Gezien het grote aantal sterfgevallen (van David Bowie tot Leon Russell) zou je 2016 een ‘rampjaar’ voor de classic rock – en de popmuziek in het algemeen – kunnen noemen. Toch staat daar tegenover dat er ook een heleboel uitstekende nieuwe albums van onze oude helden zijn verschenen. Dit waren de tien platen die dit jaar het vaakst bij ons op de draaitafel lagen:

10. Eric Clapton – I Still Do

‘Slowhand’ kan het nog! Die conclusie kunnen we met enige opluchting trekken, nadat we in de afgelopen jaren niet bepaald omver werden geblazen door weinig sprankelende albums als Clapton (2010) en Old Sock (2013). Voor I Still Do werkte de legende weer samen met Glyn Johns, die met hem onder meer de klassieker Slowhand (1977) maakte. Puike bluessongs, mooie odes aan zijn oude vriend J.J. Cale en een ontroerende ballad in de vorm van het duet I Will Be There. Niet wereldschokkend, maar wel Claptons sterkste plaat in jaren.

9. Kansas – The Prelude Implicit

Met zanger Steve Walsh kwam Kansas maar niet toe aan een opvolger voor het inmiddels al zestien jaar oude Somewhere To Elsewhere. Nadat hij vertrok en nieuweling Ronnie Platt hem verving, besloten de Amerikaanse progrockers toch maar weer eens de studio op te zoeken en het resultaat overtreft alle verwachtingen. Natuurlijk blijft het jammer dat Walsh, die zo bepalend was voor het Kansas-geluid, afhaakte, maar zijn vervanger maakt een uitstekende indruk in onder meer het ouderwetse epos The Voyage Of Eight Eighteen.

8. Metallica – Hardwired… To Self-Destruct

Nog zo’n plaat waar we een behoorlijke tijd op moesten wachten (acht jaar maar liefst, als we de weinig succesvolle samenwerking met Lou Reed op Lulu even niet meerekenen): een nieuwe Metallica! De metalgiganten kwamen met een heuse dubbelaar en daarmee overschatten ze zich geenszins: op Hardwired… To Self-Destruct revancheert de band zich na het beroerde St. Anger (2003) en het ook niet helemaal geslaagde Death Magnetic (2008). En nee, het is geen terugkeer naar Metallica’s torenhoge niveau in de jaren tachtig, maar dat had dan ook niemand verwacht.

7. Santana – Santana IV

Er werd lange tijd over gepraat door de verschillende bandleden, maar dit jaar was het dan eindelijk zover: er verscheen een nieuw album van (bijna) de klassieke Santana-bezetting! Zoals de titel al aangeeft, is Santana IV een soort vervolg op de derde lp die Carlos en de zijnen in 1971 uitbrachten. Anywhere You Want To Go en de instrumental Sueños zouden ook op die legendarische eerste platen hoogtepunten zijn. Het is goed om Carlos Santana’s gitaarspel weer samen te horen vloeien met het orgel- en zangwerk van Gregg Rolie, en soulgrootheid Ronald Isley verzorgt een sympathiek gastoptreden in twee nummers.

6. Anderson/Stolt – Invention Of Knowledge

Een mooie combinatie van twee grote namen uit de progressieve rock. Jon Anderson behoeft natuurlijk geen introductie meer als dé zanger van Yes en gitarist/zanger Roine Stolt maakte naam met de bands The Flower Kings en Transatlantic. Het blijkt een uitstekende combinatie van talenten en voor fans van beide heren valt er meer dan voldoende te beleven. Zoals Stolt het zelf verwoordde in een persbericht: “Vooruitstrevend, verrassend en met vertrouwde elementen.”

5. Glenn Hughes – Resonate

Het was een goed jaar voor Glenn Hughes-fans. In april werd de zanger/bassist als lid van Deep Purple opgenomen in de Rock & Roll Hall Of Fame en inmiddels weten we dat zijn ‘supergroep’ Black Country Communion weer bij elkaar is. Maar het mooiste nieuws is dat de man met zijn soloalbum Resonate dé hardrockplaat van 2016 afleverde! Ongelooflijk dat deze held op zijn 65ste nog minstens zo goed zingt als in zijn jonge jaren. Elke song is een regelrechte heavy rock-kraker.

4. Jeff Beck – Loud Hailer

De man met een van de meest herkenbare gitaarsounds ter wereld keerde dit jaar terug met een waanzinnig goede plaat. Met Loud Hailer wilde Jeff Beck een krachtig statement maken over ‘de nare dingen die vandaag de dag in de wereld gebeuren’. Dat leverde een elftal indrukwekkende songs op: soms fel en stevig, dan weer bluesy of soulvol. Het geheel wordt bijeengehouden door de sterke zang van de Britse vocaliste Rosie Bones en uiteraard het sublieme gitaarwerk van de legende zelf.

3. The Rolling Stones – Blue & Lonesome

De Stones keren terug naar hun roots op het eerste studioalbum in elf jaar en het resultaat is precies waar je als fan al jaren op hoopt. Blue & Lonesome is dan ook zeker geen gemakzuchtige verzameling van doodgecoverde bluessongs. De band koos voor wat minder voor de hand liggende nummers van grootheden als Howlin’ Wolf, Little Walter en Willie Dixon, en voert deze met hoorbaar plezier uit. Vooral Mick Jagger is op dreef, zowel als zanger als op harmonica. Een leuke bonus is dat Eric Clapton nog even meewerkte aan twee tracks.

2. Marillion – F E A R (Fuck Everyone And Run)

Het is bijzonder dat een band die al zo lang actief is nog altijd met een meesterwerk voor de dag kan komen. Dat kon je in 2004 al van Marillions dubbelplaat Marbles zeggen en nu ook weer van F E A R (Fuck Everyone And Run). De heren maakten een heus protestalbum met epische songs die in drie gevallen (El Dorado, The Leavers en The New Kings) onderverdeeld zijn in meerdere segmenten. Typisch prog dus. De aangrijpende teksten stemmen niet direct vrolijk en je moet de songs waarschijnlijk wel wat vaker luisteren om de avontuurlijke muzikale ideeën te kunnen waarderen. Niet het makkelijkste album van het jaar dus, maar wel dé progrelease van 2016.

1. David Bowie – Blackstar

Natuurlijk is het verschrikkelijk treurig dat David Bowie ons begin dit jaar ontviel, maar zijn laatste album Blackstar brengt enige troost. De zanger nam namelijk afscheid met een fenomenaal werkstuk, waarop hij zich zelfs wist te vernieuwen door te flirten met jazz. Na zijn – voor de buitenwereld – totaal onverwachte dood werd duidelijk dat Bowie met teksten als ‘Look up here, I’m in heaven’ (in Lazarus) en ‘Something happened on the day he died’ (uit de titelsong) verwees naar zijn naderende einde. Buitengewoon aangrijpend, maar nergens sentimenteel. Een meesterwerk.