AOR staat, zoals iedereen waarschijnlijk wel weet, voor ‘Adult Orientated Rock’ en die muziek wordt nog steeds gedraaid door bijna alle pop- en rockgeoriënteerde radiozenders. Bands in dit ‘genre’ waren dan ook ware hitmachines. Dat wil echter niet zeggen dat acts als Foreigner, Toto en Journey geen albumgroepen waren. Zij bleken prima in staat om langspelers van hoog niveau te maken, luister maar naar deze tien heerlijke AOR-platen:

10. Asia – Asia (1982)

Het eerste Asia-album was een monstersucces en zelfs de bestverkopende plaat van 1982 in Amerika. De supergroep, bestaande uit John Wetton (o.a. King Crimson), Steve Howe (Yes), Carl Palmer (ELP) en Geoff Downes (o.a. Yes), maakte veel commerciëlere muziek dan de vorige bands van de bandleden en dat leverde de extreem catchy hits Heat Of The Moment en Only Time Will Tell op. Dat zijn direct de twee beste songs op het album, maar ook onbekendere tracks als Sole Survivor en Wildest Dreams mogen er wezen. Het succes werd niet meer geëvenaard door de groep, maar de tweede lp Alpha (1983) was kwalitatief niet veel minder sterk.

9. REO Speedwagon – Hi Infidelity (1980)

Als de tweede helft van Hi Infidelity net zo sterk was als de eerste was REO Speedwagons populairste album een van de beste van de jaren tachtig geworden. Die eerste plaatkant bevat namelijk alleen maar heerlijke songs – waaronder de meezingers Keep On Loving You en Take It On The Run. Wat volgt, blijft dus net wat minder goed hangen, maar nummers als Tough Guys en I Wish You Were There zijn aardig genoeg om van Hi Infidelity toch een essentiële AOR-plaat te maken – al zullen sommigen waarschijnlijk genoeg hebben aan een compilatie als REO Speedwagon – The Hits (1988).

8. Foreigner – 4 (1981)

Tot halverwege de jaren tachtig was Foreigner gigantisch succesvol, met het vierde album 4 als commercieel hoogtepunt. Die lp puilde uit van de hits (o.a. Waiting For A Girl Like You, Urgent en Juke Box Hero) en betekende de enige nummer 1-plaat van de band in de VS. Na het debuut is 4 het meest consistente werk van de Brits-Amerikaanse groep. Ook de opvolger Agent Provocateur (1984) deed het verkooptechnisch meer dan prima, maar ondanks de hits I Want To Know What Love Is en That Was Yesterday was dat een veel minder fraai werkstuk.

7. Night Ranger – Dawn Patrol (1982)

We hebben al een paar keer eerder een goed woordje gedaan voor het in Nederland vrij onbekende Night Ranger. De band had een aantal grote hits in Amerika en Canada, maar daarbuiten moest men er kennelijk weinig van hebben. Het eerste album van zanger/bassist Jack Blades en zijn bandmaten verscheen in 1982 en was misschien ook wel gelijk hun beste werk. Voor songs als Don’t Tell Me You Love Me, Sing Me Away en Night Ranger zouden de beroemdere genregenoten zich zeker niet schamen. Overigens kwamen de echte hits in Amerika pas met de volgende plaat Midnight Madness (1983), inclusief het onweerstaanbare Sister Christian.

6. Styx – Pieces Of Eight (1978)

Misschien is de vorige Styx-lp The Grand Illusion (1977) net wat beter, maar Pieces Of Eight past iets beter in de categorie ‘AOR’. Dit album zit namelijk net op de grens tussen het progressievere eerdere werk en de radiovriendelijke stadionrock van later. Zoals het hoort in dit genre zijn de muzikale prestaties van de bandleden verbluffend, al blijft de hoge stem van Dennis DeYoung een typisch geval van ‘love it or hate it’. Drie singles werden hits: Blue Collar Man, Renegade en Sing For The Day.

5. Toto – Toto IV (1982)

Sommige fans prefereren het debuut uit 1978 of juist het latere nummer 1-album The Seventh One (1988), maar het is niet moeilijk te zien waarom het met Grammy’s overladen Toto IV het grootste succes van Toto werd. Natuurlijk, Rosanna en Africa zijn nog steeds niet van de radio af te slaan en vormen hier respectievelijk de eerste en laatste tracks. Maar ook Lovers In The Night, It’s A Feeling en I Won’t Hold You Back (ook een hitje trouwens) zijn heerlijke pop/rocksongs, die bovendien onderstrepen dat we hier met een groep zeer getalenteerde muzikanten te maken hebben.

4. Foreigner – Foreigner (1977)

Een jaar nadat Boston het briljante eerste album afleverde, kwam een andere band met een uiterst succesvol ‘self-titled’ debuut: Foreigner. De combinatie van Lou Gramms unieke stemgeluid met de krachtige riffs van Mick Jones leverde een album vol catchy poprocksongs op, inclusief de hits Cold As Ice en Feels Like The First Time. Het bleken slechts de eerste twee in een lange rij radiosuccessen, maar Foreigner was niet alleen een singlesgroep. Dat maakte deze uitstekende eerste langspeler direct duidelijk.

3. Journey – Escape (1981)

Waarom Journey nooit groot geworden is in Nederland, blijft een raadsel. De band maakte eerder al goede platen, zoals Infinity (1978), maar op Escape is vrijwel elk nummer raak. Still They Ride, Who’s Crying Now en de schaamteloos zoete ballad Open Arms werden instant klassiekers en natuurlijk is er nog Journey’s ultieme anthem Don’t Stop Believin’, dat dankzij diverse covers en de tv-serie The Sopranos uiteindelijk ook in Nederland een beetje bekend werd. Als de internationale doorbraak van de band niet met dit album kwam, zou het nooit meer gebeuren.

2. Survivor – Vital Signs (1984)

Het is jammer dat we in Nederland vooral de twee Rocky-hits Eye Of The Tiger en Burning Heart kennen, want Survivor heeft veel meer te bieden. Die twee krakers zijn ook niet te vinden op Vital Signs, het vijfde en beste album van de band. Liefst drie singles stonden hoog in de Amerikaanse hitlijst: I Can’t Hold Back, The Search Is Over en High On You. Maar elke song is ongelooflijk catchy en geweldig gezongen door de vorig jaar overleden Jimi Jamison. Een van de betere rockplaten van de jaren tachtig.

1. Boston – Boston (1976)

Het debuut van Boston behoort tot de beste rockplaten uit de jaren zeventig en dat is zeker niet alleen vanwege de hit More Than A Feeling, die je nog steeds regelmatig op de radio kunt horen. Ook de zeven andere songs, waaronder Peace Of Mind, Foreplay/Long Time en Rock & Roll Band, zitten fantastisch in elkaar en hebben de direct herkenbare Boston-sound. Helaas wisten Tom Scholz en de zijnen het succes van deze te gekke plaat nooit meer te evenaren, al zijn ook de twee opvolgers Don’t Look Back (1978) en Third Stage (1986) absoluut de moeite waard.