Het was weer een geweldig jaar voor classic rock, misschien nog wel meer dan 2013. Werden we toen nog verrast door comebackplaten van Black Sabbath en David Bowie, dit jaar mochten we ons verheugen op nieuw werk van mega-acts als U2, AC/DC en zelfs Pink Floyd! Daarnaast doken grootheden als Bob Dylan en CSNY in hun verleden voor prachtige boxsets met langverwacht archiefmateriaal. Genoeg moois om uit te kiezen dus, maar na een lange discussie kwam de redactie tot onderstaand lijstje met de tien beste nieuwe albums en de drie fraaiste heruitgaven.

10. Bruce Springsteen – High Hopes

High Hopes is al weer het achttiende album van Bruce Springsteen – een allegaartje met prima uitvoeringen en matige heruitgaven. Het indrukwekkende The Ghost Of Tom Joad (origineel uit 1995) wordt onderuit gehaald in een duet met Tom Morello. Daar staan bijvoorbeeld Down In The Hole en The Wall tegenover, evenals het saxofoonwerk van wijlen Clarence Clemons. Enfin, High Hopes is niet het sterkste album van Springsteen. Maar Bruce is The Boss. [FT]

9. Pink Floyd – The Endless River

Het is ongetwijfeld een van de meest verrassende classic rock-albums van 2014. En ook eentje waarover de meningen het meest verdeeld zijn. Maar wat ons betreft is The Endless River vooral een mooi slotakkoord van de kolos die Pink Floyd heet. Nieuwe dingen krijgen we nauwelijks voorgeschoteld, maar dat hadden we ook niet verwacht. Dit album is vooral een heerlijke trip down memory lane vol prachtige klanken van de overleden Richard Wright. Lees hier onze volledige recensie van The Endless River [SS]

8. Stevie Nicks – 24 Karat Gold: Songs From The Vault

Nu de klassieke Rumours-bezetting van Fleetwood Mac met de terugkeer van Christine McVie eindelijk weer compleet is, hebben we natuurlijk hoge verwachtingen voor het aangekondigde nieuwe (dubbel?)album van de band. Tot die release worden we nog even zoet gehouden door een meer dan prima soloplaat van Stevie Nicks. Zoals de bijtitel Songs From The Vault al aangeeft, dook de zangeres in haar eigen verleden en nam ze een aantal nooit verschenen songs opnieuw op. Nummers als Lady en 24 Karat Gold behoren tot de beste die ze ooit opnam, met of zonder Fleetwood Mac. [DG]

7. Wilko Johnson/Roger Daltrey – Going Back Home

De bijzondere samenwerking tussen Roger Daltrey en Dr. Feelgood-gitarist Wilko Johnson kwam onder tragische omstandigheden tot stand. Bij laatstgenoemde werd namelijk alvleesklierkanker geconstateerd en hij wilde nog een (mogelijk laatste) album maken met de bevriende zanger van The Who. De muzikant wilde de songs zo optimistisch mogelijk houden en het resultaat mag er wezen. De nog altijd krachtig zingende Daltrey en Johnson blijken in bluesy nummers als I Keep It To Myself en de titelsong een fantastisch duo en het is nog maar de vraag of een nieuwe langspeler van The Who – als die daadwerkelijk verschijnt – net zo indrukwekkend wordt. [DG]

6. Wishbone Ash – Blue Horizon

Van de klassieke Wishbone Ash-bezetting zit alleen nog gitarist Andy Powell bij deze band, maar dat neemt niet weg dat de nieuwe line-up na Elegant Stealth (2011) dit jaar opnieuw een prachtige plaat heeft afgeleverd, die helaas weinig opgemerkt werd. Goed, we zullen hier niet beweren dat Blue Horizon even essentieel is voor progrockfanaten als een klassieker als Pilgrimage of Argus, maar het songmateriaal sprankelt aan alle kanten en de twingitaarsolo’s zijn nog altijd machtig mooi. [DG]

5. Eric Clapton & Friends – The Breeze: An Appreciation Of JJ Cale

Eric Clapton organiseerde dit jaar een herdenking voor JJ Cale, de zanger en gitarist die in 2013 plotseling overleed. Hij nodigde een handvol vrienden uit, onder wie Tom Petty, Willie Nelson, Mark Knopfler en John Mayer. Het resultaat heet The Breeze, en deze plaat mag er wezen. Een prima hommage van Slowhand aan Cale. [FT]

4. Tom Petty & The Heartbreakers  Hypnotic Eye

“Ik wist dat ik een rock ’n roll-plaat wilde maken”, aldus Tom Petty voor de release van Hypnotic Eye. Dat is gelukt. Het nieuwe werk van de heartland rocker klinkt op een goede manier ongepolijst en doet daarmee enigszins denken aan het vroegste werk van hem en The Heartbreakers. Nadat het gezelschap zich op Mojo (2010) al enigszins opnieuw had uitgevonden, wordt er met Hypnotic Eye nog een zeer succesvol schepje bovenop gedaan! [SS]

