Het jaar 1991 stond natuurlijk voor een belangrijk deel in het teken van de grungebands: Nirvana kwam met Nevermind, Pearl Jam met het al even hoog aangeschreven Ten en Soundgarden liet Badmotorfinger op de wereld los. Nu kun je erover discussiëren, maar volgens ons is die muziek net wat te alternatief om in de categorie ‘classic rock’ te plaatsen. Daarom hieronder een grungeloos lijstje met de tien beste rockalbums uit een bijzonder muziekjaar.

10. Mr. Big – Lean Into It

Deze band wordt net als tijdgenoten Extreme vooral herinnerd vanwege een akoestische ballad, in dit geval het zoete To Be With You. Ook Mr. Big maakt doorgaans echter vooral knallende hardrock, zoals wel blijkt op het tweede (en wellicht bekendste) album Lean Into It. In nummers als de opener Daddy, Brother, Lover, Little Boy (ook bekend als The Electric Drill Song) schitteren vooral de virtuoze bassist Billy Sheehan en gitarist Paul Gilbert. En ja, het geheel eindigt rustig met To Be With You, maar ook zonder die gigantische hit was Lean Into It een uitstekende plaat geweest. [AM]

9. Roger McGuinn – Back From Rio

Hoewel de verkoopcijfers nu ook weer niet spectaculair waren, gold het eerste soloalbum van Roger McGuinn in veertien jaar als een comeback voor de gitarist en zanger van The Byrds. Back From Rio was zelfs zijn beste werk buiten die band en dat was mede te danken aan een stoet beroemde vrienden die meewerkte, onder wie Elvis Costello (die het nummer You Bowed Down schreef), Byrds-maatjes Chris Hillman en David Crosby, en Tom Petty. Die laatste hielp McGuinn zelfs nog aan een hitje door het uitermate pakkende King Of The Hill met hem te schrijven en te zingen. Erg fijne plaat. [DG]

8. Tom Petty & The Heartbreakers – Into The Great Wide Open

Diezelfde Tom Petty bracht in 1991 zelf ook een puik nieuw album uit, de opvolger van het veelgeprezen Full Moon Fever (zij het ditmaal weer ouderwets met vermelding van begeleidingsgroep The Heartbreakers op de hoes). Opnieuw mocht ELO’s Jeff Lynne op komen draven als co-producer en muzikant. De titelsong en Learning To Fly werden Petty-klassiekers, terwijl een albumtrack als All Or Nothin’ ook die status verdient. En welke bevriende muzikant duikt er nog even op in All The Wrong Reasons? Juist, Roger McGuinn! [DG]

7. Stevie Ray Vaughan & Double Trouble – The Sky Is Crying

Ruim een jaar na de tragische dood van Stevie Ray Vaughan verscheen zijn vijfde en laatste plaat. Het materiaal op The Sky Is Crying was niet veel minder sterk dan op de vier albums die de gitaarvirtuoos tijdens zijn leven uitbracht, met onder meer een wervelende versie van het titelnummer, het akoestische Life By The Drop en vooral een adembenemende instrumentale cover van de Hendrix-klassieker Little Wing. Voor die uitvoering won Vaughan postuum nog een Grammy Award voor ‘best rock instrumental performance’. [DG]

6. Van Halen – For Unlawful Carnal Knowledge

Die titel blijft een beetje flauw, maar F.U.C.K. was wel een betere plaat dan alle andere die Van Halen maakte met Sammy Hagar als zanger. Met een iets modernere sound keerde de band terug naar rauwe hardrock uit de beginjaren voordat de synthesizers hun intrede deden. Right Now, Poundcake en Pleasure Dome behoren tot het beste uit de hele discografie, terwijl de korte instrumental 316 tijdens concerten handig aan het legendarische Eruption werd gekoppeld. Steve Lukather, een goede vriend van Eddie Van Halen, zingt overigens mee in Top Of The World. [AM]

5. Ozzy Osbourne – No More Tears

Nadat de tweede helft van de jaren ’80 kwalitatief wat magerder was, sloeg Ozzy in 1991 met No More Tears genadeloos terug. Het album was het beste dat hij sinds Diary Of A Madman had uitgebracht en werd bovendien een van zijn grootste commerciële successen. Beide waren grotendeels te danken aan de eerste single en titeltrack, dat wat ons betreft het meest essentiële Ozzy-nummer is. Van de gedetailleerde productie tot de lekkere riffs: alles klopt gewoon en het nummer blijft de volledige 7 minuten boeien. Let vooral ook op die geweldige baslijn! [SS]

4. Guns N’ Roses – Use Your Illusion (I & II)

Use Your Illusion I en II zijn natuurlijk twee losse releases, maar voor het gemak vegen we ze even samen. De albums verschenen immers op dezelfde dag en inhoudelijk zijn ze ongeveer even sterk. Beide staan ook vol met krakers: op het eerste deel vinden we onder meer het epische November Rain en op het tweede staat de Bob Dylan-cover Knockin’ On Heaven’s Door, de enige nummer 1-hit van de Gunners in Nederland. Je zou kunnen beweren dat de twee platen wat veel van het goede zijn en dat één cd met de beste songs een slimmere keuze was geweest, maar de echte opvulnummers zijn op één hand te tellen. Met als kanttekening dat het door Axl gerapte My World mogelijk het slechtste is wat Guns N’ Roses ooit op plaat zette. [AM]

3. Queen – Innuendo

Het laatste Queen-album dat voor Freddie Mercury’s dood verscheen (de compilatie Greatest Hits II even niet meegerekend) en met afstand het beste werk van de band sinds de jaren zeventig. Afgezien van het wat flauwe Delilah en niet heel memorabele All God’s People heeft Innuendo geen zwakke momenten. Mercury bezorgt het nodige kippenvel in de hoge uithalen van The Show Must Go On en Brian May is over de gehele linie lekker op dreef met magnifiek gitaarspel. Luister bijvoorbeeld ook naar het grotendeels instrumentale Bijou. [DG]

2. U2 – Achtung Baby

Wat bezielt een Ierse rockband om een Duitstalige albumtitel te bedenken? Deze plaat verscheen drie jaar na het matige Rattle And Rum, een tussendoortje tussen The Joshua Tree en Achtung Baby. Opnieuw een album dat door Daniel Lanois werd geproduceerd. Mede door de co-productie met Brian Eno was op Achtung Baby meer elektronica te horen. Dit album bevat ook het uitstekende One, later nog gecoverd door Johnny Cash voor zijn American Recordings. [FT]

1. Metallica – Metallica

The Black Album, zoals de titelloze plaat van Metallica uit 1991 beter bekend staat, is nog altijd het commerciële hoogtepunt van de band dankzij klassiekers als Enter Sandman, Sad But True en Nothing Else Matters. In tegenstelling tot de progressieve metal met opmerkelijke songstructuren en razendsnelle riffs die voorganger …And Justice For All (1989) te bieden had, laat The Black Album een veel simpeler – doch zeer doeltreffend – geluid horen. Controversieel onder de fans van het eerste uur, maar wat ons betreft terecht een klassieker. [SS]