Als je de jaarlijstjes van sommige andere muziekmedia bekijkt, zou je bijna gaan denken dat er dit jaar bar weinig goeds is gemaakt door de rockhelden van vroeger. Niets minder waar, want hoewel er misschien geen echte meesterwerken in de onderstaande lijst staan, zijn de tien genoemde platen stuk voor stuk het beluisteren waard. Dat geldt ook voor een album dat niet echt in de categorie ‘rock’ valt, maar toch even een eervolle vermelding krijgt.

10. Steve Hackett – Wolflight

Steve Hackett verkeert alweer een aantal jaren in een uiterst creatieve en kwalitatief hoogstaande flow. Met zijn eerste album na het Genesis Revisited II-project bewijst hij eens te meer dat hij zijn oude band eigenlijk helemaal niet nodig heeft om te imponeren. Sterke composities worden ingevuld met niet-alledaagse instrumenten als de tar, de didgeridoo en uilleann pipes, maar natuurlijk ook ‘s mans altijd heerlijke gitaarspel. Daarmee weet Hackett als geen ander een groot aantal (muzikale) culturen te laten samensmelten tot een harmonieus geheel. Wolflight is een van zijn beste albums. [SS]

9. Motörhead – Bad Magic

Met grote muzikale verrassingen zal Motörhead nooit op de proppen komen, maar dat neemt niet weg dat Bad Magic wel degelijk op een positieve manier indruk heeft gemaakt op ons. Het album biedt meer dan voldoende rock, energie en inspiratie om weer ‘gewoon’ een puik Motörhead-album te zijn, wat toch wel een prestatie is voor een band waarvan we een jaar geleden niet hadden verwacht dat de frontman nu nog op deze aarde zou rondlopen. Lemmy is een ultieme rockgod, dat blijkt maar weer. [SS]

8. Hollywood Vampires – Hollywood Vampires

Dit album heeft een ‘cast’ om van te watertanden: naast de drie heren die deze supergroep vormen (Alice Cooper, Joe Perry en acteur Johnny Depp) zijn namelijk ook nog een heleboel beroemde gastartiesten te horen op het debuut van Hollywood Vampires. Onder anderen Slash, Paul McCartney, Brian Johnson (AC/DC), Robby Krieger (The Doors), Joe Walsh en Dave Grohl (Foo Fighters) hielpen het drietal een handje bij het opnemen van een voornamelijk uit covers bestaande plaat. Toegegeven, de nieuwe versies van classic rock-favorieten als Whole Lotta Love, My Generation en Break On Through zijn eerder leuk dan essentieel, maar wij hopen dat er snel een vervolg komt! [DG]

7. Leslie West – Soundcheck

45 jaar nadat het debuutalbum van de Amerikaanse hardrockband Mountain (Climbing!) verscheen, levert zanger/gitarist Leslie West nog steeds zeer fijne platen af. Op Soundcheck zingt hij misschien wel beter dan ooit tevoren, getuige de opvallende covers van People Get Ready, Stand By Me en You Are My Sunshine, maar het gitaarspel van de oude rocker steelt natuurlijk nog altijd de show. Naast West zelf horen we ook beroemde collega’s Brian May, Peter Frampton en Jack Bruce meespelen. Die laatste leeft helaas niet meer en de opname in kwestie (een live-versie van Spoonful, waarmee een ode gebracht wordt aan de Cream-bassist) stamt dan ook uit 1988. [DG]

6. Keith Richards – Crosseyed Heart

Terwijl er waarschijnlijk ook een nieuw Stones-album op komst is, werden fans dit jaar zoet gehouden met Keiths eerste soloplaat in 23 jaar. Crosseyed Heart, gemaakt met Richards’ begeleidingsband X-Pensive Winos, bleek ook een verdomd aangename opvolger van Main Offender. Natuurlijk moet je geen meesterwerk in de lijn van het beste Stones-werk verwachten, maar we kunnen alleen maar hopen dat er songs van hetzelfde niveau als Trouble en Heartstopper op het langverwachte nieuwe album van de band komen te staan. [DG]

