Enkele maanden geleden zetten wij de beste ‘tweede albums’ uit de rockgeschiedenis op een rij. Een goede opvolger maken van je debuutplaat is al een prestatie op zich, maar sommige bands (Led Zeppelin, Jimi Hendrix) wisten het hoge niveau zelfs met hun derde albums vast te houden. Anderen wisten na twee minder succesvolle voorgangers met de derde plaat eindelijk door te breken (Supertramp, Bruce Springsteen). Ze komen allemaal samen in onze top 10 van derde langspelers:

10. Yes The Yes Album

Bassist Chris Squire verwoordde het belang van The Yes Album onlangs nog in een interview met Lust For Life Magazine: “The Yes Album was onze doorbraak en bovendien kwam onze sound toen mede dankzij de komst van Steve Howe volledig tot bloei.” Dat zegt eigenlijk alles. Bijna niemand herinnert zich de eerste twee albums van de progrockers: het was The Yes Album waarmee het zowel commercieel als artistiek allemaal echt begon. Met Starship Trooper en Yours Is No Disgrace staan er bovendien ook meteen al twee van de grootste Yes-klassiekers op. [SS]

9. Lou Reed – Berlin

Alleen een tegendraadse artiest als Lou Reed volgt een commerciële klapper als Transformer (1972) op met een totaal anticommerciële plaat. Het uiterst sombere Berlin was het derde solowerk van de voormalige Velvet Underground-zanger/gitarist en was niet bepaald wat men van hem verwachtte na de glamsuccessen van het vorige jaar. Reed schuwde onderwerpen als prostitutie, drugs en zelfmoord niet in zijn teksten, wat even ongemakkelijke als briljante nummers als The Kids en Sad Song opleverde. Heeft veertig jaar later wél de verdiende status van een meesterwerk. [DG]

8. Led Zeppelin Led Zeppelin III

Een belangrijke stap in de ontwikkeling van Led Zeppelin, dit derde album. Folkmuziek en andere akoestische elementen kregen meer de overhand, vooral op de tweede plaatkant. Dat verraste destijds velen, maar wordt tegenwoordig vooral gezien als het bewijs van de veelzijdigheid van Led Zeppelin en een belangrijke opmaat naar het succesvolle en alom gewaardeerde Led Zeppelin IV. Overigens staan er ook nog steeds genoeg bluesstampers op Led Zeppelin III, zoals het brilante Immigrant Song en Since I’ve Been Losing You. [SS]

7. Iron Maiden The Number Of The Beast

Met The Number Of The Best zette Iron Maiden in 1982 niet alleen voor altijd de standaard voor zichzelf, maar ook voor zo’n beetje de hele heavy metalwereld. Maar behalve de muzikale kwaliteit zijn er meer elementen die deze plaat essentieel maken in de ontwikkeling van de band. Het was het eerste album met zanger Bruce Dickinson en ook het eerste dat op nummer 1 wist te komen in de Britse albumlijst. Met Powerslave (1984) zou Iron Maiden nog een minstens net zo goede plaat afleveren, maar The Number Of The Best zal altijd hét album van de band blijven. [SS]

6. Supertramp – Crime Of The Century

De twee voorgangers – het onderschatte Supertramp en het maar matige Indelibly Stamped – deden helemaal niets, maar gelukkig kreeg de Britse band nog een kans. Het net iets toegankelijkere Crime Of The Century werd namelijk niet alleen een commercieel succes maar ook misschien wel de beste plaat die Supertramp ooit maakte. Met tijdloos werk als School, Hide In Your Shell en Dreamer is het volstrekt logisch dat de band juist dankzij deze plaat een definitieve doorbraak beleefde. [DG]

5. George Harrison – All Things Must Pass

Het eerste album dat George Harrison na het uiteengaan van The Beatles maakte, was al zijn derde soloplaat en werd meteen ook het meest bekende werk van de Brit. Maar liefst drie lp’s bevatte All Things Must Pass, met daarop klassiekers als My Sweet Lord alsook nummers die nog voor The Beatles waren geschreven (Let It Down, Isn’t It A Pity). De vrijheid van zijn voormalige band deed Harrison duidelijk goed: All Things Must Pass introduceert zijn kenmerkende eigen geluid op een zelfverzekerde en ronduit indrukwekkende manier. [SS]

4. Neil Young – After The Gold Rush

Na het immens succesvolle Deja Vu van Crosby, Stills, Nash & Young brachten alle leden sterke én succesvolle soloplaten uit. Maar waar zijn drie collega’s nog moesten debuteren, had Neil Young al twee eerdere solo-lp’s op zijn naam staan. Voor de opnames van After The Gold Rush, dat hier en daar nog enigszins in de CSNY-sfeer blijft, schakelde de zanger en gitarist de hulp in van o.a. Crazy Horse, Nils Lofgren en Stephen Stills. Songs als Only Love Can Break Your Heart, Southern Man en het titellied behoren tot Youngs bekendste werk, maar opvolger Harvest (1972) zorgde er pas écht voor dat niemand hem nog zag als ‘Neil Young van CSNY’. [DG]

3. Metallica – Master Of Puppets

Metallica kon weinig fout doen in de jaren 80. Elk album was briljant en wist meer succes te bereiken dan zijn voorganger. Toch steekt Master Of Puppets er wat ons betreft net iets bovenuit. Volgens sommige critici wist Metallica met deze plaat de heavy metal te herdefiniëren, door alle elementen die het genre groot had gemaakt te behouden en te combineren met technisch sterk, muzikaal vakmanschap. Het werd dan ook, naast o.a. het eerder in dit lijstje behandelde album van Iron Maiden, een van de meest invloedrijke albums in het genre. [SS]

2. Bruce Springsteen – Born To Run

Tegenwoordig zijn ook de eerste twee lp’s Greetings From Asbury Park, NJ en The Wild, The Innocent & The E Street Shuffle (beide uit 1973) geliefd bij de vele fans, maar de grote, veel te late doorbraak van Bruce Springsteen kwam pas in 1975. Born To Run is volgens veel critici een van de allerbeste albums uit de popgeschiedenis. Elke song is raak, uiteraard inclusief de grandioos opgebouwde titeltrack en het even briljant geschreven Thunder Road. Een beroemde uitspraak van The Boss zelf is dat hij de uitmuntend geproduceerde lp wilde laten klinken als “Bob Dylan gezongen door Roy Orbison en geproduceerd door Phil Spector.” [DG]

1. The Jimi Hendrix Experience – Electric Ladyland

Het derde en laatste studioalbum van The Jimi Hendrix Experience overtrof de twee vorige lp’s Are You Experienced? en Axis: Bold As Love (beide uit 1967) niet alleen qua kwantiteit, maar ook kwalitatief gezien vinden veel fans de baanbrekende dubbelaar het beste van wat er tijdens of na het leven van de gitarist uitkwam. Onsterfelijk zijn natuurlijk Voodoo Child (Slight Return) en de Bob Dylan-cover All Along The Watchtower, maar heel Electric Ladyland is één waanzinnige, soms behoorlijk experimentele trip. Voor zijn te vroege dood verscheen van Hendrix verder alleen nog de liveklassieker Band Of Gypsys (1970). [DG]