeuw.

6. The Who – Tommy

Het verschijnen van een ‘Super Deluxe Edition’ van The Who’s Tommy eind vorig jaar bevestigde dat de legendarische plaat 45 jaar later nog niets aan kracht heeft ingeboet. Pete Townshends even bizarre als succesvolle verhaal over een ‘deaf, dumb and blind kid’ was misschien niet de eerste rockopera (S.F. Sorrow van The Pretty Things was net iets eerder), maar waarschijnlijk wel de meest invloedrijke. Townshend waagde zich na Tommy wederom aan het ‘genre’: in 1973 verscheen het minstens zo goede Quadrophenia.

5. Led Zeppelin – Led Zeppelin

In weinig tijd en voor weinig geld in elkaar gezet, maar ongelooflijk goed en invloedrijk, was het debuut van Led Zeppelin. De vorige maand 45 jaar oud geworden lp klinkt in tegenstelling tot veel andere albums uit dat decennium nog steeds erg fris: vergelijk bijvoorbeeld alleen al de (overigens ook prima) versie van You Shook Me die The Jeff Beck Group een jaar eerder uitbracht met die van Led Zep. En dan te bedenken dat de band hetzelfde jaar nog met een minstens zo goede opvolger kwam!

4. The Rolling Stones – Let It Bleed

De vier studioalbums die de Stones tussen 1968 en 1972 uitbrachten, zijn stuk voor stuk fantastisch. Let It Bleed was de tweede lp in die reeks en de eerste waarop Brian Jones’ vervanger Mick Taylor te horen was. De zeldzaam consistente plaat heeft natuurlijk meer te bieden dan alleen ‘hits’ als Gimme Shelter, You Can’t Always Get What You Want en Midnight Rambler. Luister ook naar onwijs goede albumtracks als Monkey Man en het door Keith Richards gezongen You Got The Silver!

3. King Crimson – In The Court Of The Crimson King

Niet alleen is het debuutalbum van King Crimson gestoken in een van de meest iconische hoezen uit de popgeschiedenis, inhoudelijk is In The Court Of The Crimson King natuurlijk ook meesterlijk. Op deze tijdloze progplaat brengt de band rond Robert Fripp enerzijds hels kabaal in het overdonderende 21st Century Schizoid Man en anderzijds hemelse tonen in het epos The Court Of The Crimson King. Het beste debuut dat ooit uitgebracht is in de prog, zonder twijfel.

2. Led Zeppelin – Led Zeppelin II

Tien maanden na het debuut van Led Zeppelin (zie nummer 5) kwam de band al met een opvolger. En wat voor een! Jimmy Page gaf ooit aan dat hij Living Loving Maid (She’s Just A Woman) het slechtste Led Zep-nummer vindt, maar daar zijn wij het toch niet mee eens. Wat ons betreft is elke track op Led Zeppelin II geweldig, met als hoogtepunten Heartbreaker en natuurlijk Whole Lotta Love. Bekijk ook onze ‘album top 9’ van deze plaat.

1. The Beatles – Abbey Road

In elk jaarlijstje met albums of singles uit de tweede helft van de sixties zal The Beatles hoog scoren, daar is geen ontkomen aan. 1969 is natuurlijk geen uitzondering, want in dat jaar verscheen Abbey Road, een mijlpaal uit de popgeschiedenis. Het is natuurlijk nogal subjectief, maar volgens ondergetekende steelt George Harrison hier de show met zijn Something en Here Comes The Sun, terwijl Ringo zijn beste Beatles-lied Octopus’s Garden aanleverde.