Een van de meest geliefde pop/rockalbums aller tijden is vandaag precies 30 jaar oud: Brothers In Arms van Dire Straits! Hoewel de jaren tachtig zelden gezien worden als de beste periode voor rockmuziek, verschenen in 1985 wel meer platen die wij drie decennia later nog steeds met veel plezier draaien. We lichten de tien mooiste voorbeelden uit:

10. Mike + The Mechanics – Mike + The Mechanics

Een toch wat onderschatte debuutplaat van de band rond Genesis-bassist/gitarist Mike Rutherford. Natuurlijk, de hitsingles Silent Running en All I Need Is A Miracle steken boven de rest van het songmateriaal uit en niet iedereen wordt blij van het eighties-geluid, maar het geheel is toch een verdomd fijn pop/rockalbum dat niet ver achterblijft bij het beste van Genesis uit hetzelfde decennium. Bovendien is het nooit een straf om naar de stem van Paul Carrack te luisteren. Ook afsluiter Taken In werd een klein hitje.

9. Stevie Ray Vaughan & Double Trouble – Soul To Soul

Het derde album van Stevie Ray Vaughan en zijn band wordt vaak gezien als de minste van de vier studioplaten die de virtuoze bluesgitarist tijdens zijn leven uitbracht. Dat zegt eigenlijk niet veel, want ze zijn alle vier essentieel voor de liefhebber. Op Soul To Soul kregen Vaughan, drummer Chris Layton en bassist Tommy Shannon voor het eerst ondersteuning van toetsenist Reese Wynans en dat bleek een gouden greep. Luister maar naar de heerlijke openingstrack Say What!

8. Gary Moore – Run For Cover

Een van de beste albums die de Ierse gitaargeselaar Gary Moore in zijn hardrockjaren maakte. Niet alleen dankzij de hitsingle Empty Rooms en het als altijd vurige gitaarwerk, maar ook dankzij de hulp van enkele zeer getalenteerde muzikale vrienden. Zo horen we Phil Lynott zingen en bassen in onder meer Out In The Fields, waarmee de twee voormalige Thin Lizzy-bandmaten zowaar een grote hit in Engeland te pakken hadden. Verder kwamen onder anderen Deep Purple-toetsenist Don Airey en bassist/zanger Glenn Hughes opdraven voor de opnamesessies.

7. John Fogerty – Centerfield

Misschien wel het beste album dat John Fogerty na het uiteenvallen van Creedence Clearwater Revival afleverde. In ieder geval staat Centerfield bekend als ´s mans meest succesvolle solowerk en dat is niet gek als je bedenkt dat het zijn eerste release in tien jaar was. Fogerty haalde in nummers als Mr. Greed uit naar Saul Zaentz van Fantasy Records (de platenmaatschappij die CCR destijds onder contract had), met wie hij flink overhoop lag. Daar kwam voorlopig geen einde aan, want het label klaagde de rocker aan vanwege het nummer The Old Man Down The Road, dat te veel zou lijken op Run Through The Jungle van CCR. Inderdaad, een lied van Fogerty zelf!

6. Bryan Ferry – Boys And Girls

Roxy Music viel na het succesvolle achtste album Avalon (1982) uiteen, maar frontman Bryan Ferry ging in dezelfde stijl vrolijk verder op een van zijn betere soloplaten: Boys And Girls. Van rock was nog minder sprake dan op de laatste Roxy Music-lp (ondanks de bijdragen van onder anderen Mark Knopfler en Tony Levin), maar de mysterieuze, romantische sound sloeg wederom aan. De singles Slave To Love, een logische keuze voor gebruik in de erotische speelfilm 9½ Weeks, en Don’t Stop The Dance haalden de Britse top veertig.

5. Rush – Power Windows

Na het voortreffelijke Grace Under Pressure (1984) was dit elfde Rush-album voor sommigen een kleine stap omlaag voor het Canadese powertrio. Vooral de grotere rol voor de inmiddels ietwat gedateerde synthesizerklanken maakte van Power Windows voor sommige fans wellicht een bittere pil, maar tegenwoordig scharen veel fans de plaat toch onder hun favorieten. Met name The Big Money en Manhattan Project waren fraaie toevoegingen aan het Rush-oeuvre. Beide songs stonden ook op de setlist tijdens het meest recente bezoek van de band aan Nederland (in de Ziggo Dome op 2 juni 2013).

4. John Cougar Mellencamp – Scarecrow

De vooral in Amerika populaire John Mellencamp (toen nog John Cougar) maakte zijn beste rockplaat in 1985. Bijna elke track op Scarecrow is raak: van de dreigende opener Rain On The Scarecrow tot de catchy single R.O.C.K. In The U.S.A., waarin de heartlandrocker een ode bracht aan de rock & roll uit de jaren zestig. Op cassette- en cd-uitgaven kreeg het album nog een extra nummer: The Kind Of Fella I Am, waarin niemand minder dan Ry Cooder slidegitaar speelde. In 2008 maakte Mellencamp een nóg beter album, maar Life Death Love And Freedom was meer een echte singer-songwriter-plaat dan we tot dan toe van de zanger gewend waren.

3. Kate Bush – Hounds Of Love

Kate Bush zorgt bij ons op de redactie vaak voor discussie: valt zij nou wel of niet in de categorie ‘rock’? In het geval van haar meesterwerk Hounds Of Love zou je haast zeggen van niet, maar je kunt je hetzelfde afvragen bij bijvoorbeeld het latere werk van Roxy Music of het wereldsucces So van Peter Gabriel. Hoe dan ook, het vijfde album van Kate was een briljante prestatie en niet alleen in artistiek opzicht. De lp verkocht zeer goed in Europa (veel beter dan de experimentele voorganger The Dreaming), terwijl maar liefst vier singles in de Britse hitlijsten stonden: Cloudbusting, de titeltrack, The Big Sky en natuurlijk Running Up That Hill.

2. Marillion – Misplaced Childhood

Het album dat Marillion, de helden van de ‘neoprog’, een enorme hit bezorgde in de vorm van het poppy Kayleigh (de volgende single Lavender deed het ook niet verkeerd), maar bovenal een adembenemend conceptalbum én de beroemdste plaat van de band – met of zonder Fish als zanger. Hij verwerkte autobiografische elementen in de teksten, die thema’s als liefde en verloren onschuld behandelen, met niet zelden hartverscheurend resultaat. Helaas voor de Fish-fans volgde er nog maar één Marillion-plaat met deze frontman, Clutching At Straws (1987), maar het werk van de band met zijn opvolger Steve Hogarth is vaak minstens zo goed.

1. Dire Straits – Brothers In Arms

Een van de bestverkochte albums aller tijden, uit een tijd waarin commercieel succes nog daadwerkelijk weggelegd kon zijn voor goede muziek. Brothers In Arms kwam op nummer 1 in zowel Amerika als Engeland, terwijl ook in Nederland bijna elk nummer bekend is. Maar liefst vijf singles haalden de (Britse) hitlijsten: So Far Away, Money For Nothing (met Sting als gastzanger en co-auteur), Brothers In Arms, Walk Of Life en Your Latest Trick. Daarnaast behoort een niet-single als het ontroerende Why Worry tot het beste wat Dire Straits ooit opnam. Een plaat die exact dertig jaar na de release nog altijd fantastisch klinkt.