5. Mark Knopfler – Tracker

Drie jaar na zijn dubbelaar Privateering kwam Mark Knopfler in het voorjaar met Tracker op de proppen. Het achtste studioalbum van de voormalige frontman en gitarist van Dire Straits gaat over zijn eigen verleden, het leven ‘on the road’, en een ode aan inspirerende schrijvers (zoals bijvoorbeeld de tourbus van Bob Dylan (Silver Eagle) en het leven van favoriete auteurs (Basil, Beryl)). Muzikaal gezien is de Dire Straits-invloed op Tracker ook groter dan op voorgangers als Privateering (2012) en Get Lucky (2009): voor velen zal het leuk zijn een klein stukje van de oude Mark Knopfler terug te horen. [FT]

4. Toto – Toto XIV

Toto wordt nog altijd niet echt omarmd door popcritici en dus was het voorspelbaar dat de eerste plaat van de band in negen jaar niet vaak in jaarlijstjes zou opduiken. Onterecht, want Toto XIV kan zich meten met het beste werk van de heren. Ze hebben de lat dan ook hoog gelegd voor zichzelf: zoals de titel al aangeeft, had men een soort opvolger van het megasucces Toto IV in gedachten. Wat opvalt, is hoe goed Joseph Williams nog steeds zingt in een nummer als Burn. Ook leuk dat de oorspronkelijke bassist David Hungate weer eens opduikt in enkele tracks. [DG]

3. Jeff Lynne’s ELO – Alone In The Universe

Anderhalf decennium duurde het voordat van Electric Light Orchestra een nieuw studioalbum verscheen: Alone In The Universe. Dit album verscheen afgelopen september en is het tweede met nieuw materiaal, nadat ELO in 1986 uit elkaar viel. Jeff Lynne nam achttien maanden de tijd om Alone In The Universe op te nemen in zijn eigen thuisstudio. De bandnaam is voor deze plaat omgetoverd tot Jeff Lynne’s ELO, aangezien de frontman vrijwel alles heeft gedaan voor ‘Alone’: hij schreef de teksten en muziek, produceerde het album en speelde alle instrumenten zelf in – bijna alle instrumenten, “except the shaker and the tambourine”. De single When I Was A Boy werd ter promotie al eerder uitgegeven dan het album. [FT]

2. Iron Maiden – The Book Of Souls

Het was even schrikken voor fans van Iron Maiden toen bekend werd dat bij Bruce Dickinson een tumor op de tong was ontdekt. Gelukkig bleek de zanger halverwege dit jaar kankervrij te zijn verklaard. En er kwam meer goed nieuws: de metalband kondigde het eerste album in vijf jaar aan! The Book Of Souls is zelfs een heuse dubbelaar geworden, met songs die weliswaar net wat minder toegankelijk zijn dan veel van het voorgaande werk, maar steeds beter worden als je er vaker naar luistert. In het achttien minuten durende Empire Of The Clouds valt zelfs een waar meesterwerk te ontdekken! [AM]

1. David Gilmour – Rattle That Lock

Het meest besproken classic rockalbum van 2014 was ongetwijfeld The Endless River van Pink Floyd. Maar waar dat album toch vooral een trip down memory lane was zonder echt nieuwe dingen te laten horen, laat David Gilmour een jaar later met Rattle That Lock horen nog steeds meer dan relevant te zijn. Rattle That Lock gaat langs een scala aan muzikale landschappen en genres, zonder dat je daarbij uit het oog verliest naar wie je aan het luisteren bent. Dat maakt het album een stuk leuker om naar te luisteren dan voorganger On An Island, dat weliswaar vele malen consistenter maar daardoor ook wat minder spannend was. Rattle That Lock is onder de streep niet alleen onze favoriete plaat uit 2015, maar ook het beste dat David Gilmour solo ooit heeft uitgebracht. [SS]


Buitencategorie:

Bob Dylan – Shadows In The Night

In het voorjaar was het album er dan eindelijk: Shadows In The Night van Bob Dylan. Vorig jaar mei werd deze plaat al aangekondigd, maar een officiële release liet op zich wachten. Op dit album voert de singer-songwriter nummers uit die ook zijn gezongen door Frank Sinatra. Een ode aan de crooner, die deze maand honderd jaar geleden werd geboren, is het niet; Shadows In The Night is een typisch Dylan-album, volledig volgens zijn eigen principes. Kwade tongen beweren dat de albumtitel verwijst naar de schaduwen in Dylans levensnacht. Maar dat lijken onbetrouwbare berichten: niets duidt erop dat de grootmeester aan het einde van zijn leven zou zijn of dat zijn creativiteit is opgedroogd. Integendeel. [FT]