Weinig bands hebben zo’n groot aantal goede albums gemaakt als The Rolling Stones. Hoewel volgens sommigen de laatste écht goede plaat alweer een behoorlijke tijd geleden verscheen, mocht de band zich zeker in de periode 1968-1972 ‘The Greatest Rock & Roll Band In The World’ noemen. Hieronder de tien essentiële Stones-albums volgens ons.

10. Out Of Our Heads (1965)

De tracklists van de US- en UK-uitgaven van Out Of Our Heads verschillen wezenlijk van elkaar. Het blijft natuurlijk een kwestie van smaak, maar wij vinden de eerder verschenen Amerikaanse versie net iets beter. Naast uitstekende covers als That’s How Strong My Love Is krijg je daarop namelijk de zelfgeschreven krakers (I Can’t Get No) Satisfaction, The Last Time en Play With Fire. Heart Of Stone mis je dan wel weer, maar natuurlijk zijn er nog de talloze compilaties met singlehits van de Stones. [DG]

9. Between The Buttons (1967)

Mick Jagger heeft achteraf vaak aangegeven niet erg gecharmeerd te zijn van Between The Buttons. Zo zei hij in 1974: “Ik ben er nooit kapot van geweest. Back Street Girl is het enige fatsoenlijke lied, de rest is min of meer rommel. Connection is ook wel aardig, maar verder is het een verschrikkelijk album.” Wij zijn het dus niet eens met Sir Mick, want het tamelijk onderschatte Between The Buttons heeft wel meer te bieden dan die twee songs. Yesterday’s Papers en het charmante She Smiled Sweetly zijn wat ons betreft zelfs twee van de beste Stones-songs uit de jaren zestig! [DG]

8. The Rolling Stones (1964)

Eigenlijk is het wel komisch dat de Amerikaanse versie van het Stonesdebuut de titel England’s Newest Hit Makers meekreeg: zo veel hits werden er door de band zelf nog niet gemaakt. Het merendeel van het repertoire bestond uit covers, met daarnaast drie eigen nummers. Daarvan werden er twee toegeschreven aan ‘Nanker Phelge’, een pseudoniem dat The Rolling Stones in de begindagen gebruikte voor bandcomposities. Het neemt allemaal niet weg dat we hier te maken hebben met een energieke debuutplaat waar al de nodige Stonesklassiekers opstaan. [SS]

7. Some Girls (1978)

Een ware ‘return to form’ werd Some Girls genoemd, en inderdaad: het is de beste plaat van The Rolling Stones sinds Exile On Main St. en zou wat ons betreft ook nooit meer overtroffen worden door de band. De opnames voor Some Girls waren de  eersten met Ron Wood als fulltime lid en werden gekenmerkt door de mogelijke gevangenzetting van Keith Richards, die enkele maanden eerder met heroïne was opgepakt. Het was dan naar verluidt ook vooral Mick Jagger die de creatieve leiding had. [SS]

6. Aftermath (1966)

Het eerste album met uitsluitend eigen composities van Jagger en Richards, en zonder twijfel de beste lp die de Stones tot dan toe hadden gemaakt. De Amerikaanse versie van Aftermath opende met Paint It, Black, maar ook op de UK-uitgave stonden een heleboel nummers die we inmiddels als klassiekers beschouwen, waaronder Mother’s Little Helper, Under My Thumb, Lady Jane en Out Of Time. Alleen het elf minuten durende Goin’ Home – waarvoor de band zich naar verluidt liet inspireren door de vergelijkbare jam Revelation van Love – is wat te veel van het goede. [DG]

5. Get Yer Ya-Ya’s Out! The Rolling Stones In Concert (1970)

In de afgelopen vijftig jaar zijn er heel wat liveplaten van de Stones verschenen, de een beter dan de ander. Volgens velen is Get Yer Ya-Ya’s Out!, opgenomen in de gouden periode van de band, met grote afstand de beste van allemaal. De levendige versies van onder meer Jumpin’ Jack Flash en Sympathy For The Devil vielen ook in de smaak bij Pete Townshend: “Het is geen geweldige sound en het is geen geweldige band die je op die plaat hoort, maar het is allemaal heel dynamisch. Je krijgt er kippenvel van.” [DG]

4. Beggars Banquet (1968)

Na het niet al te goed ontvangen psychedelische album Their Satanic Majesties Request (1967) keerden de Stones terug naar hun roots. Eerst met de single Jumpin’ Jack Flash, vervolgens met het album Beggars Banquet. Met die lp ging de beste periode uit de geschiedenis van de band van start. Naast de klassiekers Sympathy For The Devil en Street Fighting Man laten ook de bluesy en countrygetinte songs als Jigsaw Puzzle, Dear Doctor en Factory Girl de Stones op hun best horen. [DG]

3. Let It Bleed (1969)

Met Gimme Shelter en You Can’t Always Get What You Want op één plaat doet het er eigenlijk al bijna niet meer toe waaruit de rest van de tracklist bestaat. Toch is het hele Let It Bleed de moeite waard. Het album gaat door waar Beggars Banquet ophield, maar doet het allemaal nog net iets intenser. Verder markeert Let It Bleed vooral ook het afscheid van Brian Jones: hoewel hij nog wel bij de opnamesessies aanwezig was, speelde wij wegens zijn drugsproblemen nauwelijks nog mee. In juni 1969, een maand voor zijn overlijden, werd hij uit de band gezet. [SS]

2. Exile On Main St. (1972)

Exile On Main St. stond in het teken van een belastingvlucht: omdat de band een hogere schuld had dan er geld in kas was, werd besloten Engeland een tijdje te verlaten. Het dubbelalbum werd dan ook grotendeels in Frankrijk en Los Angeles opgenomen, maar aan de kwaliteit deed dat geen afbreuk. Integendeel: Exile On Main St. is een van de meest imposante werken van The Rolling Stones, waarop de band rauwer en intenser klinkt dan ooit. Opmerkelijk: ten tijde van de release werd dit album niet onverdeeld positief ontvangen door de critici. [SS]

1. Sticky Fingers (1971)

De albums uit de glorieperiode van The Rolling Stones ontlopen elkaar nauwelijks in kwaliteit, en met name tussen Exile On Main St. en Sticky Fingers was het moeilijk kiezen. Toch is dit onze nummer 1 geworden. Sticky Fingers is misschien wel het meest bluesy werk dat The Rolling Stones ooit maakte, en gitarist Mick Taylor is op deze eerste plaat waar hij volledig bij betrokken was in topvorm. Sticky Fingers markeerde overigens ook een belangrijk moment in het zakelijke leven van de Stones: het contract dat de band met label Decca had was ten einde gekomen de mannen waren eindelijk vrij hun albums helemaal uit te brengen zoals zij dat wilden. Dat zorgde voor de oprichting van Rolling Stones Records, waarop later ook enkele andere artiesten platen uitbrachten. [SS]