Onze favoriete shockrocker, Alice Cooper, wordt vandaag 66 jaar! Zijn beste klassiekers hebben we vorig jaar al op een rij gezet, maar met zo’n groot aantal albums kan het niet anders dat ook een heleboel parels van ‘The Coop’ onderbelicht zijn gebleven. Het wordt tijd dat deze tien onderschatte of vergeten Alice Cooper-songs worden (her)ontdekt!

10. He’s Back (The Man Behind The Mask)

Een achteraf gezien misschien wat fout nummer, vooral vanwege dat overheersende jaren tachtig-geluid. Toch is het te weinig gehoorde He’s Back (The Man Behind The Mask) wat ons betreft een van de lichtpunten in een wat wisselvallige periode uit Coopers carrière. De single stond in 1986 op het album Constrictor en werd gebruikt in de zesde Friday The 13th-film: Jason Lives. We hoeven waarschijnlijk niet uit te leggen waarom dit nummer met afstand het beste aan die film was…

9. Vengeance Is Mine

Alice Cooper werkte in het verleden al meerdere keren samen met gitarist Slash. Hij zong mee in The Garden van Guns N’ Roses, terwijl de hoeddragende gitarist zijn kunsten vertoonde in onder meer de titelsong van Coopers Hey Stoopid (1991). Ook in Vengeance Of Mine (van de plaat Along Came A Spider uit 2008) horen we het scheurende gitaarwerk van Slash. Dit heavy nummer bewijst maar weer dat ook het recentere werk van ‘The Coop’ het ontdekken waard is.

8. Stolen Prayer

Met het conceptalbum The Last Temptation (1994) bewees Cooper moeiteloos relevant te blijven tussen de nieuwe generatie rockbands in de jaren negentig. Sterker nog, Chris Cornell zong mee in twee nummers van de plaat. Stolen Prayer is daar de betere van. De Soundgarden-zanger nam er eerder een demo van op, maar hij besloot het lied samen met Cooper af te maken. Het resultaat mag er zeker wezen!

7. Roses On White Lace

Een van de meest onderschatte albums uit Coopers lange carrière – en zeker uit de jaren tachtig – is Raise Your Fist And Yell uit 1987. Niet te missen is de brute afsluiter Roses On White Lace, een snelle metalsong met een gruwelijke tekst en geniaal gitaarwerk van Kane Roberts. Die naam doet misschien geen belletje rinkelen, maar hij is ook te horen op twee andere Alice Cooper-platen: Constrictor (1986) en het succesvolle Trash (1989).

6. Blue Turk

Van albums als Killer en Billion Dollar Babies hoeven we niets in deze lijst te plaatsen, want daarvan is alles waarschijnlijk wel bekend bij onze lezers. De lp School’s Out uit 1972 is natuurlijk ook niet onbekend, maar buiten de succesvolle titelsong worden nummers als Blue Turk naar onze mening te weinig onder de aandacht gebracht. De veelzijdigheid van de Alice Cooper-band komt duidelijk naar voren in dit juweeltje met invloeden uit jazz en musicals.

5. Brutal Planet

Weinig oudere rockers wisten zich zo goed aan te passen aan nieuwe trends in de rockmuziek als Alice Cooper. Omarmde hij in 1989 op succesvolle wijze de ‘hair metal’ met zijn hit Poison, in 2000 vond de shockrocker zichzelf opnieuw uit door zich een industrial-sound eigen te maken. Brutal Planet was Coopers sterkste (en hardste!) album in jaren, met een titelsong die zich kan meten met het beste vroegere werk.

4. The Quiet Room

Op het album From The Inside (1978) leerden we Alice Cooper van een andere, persoonlijkere kant kennen. Na jaren van alcoholmisbruik overwon de zanger zijn verslaving en de niet al te karakteristieke songs (meestal geschreven met Elton Johns vaste tekstschrijver Bernie Taupin) waren gebaseerd op zijn ervaringen in een psychiatrisch ziekenhuis. Zo ook The Quiet Room: “They’ve got this place where they’ve been keeping me/Where I can’t hurt myself/I just can’t get these damn wrists to bleed”.

3. Go To Hell

Nadat de band Alice Cooper uit elkaar ging en Vincent Furnier onder dezelfde naam een solocarrière startte, verscheen eerst in 1975 het veelgeprezen Welcome To My Nightmare. De opvolger Alice Cooper Goes To Hell (1976) maakte misschien heel wat minder indruk, maar is alleen al voor het openingslied Go To Hell het aanschaffen waard. Met zo’n tekst begrijp je waarom niemand minder dan Bob Dylan ooit zei dat Cooper een onderschat tekstschrijver is.

2. Former Lee Warmer

De eighties waren niet de beste periode voor Alice Cooper, maar wie denkt dat je alles behalve de hit Poison kunt overslaan, heeft het mis. In 1983 verscheen namelijk het redelijk onderschatte album DaDa, waarop enkele van Coopers beste nummers staan. Behalve de griezelige titeltrack is ook het macabere Former Lee Warmer onvergetelijk. Het mysterieuze titelpersonage is de broer van de protagonist: “He’s flesh and blood to me/I love him brotherly/But I don’t want to be Former Lee”.

1. Might As Well Be On Mars

De beste onderschatte Alice Cooper-song is te vinden op het met sterren gevulde Hey Stoopid (1991), de iets minder succesvolle opvolger van de comebackplaat Trash. Voor het zeven minuten durende en erg melodieuze Might As Well Be On Mars was er geen Ozzy, Slash, Satriani of Vai nodig. Waarom dit niet uit je hoofd te krijgen nummer geen klassieker geworden is, blijft voor ons een raadsel.