Na The End Tour is het helaas afgelopen voor Black Sabbath, een van de belangrijkste heavy rockbands uit de geschiedenis. Fans kunnen zich troosten met de gedachte dat Ozzy en co. in ieder geval eindigden op hun hoogtepunt met het uitstekende laatste album 13 (2013). We kunnen alvast verklappen dat die plaat ook onze top 10 van Black Sabbath-albums heeft gehaald. Welke nog meer? Je leest het hieronder!

10. Headless Cross (1989)

In de jaren tachtig werd Black Sabbath vanwege de vele bezettingswisselingen steeds minder serieus genomen door critici. Begon het decennium nog veelbelovend met Ronnie James Dio als zanger, de lp’s met ex-Deep Purple-vocalisten Ian Gillan (Born Again) en Glenn Hughes (Seventh Star) bleken niet al te grote artistieke successen. De vaak onderschatte plaat Headless Cross was de tweede met Tony Martin als zanger, na The Eternal Idol (1987). Tony Iommi was inmiddels het enige oorspronkelijke bandlid, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van heavy rocktracks als When Death Calls (met Brian May op gastgitaar) en de titelsong. Martin heeft een geweldige strot die zich bij vlagen kan meten met die van Dio.

9. 13 (2013)

Wát een comeback! De eerste studioplaat met Ozzy Osbourne sinds Never Say Die uit 1978 is beter dan fans hadden durven dromen, mede dankzij de hulp van producer Rick Rubin. Op 13 keren Ozzy, Tony Iommi en Geezer Butler met Rage Against The Machine-drummer Brad Wilk terug naar de duistere sound van vroege albums als Paranoid en Master Of Reality, en aan het einde van Dear Father zit een leuke knipoog naar de titeltrack van het debuut Black Sabbath (1970). Enig minpunt is de afwezigheid van Bill Ward, maar verder hebben fans weinig te klagen.

8. Mob Rules (1981)

Het tweede album met Ronnie James Dio als zanger gaat verder waar het succesvolle Heaven And Hell ophield, met snoeiharde rocksongs als Turn Up The Night, Voodoo en het epische The Sign Of The Southern Cross. Helaas vertrok Dio na de release van Mob Rules, maar in 1982 verscheen nog het livealbum Live Evil. De kleine zanger met de machtige stem keerde in 1992 terug voor het aardige Dehumanizer.

7. Heaven And Hell (1980) 

Hoe moest het verder met Black Sabbath na het vertrek van Ozzy? De drie overgebleven bandleden vonden gelukkig een uitermate geschikte opvolger: Ronnie James Dio, die naam had gemaakt bij Ritchie Blackmore’s Rainbow. Het resultaat was een ijzersterke hardrockplaat die de twee voorgaande lp’s met Ozzy (Technical Ecstasy en Never Say Die) deed verbleken. Hoogtepunten zijn onder meer Die Young, Neon Knights en de klassiek geworden titeltrack.

6. Vol. 4 (1972)

De vierde Sabbath-plaat bevat opnieuw een enorme berg klassiekers, waaronder Tomorrow’s Dream, Supernaut en het moddervette Snowblind, waarin ‘The Riffmeister’ Tony Iommi een van zijn beste riffs (en solo’s) weggeeft. Alleen de ballad Changes valt enigszins uit de toon, maar mede dankzij het effectieve gebruik van de mellotron (door Iommi) geldt ook die track als een hoogtepunt op Vol. 4.

5. Sabotage (1975)

Op deze zesde, wederom briljante lp is Black Sabbath ambitieuzer dan ooit tevoren, getuige ongewone songs als Megalomania en het koor in Supertzar. Ook klonk een lied als Am I Going Insane (Radio) vrij commercieel vergeleken met het eerdere werk. Maar de band rockt net zo hard als op die voorgaande platen in essentiële tracks als Symptom Of The Universe en Hole In The Sky.

4. Black Sabbath (1970)

Hoewel de invloed van eerdere bands als Blue Cheer en Steppenwolf ook zeker niet onderschat mag worden, wordt Black Sabbath’s debuutalbum vaak gezien als de eerste echte heavy metal-lp. Met loodzware riffs en duistere teksten is de plaat ook ruim 45 jaar na de release nog overdonderend. Het rauwe debuut, uitgebracht op vrijdag de dertiende in 1970, werd opgenomen in slechts drie dagen en bevat latere live-favorieten als N.I.B. en de huiveringwekkende titeltrack.

3. Sabbath Bloody Sabbath (1973)

Elke track op Sabbath Bloody Sabbath is raak: van het ijzersterke titelnummer tot de heerlijke afsluiter Spiral Architect. De simpele maar bloedmooie instrumental Fluff is zeker geen opvuller (zoals bijvoorbeeld het korte FX op Vol. 4) en Rick Wakeman is te gast in het nummer Sabbra Cadabra. Tijdens de opnames van Sabbath Bloody Sabbath was Yes in de studio ernaast aan het werken aan de dubbel-lp Tales From Topographic Oceans en Black Sabbath greep de kans om het talent van Wakeman even te lenen.

2. Master Of Reality (1971)

De derde Black Sabbath-lp was nog harder en duisterder dan de eerste twee platen, en misschien wel de zwaarste uit de discografie (vooruit, op het wel erg heavy album Dehumanizer met Dio na dan). Mede dankzij de onverbiddelijke riffs van Tony Iommi werden songs als Children Of The Grave, Into The Void en Sweet Leaf ware metalklassiekers. Ook mooi is het kalme Solitude, waarin Iommi de fluit speelt.

1. Paranoid (1970)

Een beetje voorspelbaar, deze bovenste positie voor Paranoid, maar het scheelt niet veel met de nummers 2 en 3 uit deze lijst. Paranoid is een voorbeeld van een perfect album, dat terecht vaak terugkeert in lijsten met de allerbeste studioplaten uit de rockgeschiedenis. De titeltrack, War Pigs en Iron Man zijn direct de drie beroemdste Black Sabbath-songs, maar ook Electric Funeral, Fairies Wear Boots en het ontspannen Planet Caravan zijn fanfavorieten. Het beste metalalbum aller tijden!