Love At First Sting, een van de bekendste en beste albums van Scorpions, is deze maand dertig jaar oud. De lp kwam uit in een jaar waarin vooral een heleboel ijzersterke hardrock- en metalplaten uitkwamen, zo blijkt uit ons lijstje hieronder. Maar natuurlijk werd het jaar in commercieel opzicht gedomineerd door minder heavy acts als Bruce Springsteen en U2. Een gevarieerde top tien dus, onze selectie van de beste platen uit 1984.

10. Deep Purple – Perfect Strangers

Meer dan tien jaar na het laatste ‘Mark II’-album Who Do We Think We Are ging de wens van veel Deep Purple-fans in vervulling: de meest succesvolle bezetting van de band kwam weer bij elkaar voor een album. Ritchie Blackmore, Ian Gillan, Roger Glover, Jon Lord en Ian Paice wisten ook nog eens aan de hoge verwachtingen te voldoen met het sterke Perfect Strangers. Met onder meer de titeltrack, openingsnummer Knocking At Your Back Door en de ballad Wasted Sunsets (prachtige solo’s van Blackmore!) was Deep Purple duidelijk nieuw leven ingeblazen en pas met Purpendicular (1996, inmiddels met Steve Morse in plaats van Blackmore) leverde de band weer zo’n sterke plaat af. [DG]

9. Survivor – Vital Signs

In Nederland kennen we Survivor vooral van het grijsgedraaide Eye Of The Tiger en een ander ‘Rocky’-nummer (Burning Heart), maar in Amerika oogstte de band wel wat meer successen. Geen van beide genoemde songs staat op het beste album van de aor-band: Vital Signs. Deze lp was de eerste met zanger Jimi Jamison en bracht maar liefst drie grote hitsingles voort: I Can’t Hold Back, High On You en The Search Is Over. In Nederland bleef Vital Signs overigens niet helemaal onopgemerkt, want in 1987 dook de plaat op in de top 100 van beste albums aller tijden in muziekblad OOR. [AM]

8. Scorpions – Love At First Sting

Met de hits Rock You Like A Hurricane en Still Loving You in de gelederen was Love At First Sting een van de meest succesvolle platen van Scorpions. Wereldwijd zou het album nog ingehaald worden door Crazy World (1990) maar in Amerika vormde de plaat het commerciële hoogtepunt van de band. De eerste opnamesessies voor het album werden overigens gehouden in de Polar Studios van Abba, maar nadat deze mislukten keerde de band gewoon weer terug naar de Dierks Studios in Keulen.  [SS]

7. Dio – The Last In Line

Het een jaar eerder verschenen debuut Holy Diver geldt als dé klassieker van de eigen band van Ronnie James Dio, maar eigenlijk is opvolger The Last In Line bijna even goed. Op deze zeer consistente plaat vinden we onder meer de razende opener We Rock, de epische finale Egypt (The Chains Are On) en de titelsong. Ook leuk: de ‘deluxe’ uitgave die twee jaar geleden verscheen, bevat opnames van het optreden van de band op Pinkpop in 1984! [AM]

6. Van Halen – 1984

Het meest succesvolle album van Van Halen -natuurlijk dankzij de megahit Jump- en meteen ook de (tot 2012) laatste met frontman David Lee Roth. Een grotere rol dan ooit was weggelegd voor de synthesizer, maar desondanks weet de band een oprechte rocksound te behouden. Grappig: 1984 werd in de Verenigde Staten van de eerste plek afgehouden door Michael Jacksons Thriller, waarop Eddie Van Halen gitaar speelt.[AM]

5. Judas Priest – Defenders Of The Faith

In de jaren zeventig verscheen de ene goede Judas Priest-plaat na de andere, maar ook in het volgende decennium was de metalband goed op dreef – getuige British Steel (1980) en Screaming For Vengeance (1982). Het negende album Defenders Of The Faith ging in feite verder waar die voorganger ophield, met de als altijd als altijd vlammende gitaarlicks van K.K. Downing en Glenn Tipton in krakers als Freewheel Burning en Some Heads Are Gonna Roll. Een jaar later kwam Judas Priest nog eens flink in de spotlights dankzij een optreden op Live Aid, maar Defenders Of The Faith was voorlopig de laatste echt goede studioplaat – tot in 1990 het metalmeesterwerk Painkiller verscheen. [AM]

4. Iron Maiden – Powerslave

Het succes van Iron Maiden was in de jaren 80 vrij consequent te noemen, en Powerslave veranderde daar niks aan. Ook voor het eerst consequent: de bandbezetting was hetzelfde als op voorganger Piece Of Mind (1983), terwijl er daarvoor bij elke plaat wel een wisseling had plaatsgevonden. Het album zou gepromoot worden met de lange World Slavery Tour, waarvan in 1985 de briljante registratie Live After Death verscheen. [AM]

3. U2 – The Unforgettable Fire

Met The Unforgettable Fire kon U2 voortborduren op het succes dat met Under A Blood Red Sky was ingezet. Nog meer dan met voorganger War kreeg de band met die liveplaat airplay, met behulp van de videoversie zelfs op MTV. Het zorgde voor een nieuw en groter publiek en gaf de band voor het eerst financieel de kans een eigen artistieke weg te bewandelen. Dat zou met The Unforgettable Fire leiden tot een nog veel groter succes. [SS]

2. Bruce Springsteen – Born In The U.S.A.

Bruce Springsteen was al een ster voordat Born In The U.S.A. in 1984 op de wereld werd losgelaten, maar dankzij deze lp was er geen ontkomen meer aan The Boss. De ene na de andere single die van de plaat werd getrokken, bereikte de hitparade. Tot ver in 1985 domineerde Springsteen de radio met klassiekers als Dancing In The Dark, Glory Days en natuurlijk de felle titeltrack. In feite groeiden alle songs van het album uit tot Springsteen-favorieten. In Nederland stond Born In The U.S.A. liefst vijftien weken op nummer één en leverde de plaat hem zijn enige twee nummer 1-hits op: Dancing In The Dark en I’m On Fire. Op een bonus-dvd bij het in januari verschenen album High Hopes spelen Bruce en zijn E Street Band het hele album live. [DG]

1. Metallica – Ride The Lightning

Tja, vorig jaar riepen we Kill ‘Em All al uit tot onze favoriete plaat van 1983, en met opvolger Ride The Lightning doen we nu hetzelfde voor een jaar later. Wat wil je ook: Metallica was in deze periode in absolute topvorm. Ride The Lightning bevestigt alles wat Kill ‘Em All al liet horen en doet daar nog eens even een schepje of 30 bovenop. Zowel commercieel als artistiek wist het album zijn voorganger dan ook te overtreffen. Opmerkelijk: Dave Mustaine wordt nog steeds genoemd als co-schrijver van twee nummers, hoewel hij al voor de opnames van Kill ‘Em All uit de band was gezet. [AM]