“Is dit niet een beetje te voorspelbaar?”, vroegen we ons op de redactie af tijdens het samenstellen van deze Top 10 van beste albums uit 1979. Want het jaar bracht zo’n groot aantal legendarische en onmisbare platen, dat er voor een verrassing in onze lijst eigenlijk geen ruimte meer was. Dat geeft alleen maar aan met wat voor uiterst sterk rockjaar we hier te maken hebben, dus voorspelbaar of niet: hier zijn onze favoriete albums uit 1979!

10. Van Morrison – Into The Music

De twee platen die Van Morrison na het meesterlijke Veedon Fleece (1974) uitbracht, vielen nogal tegen. In 1979 kwam de zanger echter ijzersterk terug met een van de beste albums uit zijn carrière. Op Into The Music volgt de ene parel na de andere, waaronder de klassiekers Bright Side Of The Road en Full Force Gale (met Ry Cooder op slidegitaar), en de fabuleuze albumtrack And The Healing Has Begun, waarin Morrison een van zijn meest ontzagwekkende vocale prestaties leverde. [DG]

9. Motörhead – Overkill

Overkill was het album waarmee het echte succes voor Motörhead begon te komen en wordt ook op artistiek vlak nog altijd gezien als een absoluut hoogtepunt, zowel voor de band als de hele heavy metal. De plaat bracht dan ook een aantal absolute klassiekers voort, zoals het titelnummer en de single No Class. Wat minder tevreden was hoesontwerper Joe Petango, en dan vooral met zijn eigen bijdrage: hij vond dat hij te weinig tijd had om het artwork naar zijn zin te krijgen. [AM]

8. Thin Lizzy – Black Rose: A Rock Legend

Gary Moore had eerder al met Thin Lizzy getoerd en opgenomen (te horen op Nightlife, 1974), maar Black Rose: A Rock Legend was het eerste volledige album waar de Ierse gitaargeselaar aan meewerkte. Het resultaat was een van de allerbeste platen uit het oeuvre van de band, met uitmuntende nummers als Waiting For An Alibi, Got To Give It Up en Roisin Dubh (Black Rose), de meest ambitieuze Thin Lizzy-compositie tot dan toe. [AM]

7. Fleetwood Mac – Tusk

Hoe volg je een monstersucces als Fleetwood Mac’s Rumours op? De band besloot het groots aan te pakken met een dubbel-lp, waarop het experiment niet werd geschuwd – getuige aparte creaties als de succesvolle titelsong. De verkoopresultaten konden eigenlijk alleen maar tegenvallen na Rumours, maar er gingen alsnog miljoenen exemplaren over de toonbank. Terecht, want tegenwoordig rekenen we Tusk tot de beste dubbelalbums ooit gemaakt. [DG]

6. Tom Petty & The Heartbreakers – Damn The Torpedoes

De grote doorbraak voor Tom Petty & The Heartbreakers en nog altijd een van de meest legendarische albums van het gezelschap. Damn The Torpedoes werd in de Verenigde Staten dubbelplatina en behaalde de tweede plek van de hitparade (de nummer 1 van ons lijstje hield de plaat van de toppositie af). Het album was niet alleen commercieel, maar ook artistiek een grote stap voorwaarts, dankzij de geweldige productie en puike composities als Refugee. [SS]

5. Frank Zappa – Joe’s Garage Acts I, II & III

Een beetje sjoemelen is het wel: het complete Joe’s Garage als één album in deze lijst zetten. Act 1 verscheen namelijk als losse lp in september 1979, terwijl Acts II & III twee maanden later als dubbelaar op de markt kwamen. Toch is er met het geinige verhaaltje over Joe en het feit dat alles in dezelfde periode werd opgenomen genoeg eenheid om het werk hier als geheel uit te lichten. Zappa bracht trouwens sowieso veel uit in ’79: ook Sheik Yerbouti verscheen en had met gemak dit lijstje kunnen halen, maar wij kozen toch voor Joe’s Garage. Prijsnummer: het 9 minuten durende instrumentale meesterwerk Watermelon In Easter Hay. [SS]

4. Supertramp – Breakfast In America

Het Supertramp-album waar de meeste hits op te vinden zijn (compilaties uiteraard uitgezonderd) is Breakfast In America. Radiofavorieten als The Logical Song, Goodbye Stranger en de titeltrack zijn hier allemaal te vinden, waardoor het logisch is dat de band met deze plaat een commercieel hoogtepunt beleefde. Roger Hodgson gaf later aan dat hij zich tijdens de opnames vervreemd voelde van zijn collega’s. Het volgende studioproduct, het toepasselijk getitelde Famous Last Words…, betekende dan ook de laatste van de Hodgson-Davies bezetting. [DG]

3. AC/DC – Highway To Hell

Het laatste AC/DC-album met Bon Scott is meteen ook het beste van de band uit ‘zijn’ periode. Dat blijkt alleen al uit het aantal klassiekers dat erop te vinden is, zoals Touch Too Much, If You Want Blood (You’ve Got It), Shot Down in Flames en natuurlijk het titelnummer. Niet alleen het uiterst sterke songmateriaal, maar ook de wissel van producer (bij Highway To Hell zat de legendarische Robert John “Mutt” Lange achter de knoppen) was van grote invloed op deze plaat. [AM]

2. Neil Young & Crazy Horse – Rust Never Sleeps

Oké, deze plaat mag eigenlijk niet in dit lijstje voorkomen, aangezien het grootste deel live werd opgenomen (en later in de studio werd bewerkt), maar toch zien veel Neil Young-fans het uitsluitend uit nieuw materiaal bestaande Rust Never Sleeps als een regulier album in zijn discografie. De twee kanten van de lp brengen de beide kanten van Young samen: enerzijds de akoestische folk (Thrasher, Pocahontas), aan de andere de snoeiharde rock met Crazy Horse (o.a. Powderfinger, Hey Hey My My). Later in het jaar verscheen overigens nog een écht livealbum onder de titel Live Rust. [DG]

1. Pink Floyd – The Wall

Roger Waters had de touwtjes strak in handen en Richard Wright werd tijdens de opnames zelfs uit de band gezet, maar desondanks is The Wall nog altijd het meest imposante werk van Pink Floyd te noemen. Qua grootsheid dan, want het dubbelalbum is met zijn meeslepende verhaal en dito bombastische tournee nog altijd een ongeëvenaard meesterwerk. Het prijsnummer van The Wall had overigens bijna niet op die plaat gestaan: de instrumentale track die uiteindelijk de basis voor Comfortably Numb vormde, was eigenlijk door David Gilmour geschreven voor zijn soloalbum uit 1978. [SS]