Laten we eerlijk zijn: 1986 was niet het beste jaar voor classic rock. Tenminste, niet als het om albums gaat. Sommige van de grote namen – onder wie de Stones, Dylan en Neil Young – brachten zelfs tamelijk slechte platen uit, maar gelukkig waren er ook genoeg lichtpunten. Europe en Bon Jovi beleefden een welverdiende internationale doorbraak, terwijl metalgiganten als Iron Maiden en Metallica het hoge niveau van hun veelgeprezen voorgangers volhielden – of zelfs overtroffen.

10. Queen – A Kind Of Magic

In de jaren tachtig kon je bij Queen meer rekenen op sterke singles dan op consistente albums. A Kind Of Magic is misschien wel de beste van de platen die de band in dat decennium maakte, al bleef het een beetje een ‘mixed bag’, zoals de Engelsen dat zo mooi noemen. Deels bestond de lp uit muziek uit de film Highlander, terwijl One Vision een jaar eerder al opdook in een ander actiespektakel: Iron Eagle. De singles zijn wederom de sterkste tracks, maar daarvan staan er dan ook vrij veel op A Kind Of Magic, waaronder de titelsong en de ballad Who Wants To Live Forever.

9. Boston – Third Stage

Verscheen Don’t Look Back (1978) nog relatief kort na het debuut, op het derde album van Boston moesten fans maar liefst acht jaar wachten. De plaat kon dus eigenlijk alleen maar tegenvallen en dat deed Third Stage dan ook in de ogen van critici. Niet helemaal terecht, want vooral op de eerste kant staan uitstekende, als altijd tot in perfectie geproduceerde songs, zoals Cool The Engines en de hitballad Amanda. Zowel het album als de laatstgenoemde single bereikten nummer 1 in Amerika. Gitarist/producer Tom Scholz bleef lang doen over zijn projecten: in de volgende drie decennia verschenen nog slechts drie Boston-albums, die nooit meer zo goed waren als de eerste drie.

8. Van Halen – 5150

Terwijl David Lee Roth als soloartiest successen boekte (zie verderop), bleven ook zijn voormalige collega’s van Van Halen succesvol. Het publiek omarmde de nieuwe zanger Sammy Hagar (ex-Montrose) en het eerste album van deze nieuwe bezetting betekende zelfs de eerste nummer 1-lp van de band. Op het prima 5150 staan weinig inzakkers, maar naast de titeltrack waren de singles Dreams, Love Walks In en natuurlijk Why Can’t This Be Love wel de beste nummers.

7. Jackson Browne – Lives In The Balance

Voor veel van Jackson Browne’s tijdgenoten waren de tachtiger jaren niet de beste periode in hun carrières. Het jarenzeventigwerk werd door critici afgedaan als gedateerd en met de toevoeging van ‘typisch 80’-synthesizers probeerden zij met de tijd mee te gaan. Bij Neil Young en Bob Dylan pakte dat bijvoorbeeld vrij slecht uit, afgaande op de dramatische albums die zij in 1986 uitbrachten (respectievelijk Landing On Water en Knocked Out Loaded). Ondanks de inmiddels wat gedateerde sound is Lives In The Balance van Jackson Browne wél een sterke plaat, waarop de teksten meer dan ooit tevoren politieke thema’s aansnijden. De titeltrack en de ballad In The Shape Of A Heart zijn twee van Browne’s beste.

6. Europe – The Final Countdown

The Final Countdown wordt door velen gezien als een ‘guilty pleasure’, maar het bekendste album van Europe draait natuurlijk niet alleen om de titelsong. Ook als je deze hit skipt, blijft er een prima hardrockplaat over. Tot deze release waren de Zweedse rockers vooral populair in eigen land, maar nu kon de hele wereld niet meer om het bekende foute synthesizerdeuntje waar het nummer op gebouwd is heen. Maar liefst vijf singles werden van de lp getrokken, waarvan verder vooral de schaamteloos zoete ballad Carrie en het stevigere Rock The Night succesvol waren.

5. Bon Jovi – Slippery When Wet

De eerste twee Bon Jovi-platen deden het best aardig in Amerika, maar die verkoopresultaten waren niets vergeleken met die van Slippery When Wet. Dit album bracht de band de internationale doorbraak en dat was deels te danken aan een iets commerciëlere sound en de hulp van producer Desmond Child, die ook aan meerdere songs meeschreef. En wat voor songs! Livin’ On A Prayer en You Give Love A Bad Name werden twee van Bon Jovi’s grootste ‘anthems’, net zoals een nummer dat Jon en Richie zonder Child schreven: Wanted Dead Or Alive.

4. Iron Maiden – Somewhere In Time

Zoals Black Sabbath en Led Zeppelin in de eerste helft van de jaren zeventig de ene albumklassieker na de andere maakten, had Iron Maiden zo’n periode in de jaren tachtig. Van deze reeks geweldige platen wordt misschien wel het minst gepraat over Somewhere In Time. Toch is dit zesde werkstuk niet veel minder essentieel dan voorganger Powerslave (1984) of opvolger Seventh Son Of A Seventh Son (1988). Somewhere In Time, met fanfavorieten als Stranger In A Strange Land en Wasted Years, bracht Iron Maiden in ieder geval weer uitstekende verkoopcijfers.

3. David Lee Roth – Eat ‘Em And Smile

De combinatie van David Lee Roth’s stem en Eddie Van Halens verbluffende gitaarwerk maakte Van Halen eind jaren zeventig en begin jaren tachtig enorm succesvol. De band wist met de nieuwe zanger Sammy Hagar in 1986 razend populair te blijven, terwijl ook Roth goed bezig bleef. Dat was mede te danken aan een fantastische nieuwe band, met virtuozen als Steve Vai en Billy Sheehan. Het eerste album van ‘Diamond Dave’, Eat ‘Em And Smile, was een meer dan prima solodebuut, met onder meer de hit Yankee Rose en de heavy rocker Shyboy. Er verscheen ook een Spaanstalige versie: Sonrisa Salvaje.

2. Peter Gabriel – So

Dankzij So en de single Sledgehammer (met bijbehorende stop-motion videoclip) wist Peter Gabriel zich in 1986 onsterfelijk te maken en voor het eerst ook een veel groter publiek te bereiken. Gabriel flirt met Motown (Sledgehammer), wereldmuziek (Mercy Street, In Your Eyes) en perfecte poprock (Red Rain). Hoewel de vier titelloze voorgangers van deze plaat misschien net iets spannender waren, zou het geenszins terecht zijn om So weg te zetten als een ‘gewone’ popplaat. Ja, het is ongetwijfeld Gabriels meest commerciële en radiovriendelijke album, maar de genialiteit ervan ontstijgt al die termen.

1. Metallica – Master Of Puppets

Metallica kon weinig fout doen in de jaren ’80. Elk album was briljant en wist meer succes te bereiken dan zijn voorganger. Toch steekt Master Of Puppets er wat ons betreft net iets bovenuit. Volgens sommige critici wist Metallica met deze plaat de heavy metal te herdefiniëren, door alle elementen die het genre groot had gemaakt te behouden en te combineren met technisch sterk, muzikaal vakmanschap. Het werd dan ook een van de meest invloedrijke albums in het genre.