David Bowie is vandaag 67 jaar geworden! Het werk van de muzikale kameleon is zelf ook vaak door verschillende beroemde artiesten uitgevoerd, maar nog veel interessanter is de lijst van songs die ‘The Thin White Duke’ zelf heeft gecoverd. Uiteenlopende namen als The Velvet Underground, Pixies, The Beach Boys, Jacques Brel en Roxy Music werden ‘gebowieficeerd’, maar dit zijn volgens ons de tien meest geslaagde:

10. I Wanna Be Your Dog

De link tussen David Bowie en Iggy Pop is groot: zo vertolkte Bowie al songs als Tonight en en China Girl, hoewel je daar eigenlijk niet van covers kan spreken aangezien Bowie ook tekende voor de compositie en productie van de originelen. Zijn versie van The Stooges’ I Wanna Be Your Dog was wat dat betreft verrassender: hij speelde het nummer op een aantal data van zijn Glass Spider Tour (1987) in een zeer energieke versie. Een registratie hiervan verscheen op de videoregistratie van de tournee (sinds 2007 ook op dvd verkrijgbaar onder de titel Glass Spider). [SS]

9. It Ain’t Easy

De enige cover op het legendarische Ziggy Stardust-album werd geschreven door de in 2003 overleden muzikant en songwriter Ron Davies. Hij nam het bluesy lied op voor zijn nogal onbekende album Silent Song Through The Land (1970). Ook de rockband Three Dog Night, bekend van hits als Mama Told Me Not To Come, was Bowie voor met een uitvoering op het album It Ain’t Easy uit hetzelfde jaar. Uiteraard is de (totaal andere) Ziggy Stardust-versie veruit de bekendste. Niet eens een van de betere nummers op die plaat, maar dat zegt bij zo’n meesterwerk eigenlijk niets. [DG]

8. It’s Hard To Be A Saint In The City  

Naar verluidt was Bruce Springsteen zelf niet echt te spreken over Bowies interpretatie van zijn It’s Hard To Be A Saint In The City, hoewel andere bronnen zeggen dat The Boss deze cover nooit gehoord heeft. Hoe dan ook, Bowie was er behoorlijk vroeg bij met het ontdekken van dit nieuwe talent uit New Jersey. In 1974, tijdens de opnames voor Young Americans, nam hij een heerlijke versie op van It’s Hard To Be A Saint In The City (o.a. te vinden in de boxset Sound + Vision), nadat hij zich al had gewaagd aan Springsteens Growin’ Up. [DG]

7. Alabama Song

Bowie die Kurt Weill covert? In de jaren 70 keek waarschijnlijk niemand er van op. Al zal het vertolken van Alabama Song meer te maken hebben gehad met de tekst van Bertolt Brecht, van wiens poëzie Bowie een groot liefhebber was. De track kwam voor het eerst voorbij tijdens zijn 1978-tour (en verscheen als zodanig in 2005 ook op de heruitgave van de liveplaat Stage) waarna er in 1980 een studioversie op single verscheen. Ook in latere jaren betrok Bowie het nummer nog regelmatig in zijn setlists. [SS]

6. Try Some Buy Some

Vorig jaar besloten we dat Try Some Buy Some een van de mooiste solonummers van George Harrison is. Overigens was de ex-Beatle niet de eerste die een versie op plaat zette, want Ronnie Spector kreeg de eer om het lied als single uit te brengen op het Apple-label. Op Reality (2003) klinkt Try Some Buy Some als een typisch Bowie-nummer en wat ons betreft is deze sublieme cover de ultieme uitvoering. En een hoogtepunt op een van Bowies meest onderschatte albums. [DG]

5. I’ve Been Waiting For You

Naast een opmerkelijke cover van het Pixies-lied Cactus bevat het prachtalbum Heathen (2002) een overtuigende versie van deze Neil Young-song. I’ve Been Waiting For You, toevallig ook ooit opgenomen door Pixies, is niet eens een van de betere songs van de Canadese rocker – het origineel is te vinden op zijn niet helemaal geslaagde titelloze solodebuut uit 1968 – maar Bowie maakte er samen met Dave Grohl op gitaar een fantastische rocksong van. [DG]

4. I Know It’s Gonna Happen Someday

Het was mede dankzij het Morrissey-album Your Arsenal (1992) dat Bowie weer met zijn oude gitarist Mick Ronson ging werken. Ronson produceerde namelijk die plaat, waarvan Bowie erg onder de indruk was. Geen toeval dus dat een jaar later Bowie’s Black Tie White Noise een cover bevatte van de albumtrack I Know It’s Gonna Happen Someday. Ook geen toeval dat uitgerekend die track werd uitgekozen, want op het origineel nam Morrissey al een soort Bowie-zangstijl aan. “It’s me singing Morrissey singing me,” zei Bowie er later over. Zijn versie was dankzij het arrangement (hallo gospelkoor!) overigens wel beduidend minder subtiel dan het origineel. [SS]

3. See Emily Play

Natuurlijk mocht een Syd Barrett-compositie niet ontbreken op een album dat Bowie zelf ooit ‘een ode aan het muzikale Londen van 1964-1967’ noemde. Deze cover van Pink Floyd is een van de hoogtepunten op het over de hele linie nogal tegenvallende coveralbum Pin Ups (1973). Bowie weet het psychedelische origineel een waar glamsausje te geven en het resultaat klinkt een beduidend stukje naargeestiger. In 2006 stapte Bowie overigens bij David Gilmour op het podium voor vertolkingen van Comfortably Numb en Arnold Layne. Registraties daarvan zijn te zien op Gilmours dvd Remember That Night. [SS]

2. Sorrow

De beste track op het grotendeels matige coveralbum Pinups was ook de enige hit van de plaat. Sorrow werd halverwege de jaren zestig opgenomen door de band The McCoys (met Rick Derringer) voor de b-kant van de single Fever. Zoals een jaar later bleek, was dit lied makkelijk geschikt voor een a-kant. The Merseys scoorde een dikke hit met Sorrow, waarvan overigens ook een versie bestaat met Jack Bruce op bas en Jimmy Page op gitaar. Nog een stuk mooier vinden wij de typische Bowie-versie op Pinups, die destijds de top drie in de Britse hitlijsten bereikte. Ook leuk is de cover op de b-kant: een versie van Jacques Brels Amsterdam. [DG]

1. Wild Is The Wind

Het was niet de originele filmsong (1957) van Johnny Mathis die Bowie inspireerde om Wild Is The Wind te coveren, maar de versie van Nina Simone uit 1966. Zijn vertolking kwam qua zangstijl dan ook het dichtst bij die van haar in de buurt, maar de muzikale begeleiding was een stukje toegankelijker. Verschenen op Station To Station, een album waarop Bowie sowieso in topvorm was, is Wild Is The Wind zonder twijfel een van zijn beste zangprestaties ooit. De kalme intensiteit van de track valt misschien wat uit de toon bij de rest van het album, maar maakt het nummer juist daardoor een ideale afsluiter. Bekijk hieronder ook een steengoede liveversie uit 2000. [SS]