3. California Breed – California Breed

Dat de ‘supergroep’ Black Country Communion al vrij snel uit elkaar viel, kwam ongetwijfeld als een bittere pil voor zanger/bassist Glenn Hughes en drummer Jason Bonham. De heren besloten toch door te gaan en richtten samen met het jonge gitaartalent Andrew Watt California Breed op. Het snoeiharde debuutalbum van dit trio doet dankzij tracks als Chemical Rain en Midnight Oil de vorige band van Hughes en Bonham vergeten. Het is op dit moment nog onduidelijk wat we in de toekomst nog kunnen verwachten van California Breed, aangezien Bonham onlangs aankondigde de band te verlaten… [DG]

2. Robert Plant – Lullaby and… The Ceaseless Roar

Terwijl Jimmy Page zich dit jaar op het verleden van Led Zeppelin stortte door de oude platen van de legendarische band op te poetsen, zocht ex-collega Robert Plant vrolijk het avontuur op. Lullaby and… The Ceaseless Roar werd zelfs een van zijn beste soloplaten (misschien wel dé beste na Fate Of Nations), mede dankzij een vrij unieke mengeling van rock, West-Afrikaanse invloeden en een flinke scheut elektronica. Tijdens Plants optredens met zijn nieuwe begeleidingsformatie The Sensational Space Shifters bleven nieuwe songs als Rainbow moeiteloos overeind naast het oudere werk. [DG]

1. AC/DC – Rock or Bust

2014 zal voor AC/DC vooral de geschiedenis in gaan als het jaar waarin Malcolm Young wegens dementie de band moest verlaten en drummer Phil Rudd volledig van het pad raakte. Sowieso erg jammer allemaal, maar vooral ook omdat deze gebeurtenissen daarmee de release van een geweldig lekker album overschaduwen. Rock Or Bust klinkt energiek en fris, maar is vooral ook heel erg AC/DC van het beste soort. Het is te hopen dat al het gedoe om de band niet tot een einde leidt, want van deze kwaliteit willen we graag nog heel veel meer albums horen! [SS]

                                                                                                                                                                         

De beste heruitgaven/boxsets van 2014:

3. Bob Dylan & The Band – The Basement Tapes Complete/Raw

Eindelijk verschenen daar alle liedjes die Bob Dylan met The Band opnam in de kelder van Big Pink, het roze geschilderde huis in Woodstock. Toen Dylan zich in 1966 terugtrok na een mysterieus motorongeluk, nam hij alle tijd voor zijn gezin – en alle tijd om zich te richten op het plezier van het muziek maken. In slechts een paar maanden tijd namen de mannen zo’n 140 nummers op, doorgaans als demo’s. In 1975 verscheen al een aantal nummers op dubbel-lp als The Basement Tapes – maar die opnames waren een selectie en kenden toevoegingen. Gelukkig besloot platenmaatschappij Columbia Records om na veertig jaar alsnog het totale aanbod aan het publiek te geven, in al zijn eenvoud en schoonheid. In twee edities: een complete versie en een ‘rauwe versie’. [FT]

2. Crosby, Stills, Nash & Young – CSNY 1974

Graham Nash had het er al járen over: een boxset met opnames van de nogal chaotische CSNY-tour die de vier ego’s in 1974 weer heel even bij elkaar bracht. Zoals alle vier de zangers direct zullen toegeven, waren de heren lang niet altijd even goed, maar daar is op CSNY 1974 (bestaande uit drie cd’s en een dvd) buiten de wat ruwe zang in het ‘elektrische’ materiaal weinig van te merken. Op de schijf met akoestisch materiaal schittert de samenzang als vanouds en voor Neil Young-fans is het helemaal genieten geblazen. Enkele nummers, waaronder Traces en Love Art Blues, zijn namelijk nooit eerder in welke vorm dan ook verschenen! [DG]

1. Queen – Live At The Rainbow ’74

Dat Live At The Rainbow ’74 onze favoriete heruitgave van 2014 zou worden, stond eigenlijk voor de release al wel zo’n beetje vast. Maar ook de uitwerking van de zowel op cd als dvd verkrijgbare release stelt op geen enkele manier teleur: het beeld is haarscherp en het geluid kraakhelder. Over het concert zelf hoeven we het niet eens te hebben: dit is Queen -en vooral Freddie- op zijn best! Na al die releases uit de jaren 80 heeft het lange wachten dan eindelijk zijn vruchten afgeworpen…en wat voor vruchten! [SS]